Als abonnee kan je dit plusartikel lezen

Abonnee worden? Kies je leesformule >

“Vokke zit constant  in onze gedachten”

Stef Everaert: “Na elf matchen staat Kalmthout negende, op maar één puntje van de tweede plaats. Dat is toch echt gek.” Foto: tvc

“Vokke zit constant in onze gedachten”

Voetbal3de provinciale aKalmthout - Dosko zondag 14.30u - Kalmthoutse aanvoerder Stef Everaert bekomt stilaan van familietragedie

Kalmthout won vorige week met 1-4 op Meerle. “Die overwinning hadden we nodig, na onze nederlaag bij ‘zwarte beest’ FC Ekeren. De verschillen dit jaar zijn echt ongelooflijk klein. Derde A is een gekke reeks”, zegt sterkhouder Stef Everaert.

“Alles zit op een zakdoek”, aldus Everaert. “Na elf matchen staat Kalmthout negende, op maar één puntje van de tweede plaats. Dat is toch echt gek. Het verloop van de competitie is onmogelijk te voorspellen. Ook Dosko wordt dit weekend weer een geduchte tegenstrever.”

Van de drie Everaerts die vorig seizoen de dienst uitmaakten bij Kalmthout, blijft alleen Stef nog over. Vader Walter stopte als trainer, terwijl oudere broer Rick momenteel herstelt van een zware blessure.

“Er wordt tegenwoordig thuis aan tafel iets minder over voetbal gebabbeld. Of iets meer over mij, laten we zeggen. Ik denk dat mijn vader het coachen wel wat mist, maar hij kan nu wat ongeremder voor mij supporteren (lacht). Het is goed mogelijk dat hij op zoek gaat naar een nieuwe uitdaging. Mijn broer is al geruime tijd in behandeling bij dokter Lagae, de bekende kniepatholoog. Rick onderging in juni al voor de derde keer een operatie aan de rechterknie. Zijn kruisband werd volledig verwijderd. Hij heeft zijn dosis pech al gehad. Er wacht hem nog een lange revalidatie, maar aan stoppen met voetballen wil hij niet denken. Hij is vastberaden om terug te vechten.”

Dat voetbal heel relatief is, mocht de familie Everaert eind augustus nog ondervinden. Tijdens de wedstrijd tegen Achterbroek kreeg André Everaert, grootvader en vurigste supporter van Stef en Rick, plots hartproblemen. Hulp kon niet meer baten.

“Ik vernam pas na de match wat er in de tribune was gebeurd. De hulpdiensten hebben Vokke nog proberen te redden, maar hij overleed bij aankomst in het ziekenhuis. Op zo’n moment kan voetbal je geen zier meer schelen. Het voelde allemaal zo onwezenlijk aan. De dag ervoor hadden we nog samen mosseltjes gegeten en zijn verjaardag gevierd (stilte).”

“Het leven gaat verder, maar hij zit nog constant in onze gedachten. Als ik scoor, loop ik altijd naar de andere kant van de tribune. De herinnering is nog te vers. De massale steun was wel hartverwarmend. Heel de ploeg was aanwezig op de begrafenis. Dat heeft Moeke heel veel deugd gedaan.”