Die protectionistische reflex klinkt goed voor wie enkel in het hier en nu leeft

Die protectionistische reflex klinkt goed voor wie enkel in het hier en nu leeft

Print
De Belgische Vereniging van Artsensyndicaten (BVAS) staat op haar achterste poten en we kunnen de heren en dames dokters geen ongelijk geven. Meer dan een kwart van alle nieuwe artsen in ons land heeft een niet-Belgisch diploma. In de eerste plaats is dat een Waals fenomeen, maar ook in Vlaanderen loopt hun aandeel op tot 16%. Voor tandartsen liggen de percentages nog een stuk hoger. En hun aantal groeit jaar na jaar aan.

Het gegeven is niet helemaal nieuw. Het BVAS klaagt al veel langer dan vandaag aan dat de zware toelatingsproeven en de quota voor Belgische artsen in schril contrast staan tot het relatief gemak waarmee Nederlanders, Italianen of Roemenen hier een Riziv-nummer kunnen krijgen. En dat is fundamenteel oneerlijk.
Geen enkele minister van Volksgezondheid bleek tot nu toe bereid om die discriminatie uit de wereld te helpen. Ook huidig minister Maggie De Block, nochtans zelf arts van opleiding, verwijst maar al te graag naar de regels van vrij verkeer binnen de Europese Unie. Naar de letter der wet volledig correct, maar ook net iets te makkelijk. Een taalexamen en een betere screening van de diplomavereisten kunnen ook zonder Europees fiat worden opgelegd. In een relatie van vertrouwen en afhankelijkheid – wat de verhouding patiënt/arts per definitie is – lijkt ons dat het minimum minimorum.
De gram waarmee artsen en geneeskundestudenten vandaag reageren op de nieuwe cijfers is terecht. Maar de verontwaardiging mag niet selectief zijn. Laat ze dan ook gelden voor de bouwvakkers, truckers, stratenmakers of fruitplukkers die hier met lage lonen en sociaal onbeschermd aan de slag gaan. En laten we al evenzeer opletten om niet te vervallen in het andere uiterste, dat van het eigen dokter eerst-principe.
Dat gevaar is niet denkbeeldig. De tijdgeest is ernaar. Door de voortschrijdende globalisering en de migratiestromen komen ons economisch, sociaal en cultureel raamwerk onder toenemende druk te staan. Bij ontstentenis van een sterke sociale component binnen de Europese wetgeving hebben heel wat politici, partijen en zelfs staten de neiging om almaar vaker op zichzelf terug te plooien. Die protectionistische reflex klinkt goed voor wie enkel in het hier en nu leeft. Op middellange termijn is hij evenwel niet houdbaar.  De lat moet gelijk liggen, maar iedereen moet er onder door kunnen.

.

Nu in het nieuws