De reacties van de artsen op de uitspraak van de CM-topman waren voorspelbaar

De reacties van de artsen op de uitspraak van de CM-topman waren voorspelbaar

Print
Als er de volgende weken en maanden gediscussieerd moet worden over onze sociale zekerheid, laten we dat dan in een andere stijl doen dan die waarin CM-voorzitter Luc Van Gorp de discussie geopend heeft. Van Gorp hakte er meteen stevig in: minder geld voor de artsen, meer voor de verpleegsters en waag het niet om op onze werking te bezuinigen of we stappen uit het overleg. De reactie van de artsen was voorspelbaar: de CM wil een soort van staatsgeneeskunde organiseren en zou zich beter bezighouden met zijn kerntaak verzekeren in plaats van rolstoelen te verkopen en apotheken open te houden.

Voilà, de toon is gezet, en hij komt het niveau van de discussie niet bepaald ten goede. Gelukkig blijft minister van Volksgezondheid Maggie De Block rustig. Ze is bezig aan een herijking van de artsenlonen, liet ze weten, maar dat is “een werk van lange adem”. 
En dat moet het ook zijn. We praten hier niet over een simpele accijnsverhoging, maar over onze gezondheidszorg, een van de belangrijkste pijlers van onze welvaartsstaat. 

Het is op zich niet verkeerd van Van Gorp om de hoge lonen van de artsen ter discussie te stellen, maar het is een beetje simplistisch om die te koppelen aan de inkomsten van het verpleegkundig personeel. 
Alsof je van de ene groep iets kunt afnemen om het aan de andere geven. De zaken zo voorstellen ruikt naar politieke recuperatie. Even simplistisch is het om overal bezuinigingen en investeringen te eisen zonder de rol van je eigen sector ter discussie te durven stellen. 

Sommige specialisten verdienen oneindig veel meer dan andere, en dat is niet eerlijk. Waarom zou een oncoloog zijn patiënt minder mogen aanrekenen dan een radioloog?  Een herijking van de lonen is absoluut noodzakelijk, en wat meer transparantie mag ook. De excessen moeten eruit. Bij een eerlijke en weldoordachte hervorming van de gezondheidszorg zullen sommige artsen ontegensprekelijk minder verdienen. Maar bij elke hervorming moeten we er wel over waken dat de kwaliteit van onze geneeskunde bewaard blijft en dat specialisten even bereikbaar blijven als ze nu zijn.

En we moeten goed rekenen: de meeste artsen staan een deel van hun loon af aan de ziekenhuizen. Als die lonen verlagen, betekent dat minder inkomsten voor de ziekenhuizen. Om te compenseren, kunnen zowel artsen als ziekenhuizen de factuur van de patiënt verhogen, die op zijn beurt de mutualiteiten op kosten jaagt. De gezondheidszorg is een netwerk van broze evenwichten. Als we willen hervormen, mijden we best een simplistisch discours en maken we er een werk van lange adem van. 
 

.

Nu in het nieuws