Als abonnee kan je dit plusartikel lezen

Abonnee worden? Kies je leesformule >

“Mentaal was  het niet makkelijk”

Bart Aernouts op training in Hawaï. De Merksemnaar hoopt op de Ironman een minder geslaagd seizoen alsnog kleur te geven. Foto: Photo News

“Mentaal was het niet makkelijk”

Triatlonironman hawaï - Bart Aernouts wil na “slechtste seizoen” ooit revanche nemen in Hawaï

Bart Aernouts verdedigt vannacht bij de profs de Antwerpse eer op het WK Ironman in Hawaï. De 32-jarige triatleet uit Merksem finishte in het verleden al twee keer in de top tien, maar vorig jaar liep het mis. Totaal uitgeput gaf hij op tijdens de afsluitende marathon. Tijd voor revanche, des te meer omdat het afgelopen seizoen ook al uitdraaide op een ontgoocheling.

Je staat voor de vijfde opeenvolgende keer aan de start in Hawaï. Ben je dan eigenlijk nog nerveus?

“Elk jaar voel ik me hier meer ontspannen. Ik ken hier nu alles en ben ook veel later naar Hawaï vertrokken dan de voorbije jaren. Ik heb nog een trainingsstage op Lanzarote gedaan en ben pas tien dagen geleden naar Kona afgezakt. Hier op het eiland probeer ik de drukte zo veel mogelijk te mijden om niet nerveus te worden. Ik voel mij goed, de voorbereiding is perfect gelopen.”

Nochtans heb je er geen al te best seizoen opzitten.

“Zeg maar mijn slechtste jaar ooit. Ik heb dit seizoen geen enkele wedstrijd gewonnen. Ik kan mij niet herinneren dat mij dat in mijn carrière ooit al is overkomen. Maar niet enkel de resultaten vielen tegen, ook het gevoel tijdens de races was nooit goed.”

En dus maak je jezelf zorgen voor het WK?

“Mentaal is dat niet makkelijk. Je weet dat er je nog steeds evenveel voor doet dan vroeger, maar dat het er niet uitkomt. Langs de andere kant verlaagt dat de druk. Ik heb in Hawaï niets te verliezen. Ik ben rustig gebleven en heb gedaan wat ik moest doen. Na vijf jaar één minder seizoen: dat kan al eens gebeuren. Bovendien gaat mijn vorm vanaf juni in stijgende lijn. Op de Ironman van Klagenfurt werd ik eind juni zesde. En die uitslag gaf een vertekend beeld. Enkele atleten die daar voor mij eindigden, hadden tijdens het fietsen in het wiel gehangen. Er stonden daar sommigen op het podium die dat niet verdienden. Gelukkig zijn de juryleden in Hawaï strenger en zal dat hier niet voorvallen. Na Klagenfurt heb ik een prima hoogtestage gedaan en alle signalen zijn positief.”

Dat was ook zo vorig jaar in de aanloop naar Hawaï. Maar toen moest je voor het eerst in je carrière opgeven.

“Dat was een extreem slechte wedstrijd, een echte offday. De allereerste keer dat het echt misliep op de lange afstand. Ik heb dat achteraf geanalyseerd en er zijn twee verklaringen. Allicht heb ik iets te hard getraind in de laatste voorbereiding. En tijdens de wedstrijd zelf heb ik te veel gegeven tijdens het eerste deel van het fietsen. Een fout die ik nog al gemaakt heb. Maar je merkt dat in de wedstrijd zelf pas als het eigenlijk al te laat is. Daarom zal ik dit keer iets defensiever proberen te rijden in de eerste negentig kilometer. Om dan uit te pakken in het tweede deel, waar de echte verschillen worden gemaakt. Ik heb daar ook specifiek voor getraind en die tactiek in Klagenfurt voor het eerst ook in een wedstrijd toegepast.”

De voorbije jaren sprak je de ambitie altijd uit voor een plaats in de top tien. Durf je dat nu ook?

“Ik durf gerust over een bepaalde plaats in het klassement spreken, alleen vind ik het door mijn mindere seizoen moeilijker om dat dit jaar in te schatten. Ik wil vooral op zoek gaan naar mijn beste Ironman-wedstrijd ooit. Dan zal het resultaat wel volgen. Het is trouwens niet altijd de atleet met de beste conditie die hier het beste resultaat neerzet. Ook met een minder goede vorm kan je in Hawaï toch hoog eindigen als je alles slim aanpakt. Na het mindere seizoen zou ik hier toch al blij zijn met een plaats in de top tien.”