© JVDP

De regering zal niet vallen, maar ze heeft wel behoefte aan een doorstart

Is onze democratie in gevaar, nu de N-VA kritiek heeft geleverd op het “wereldvreemde” gerecht? Nee hoor, de soep wordt niet zo heet gegeten als ze is opgediend. Voorzitter Bart De Wever heeft een van zijn beproefde recepten gebruikt: hij doet een gepeperde uitspraak en vertrekt vervolgens op zakenreis naar de andere kant van de wereld, zodat hij zich kan onttrekken aan het debat. Ondertussen is zijn partij wel het hele weekend in het nieuws geweest en heeft ze nieuwe zandzakken gelegd op haar rechterflank, die wordt bedreigd door het Vlaams Belang.

Lex Moolenaar

Is de federale regering in gevaar? Nee, want ondanks de heftige reacties van de coalitiepartners CD&V, Open Vld en MR op de uitspraken van de N-VA wil niemand de stekker eruittrekken. Wie dat doet, wordt daarvoor steevast door de kiezer afgestraft. En dat kan geen enkele regeringspartij zich op dit moment permitteren. Het zal voor de regering al moeilijk genoeg zijn om haar blazoen de komende twee jaar dermate op te poetsen dat ze er in 2018 mee naar de verkiezingen kan gaan.

Dat neemt niet weg dat die regering weer eens een zware dreun heeft gekregen. Kris Peeters (CD&V) noemde de verklaringen van de N-VA-toppers gisteren “een statement dat niet voor herhaling vatbaar is”. En Gwendolyn Rutten (Open Vld) had het over “een campagne à la Geert Wilders”. Voor de zoveelste keer staan alle hakken in het zand, en dat terwijl er de komende maanden loodzware dossiers zoals die van de vennootschaps- en de meerwaardebelasting moeten worden ontmijnd. In deze sfeer gaat dat niet lukken.

De regering zal niet vallen, maar ze heeft wel behoefte aan een doorstart voor de tweede helft van haar bewindsperiode. In de huidige samenstelling heeft premier Charles Michel zijn troepen niet in de hand. En dat komt vooral omdat de ware leiders van zijn Vlaamse partners – de partijvoorzitters Bart De Wever, Gwendolyn Rutten en Wouter Beke – elkaar continu aan de zijlijn staan te bekritiseren. Het wordt dus tijd dat zij zelf het speelveld betreden en elkaar diep in de ogen kijken.

De situatie doet ons denken aan die van de stad Antwerpen ten tijde van de Visa-crisis in 2003. Burgemeester Leona Detiège leidde toen een onmachtig schepencollege dat ook voortdurend werd bestookt door stuurlui aan wal. Totdat onder druk van het schandaal Patrick Janssens het roer van zijn partijgenote overnam en ook de andere coalitiepartners hun sterkste figuren afvaardigden in het college. Dat leidde niet alleen tot goed crisismanagement, maar vervolgens ook tot een klinkende overwinning bij de verkiezingen van 2006. Kan dit voorbeeld de federale regering van 2016 misschien inspireren?