© GVA

Baroness, het interview: "Ik lijd elke dag pijn"

Wat doe je als je maar op het nippertje een busongeval hebt overleefd? Je maakt je beste plaat tot dusver. 'Purple' van Baroness is een album dat het leven viert met majestueuze, avontuurlijke songs. We hadden een babbel met Baroness-opperhoofd John Baizley en nieuw groepslid Nick Jost. Over 'Purple', over opnieuw op toernee gaan en over chronische pijn.

Tom De Smet

Maar eerst terug naar die noodlottige 15 augustus 2012. Baroness heeft met 'Yellow & Green' een door de critici warm onthaalde dubbelplaat uit. De doorbraak naar een groter publiek lijkt een kwestie van tijd. De band toert door Engeland als de toerbus in de buurt van Bath crasht. De vier bandleden en vijf anderen worden zwaargewond gehospitaliseerd. De arm van zanger-gitarist (en beeldend kunstenaar) John Baizley kan maar net van een amputatie gered worden. Twee van de drie andere bandleden zijn niet meer in staat hun muzikale carrière voort te zetten: drummer Allen Blickle en bassist Matt Maggioni. Ze zijn intussen vervangen door respectievelijk Sebastian Thomson en Nick Jost.

Waar zou Baroness nu staan zonder dat accident?

Nick: "Wel, ik zou niet in de band spelen (lacht). Ik denk dat Baroness in die periode echt wel het momentum had om groter te worden. Of dat momentum terug zal komen? Dat zullen we over enkele maanden weten. De pers is alvast postief over het nieuwe album, dus dat is hoopgevend."

Hoe verschilt 'Purple' van 'Yellow & Green'?

"Wel, er is in eerste instantie natuurlijk het verschil in lengte. Maar los daarvan is 'Purple' naar mijn aanvoelen zwaarder en agressiever dan zijn voorganger. Niet dat dat nu het opzet vooraf was, maar het is zo geëvolueerd. Dat heeft natuurlijk ook te maken met wat de band meegemaakt heeft."

Op 22 maart zien we Baroness live in de AB. John, hoe moeilijk was het voor jou om weer op een toerbus te stappen?

John: "Dat viel wel mee. Ik heb maanden aan een stuk moeten revalideren, dus in die tussentijd kon ik wel wennen aan het idee dat ik ooit weer op zo'n bus zou moeten stappen om er de wereld mee rond te rijden. Sowieso had ik in de maanden daarvoor wel voor hetere vuren gestaan. De eerste drie dagen dat ik in het hospitaal lag, dachten de dokters na over hoe ze mijn arm van amputatie konden redden. Drie dagen lang zag het er dus naar uit dat ik mijn arm zou verliezen. Zo ver is het niet gekomen, maar ik lijd nog elke dag pijn, en dat zal de rest van mijn leven ook zo blijven. Dus in vergelijking daarmee is weer op een bus stappen klein bier."

Heb je last van je arm als je gitaar speelt?

"Nee, net dan heb ik er weinig last van. Omdat ik me mentaal zo concentreer op het gitaar spelen, voel ik de pijn dan minder."

Ben je kwaad op die buschauffeur?

"Nee. Hij was niet dronken of zo. Accidenten gebeuren nu eenmaal. Ik ben wel een tijdje depressief en kwaad geweest, maar besefte al snel dat ik daar niets mee opschoot."

Heeft het accident je kijk op het leven veranderd?

"Het heeft me vooral doen beseffen hoe kort het leven is, hoe weinig tijd we hebben. En dat het dus belangrijk is om die tijd goed te gebruiken."