“Onderliggend is duidelijk de frustratie merkbaar van mensen die hard werken, die het met steeds minder middelen moeten doen”

Archiefbeeld. Foto: Photo News

“Onderliggend is duidelijk de frustratie merkbaar van mensen die hard werken, die het met steeds minder middelen moeten doen”

Print

Ere-vrederechter en columnist Jan Nolf velde een bikkelhard oordeel over het gerecht in een opiniërend stuk in uw krant eerder deze week. Dat onze magistratuur verstard is, conservatief, elke poging tot hervorming afblokt en alleen maar bezig is met het behoud van de eigen machtspositie, vooral tegen de bemoeienissen van de politiek in. Ook als dat gaat ten koste van een efficiënte werking van de rechtsstaat.

Het kan tellen. Jan Nolf staat met dit standpunt bepaald niet geïsoleerd: zeker de hogere regionen van het gerecht hebben de reputatie van wereldvreemd en zelfingenomen te zijn en amper bereid tot overleg. Opeenvolgende ministers van Justitie zouden er hun tanden op hebben stukgebeten. De analyses die in de voorbije jaren gemaakt zijn over wat er allemaal fout loopt bij het gerecht zijn niet bij te houden. De veranderingen die effectief zijn doorgevoerd ogen wat minder indrukwekkend.

Moet het rapport dan zo vernietigend zijn? Er werd gisteren verzet tegen aangetekend door Bart Willocx, de voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg in Antwerpen. Zijn antwoord kunt u lezen op de opiniepagina in onze krant. Hij betwist enkele feitelijkheden, maar belangrijker is zijn stelling dat een grote meerderheid van de magistraten wel degelijk openstaat voor verandering. Onderliggend is duidelijk de frustratie merkbaar van mensen die hard werken, die het met steeds minder middelen moeten doen en die het niet appreciëren van altijd maar weer kop van Jut te zijn. Het is geweten dat de werkdruk bij bijvoorbeeld de nieuwe familiale rechtbank het personeel daar tot wanhoop drijft. Magistraten kiezen er zelf niet voor om onder grote tijdsdruk te moeten beslissen over een regeling voor de kinderen bij een vechtscheiding.

Nog opvallend is het verschil van toon in het betoog van Bart Willocx tegenover dat van meer illustere figuren als Jean de Codt, voorzitter van het Hof van Cassatie, of Luc Hennart, de tegenhanger van Willocx bij de Franstalige rechtbank van eerste aanleg in Brussel. Zij spreken in bijna groteske slogans of doen onversneden aan politiek. “Een staat zonder justitie wordt een schurkenstaat,” zei de Codt. “Koen Geens krijgt nul op tien als minister van Justitie”, poneerde Hennart, die het niet echt tegenspreekt dat hij uit PS-hoek komt.

Bart Willocx geeft aan het einde van zijn opiniestuk mee dat er “veel kan opgemerkt worden” inzake de werking van justitie en dat men ter zake “van mening kan verschillen”. De Antwerpse magistraat deelt wel degelijk de kritiek dat er zoveel bespaard moet worden dat een aanvaardbare rechtsbedeling in het gedrang komt. Maar hij laat ruimte voor overleg en verandering. Kon dit nu maar eens de nieuwe golflengte worden bij justitie.

Door Dirk Hendrikx, redacteur Gazet van Antwerpen, brieven@gva.be

MEEST RECENT