Waarom vergroot de N-VA haar huidige zwaktes uit en geeft ze gratis munitie aan haar tegenstanders?

Even begrepen we de N-VA niet meer. Tot ruim een week geleden leek de partij heer en meester op alle bestuursniveaus in dit land. Op federaal vlak oogstten Jan Jambon en Theo Francken waardering voor hun aanpak van de terreurdreiging en de asielcrisis. En op het Vlaamse niveau had de partij heel handig haar coalitiepartners Annemie Turtelboom (Open Vld) en Joke Schauvliege (CD&V) naar de vuurlijn gemanoeuvreerd. Voor de grootste partij van het land zelf leek alles gesmeerd te lopen.

Lex Moolenaar

Maar zie, vorige week opende voorzitter Bart De Wever eerst zijn aanval op de sociale zekerheid, waarin volgens hem nog grote besparingen mogelijk zijn. Niet meteen een populaire stellingname. Daarmee gaf hij alle andere politieke formaties en belangengroepen een prachtig cadeau, waarmee ze meteen begonnen te spelen. Zelfs niet meteen voor de hand liggende stemmen. Zaterdag verklaarden nota bene de ondernemersbazen Pieter Timmermans (VBO) en Karel Van Eetvelt (Unizo) in het Eén-programma De vrije markt dat De Wever toch niet te ver mag doorschieten in zijn sociale besparingen.

Zondag kreeg de N-VA opnieuw een veeg uit de pan. In De zevende dag zei Gwendolyn Rutten, voorzitter van Open Vld, dat de sociale zekerheid toch wel vooral sociaal en sterk moet blijven. Er zijn vijftig tinten grijs om de zwart-witbenadering van de N-VA te milderen, aldus Rutten. Ze voegde er fijntjes aan toe dat haar eigen minister van Volksgezondheid Maggie De Block er ook zo over denkt en dat die zelf trouwens al ruim voldoende heeft bespaard. Maggie is nog steeds de populairste politicus van het land. Zo’n voorzet voor open doel laat je als partijvoorzitter niet liggen.

Ondernemers en liberale politici die in hetzelfde weekend samen actief op de bres springen voor de verzorgingsstaat: het lijkt de omgekeerde wereld. Maar dat is nog niet alles. De voorbije week blies Bart De Wever ook nog de communautaire kwestie nieuw leven in. Daar leek vrijwel niemand op te zitten wachten, want uit onderzoek is gebleken dat slechts 10 à 15 procent van de bevolking uit is op de splitsing van Vlaanderen. En vrijwel iedereen was vorig jaar bij de vorming van de federale regering-Michel tevreden met het vooruitzicht van vijf jaar bestuur zonder die oeverloze institutionele discussies.

Vrijwel iedereen, behalve dan de harde kern van de Vlaamse Beweging. Die komt normaal niet zo vaak prominent aan bod in de media, maar nu kreeg ze ineens een vrij podium voor haar separatistische standpunten. De strijd om een onafhankelijk Vlaanderen mag dan een slapende reus zijn, maar de Berlijnse Muur is ook heel snel gevallen, zo luidde het. Met dank aan de N-VA, die zelf de doos van Pandora had geopend.

Wat bezielt de N-VA precies? Waarom vergroot de partij haar huidige zwaktes uit en geeft ze gratis munitie aan haar tegenstanders? Waarom legt ze die druk op zichzelf en jaagt ze iedereen tegen zich in het harnas op een moment waarop dat helemaal niet nodig is? Wellicht juist om die reden. Want als de besparingen in de sociale zekerheid en het confederalisme straks opduiken in het verkiezingsprogramma van de partij, is het vuur al lang uit de lont.