© Arno

CD. Arno - Human Incognito (****)

"Organischer dan mijn vorige platen", echoet Arno in interviews het promo-praatje waarmee zoveel artiesten beweren dat ze met nieuw werk dichter bij hun innerlijke leven zijn gebleven. Maar met 'Human Incognito', waarop PJ-Harvey-producer John Parish opnieuw achter de knoppen zat, maakt Le Plus Beau de belofte waar.

SV

Uitgebeender klonk Arno zelden dan in deze mix van blues en kale rock. Arno is zelfrelativerend als altijd - welke artiest omschrijft zichzelf trots als 'old motherfucker', of zingt 'The brain is willing, but the rest is not working'? Maar hij is ook bedachtzamer: in 'Please exist' hoopt de atheïst dat God echt bestaat, in 'Je veux vivre' zoekt hij een ideale wereld.

En soms is er ook gewoon lol, feest, rauw plezier dat hem bij komende concerten tot een 'dance like a goose' kan verleiden. Heerlijk hoe ook op zijn 66 die grillige, satanisch lachende puber intact blijft.