LETTERLIJK. De toespraak van Koning Filip tijdens de Nationale Hulde

Foto: rr

LETTERLIJK. De toespraak van Koning Filip tijdens de Nationale Hulde

Print

Koning Filip heeft in zijn toespraak tijdens de Nationale Hulde voor de slachtoffers van de aanslagen van 22/03 de steun en erkenning van het hele Belgische volk uitgedrukt voor de hulpdiensten. Lees hier zijn toespraak.

Het is bijna onmogelijk om na deze zo emotionele minuut stilte de juiste woorden te vinden. Toch kunnen woorden naast de stilte troosten en verbinden. En net dat brengt ons hier samen vandaag.

Dames en heren,

Twee maanden geleden zijn tweeëndertig mensen, landgenoten en buitenlanders die hier woonden en werkten, gestorven – omdat ze zich tragisch genoeg op het foute moment op de foute plaats bevonden. Hun namen, hun gezichten, hun verhaal hebben ons allen diep geraakt. Voor altijd zijn ze nu ook onze ouders, broers en zussen, goede vrienden.

Sommigen van u zijn bij de misdadige aanslagen van 22 maart gewond geraakt, lichamelijk maar ook geestelijk. En we mogen niet vergeten hoe de gebeurtenissen ook u hebben getekend, leden van de interventie-, veiligheids- en hulpdiensten en u, vrijwilligers, die allen het beste van uzelf hebt gegeven om slachtoffers te redden en op te vangen.

De Koningin en ik hebben al velen van u mogen ontmoeten. Uw getuigenissen en wat anderen ons over uw inzet hebben verteld, hebben ons oprecht ontroerd. Daarom zijn we hier samen op het Paleis – om u de steun en de dankbaarheid te betuigen van het hele Belgische volk.

Geleid door het kwaad, wilden de terroristen doden, verminken en doen lijden. Naast de pijn die ze hun rechtstreekse slachtoffers aandoen, willen ze ook angst zaaien en verdelen. Hun doel is onze maatschappij te vernietigen door ze in het hart te raken, in wat ons met elkaar verbindt.

Dames en heren,

Toen ik vorige maand het metrostation Maalbeek bezocht, was ik onder de indruk van de boodschappen die reizigers en voorbijgangers er op de herdenkingsmuur achterlieten. Zo staat er te lezen: ‘Ik heb geen woorden meer, maar wel nog gedachten: ik geloof in Ons voor een betere wereld.’ Of nog: ‘Vanmorgen beleefde ik de verschrikking, het onuitsprekelijke. Ik heb ook solidariteit ervaren en gezien, het leven in de blik van de mensen die het hardst waren getroffen. Ik was getuige van broederschap.’ En dan deze drie zinnen, buitengewoon sterk in al hun eenvoud: ‘Hier klopt het hart van de mensheid’, ‘Allen samen, zodat het leven kan doorgaan’ en ‘Liefde overwint alles’.

Deze boodschappen tonen, net als degene die velen onder u met oneindig veel moed hebben gebracht, een grote waardigheid in de beproeving. Ze overstijgen haat en wraak. Ze overstijgen ook de roep om een gejaagd en egoïstisch leven te leiden, zonder zich om de toekomst te bekommeren. Integendeel, deze boodschappen verwoorden net het verlangen naar een betere wereld, het geloof in de mens ondanks de verschrikkingen, het geloof in het één zijn met elkaar. En ze houden soms ook een belofte in: wij zullen een betere wereld bouwen voor hen – voor de slachtoffers en hun families, voor ons allen.

We hebben getoond hoe sterk onze maatschappij is. Gesterkt door uw moed, uw waarden, uw waardigheid; gesterkt door de banden met de mensen om u heen, die in deze donkere dagen nog nauwer werden aangehaald. U hebt niet toegegeven, evenmin als onze maatschappij. U werd geraakt tot in het diepst van uw hart en toch is uw antwoord liefdevol en genereus. Ook onze maatschappij gaf, verontwaardigd als ze was, een verantwoordelijk en solidair antwoord. Omdat ze gestoeld is op een stevige basis. We hebben ons niet uit elkaar laten spelen, maar geantwoord met een oproep tot eendracht: ‘Allen samen’, zoals op de herdenkingsmuur van Maalbeek te lezen staat. Uw reactie en uw houding na de recente gebeurtenissen - en die van de hele bevolking - zijn van onschatbare waarde voor dit land. Hierop kunnen we voortbouwen aan de toekomst.

Laten we de recente gebeurtenissen eerst bezinken. In het beheren van dramatische momenten zoals we ze beleefd hebben, is de menselijke dimensie cruciaal. Laten we daarbij meer in het bijzonder aandacht hebben voor de begeleiding van de getroffen families. En hoewel absolute veiligheid niet kan worden gegarandeerd, dienen we alles in het werk te stellen om de risico’s voor de burgers tot een minimum te beperken. Laten we ook nieuwe bruggen blijven bouwen en voort werken aan een solidaire en open maatschappij. Er zijn natuurlijk ook veel andere aandachtspunten. Laten we dit op een heldere en serene manier aanpakken, zonder ons te laten verleiden tot overdreven zelfkritiek of neerslachtigheid.

Maar een andere manier om op de gebeurtenissen te reageren kan ook, als wij allen in ons eigen hart kijken – en ons afvragen: wat heb ík hiermee te maken? Hoe kan ík bijdragen tot een veiliger, opener, menselijker wereld? Het antwoord is duidelijk: ja, ook ik moet mijn verantwoordelijkheid opnemen in ons samen-leven. Ja, ik kan de anderen op een ondersteunende manier bekijken en bejegenen. Ja, ik kan sterkere banden smeden met de mensen rondom mij. De discrete en oprechte heldenmoed die velen van u in uitzonderlijke omstandigheden hebben getoond, is daar een voorbeeld van.

Dames en heren,

De beproeving die we vandaag doormaken, vraagt om een reactie. Laten we ons bewust worden van onze sterktes en werken aan onze zwaktes. En laten we ons allen engageren, ieder volgens zijn eigen verantwoordelijkheid, en samen, voor een betere wereld.

MEEST RECENT