Julia (107): “In mijn stoel zitten, dat doe ik het liefst”

Julia wordt maar liefst 107 jaar oud, mede dankzij haar eeuwig helpende schoonzoon Lucien. Foto: Joren De Weerdt

Julia (107): “In mijn stoel zitten, dat doe ik het liefst”

Print
Mortsel -

In woonzorgcentrum Meerminnehof viert Julia Schoeters vandaag haar

- hou u vast - 107de verjaardag. Veel te veel jaren voor één mens, vindt ze zelf. Maar ze is nog bijzonder kwiek en heeft met haar schoonzoon Lucien een gouden engelbewaarder.

Tot enkele maanden geleden woonde Julia nog thuis in Mortsel. Haar schoonzoon Lucien was elke dag voor haar in de weer. “Hij is een gouden mens. Een paar jaar geleden kon ik zelf nog in en uit een ligbad stappen, maar eens gaat het toch achteruit. Lucien was er dan altijd om me bij alles te helpen. Zoals hij bestaat er geen tweede”, zegt Julia dankbaar.

Maar een paar maanden geleden verhuisde ze toch naar een rusthuis. “Het is hier niet slecht, maar gelukkig komt Lucien nog elke dag op bezoek. Ik zit de hele dag te wachten tot hij er is”, lacht ze.

En dat valt vrij letterlijk te nemen. “Ik zit eigenlijk de hele dag in mijn stoel. Dat doe ik het liefste. Grote pret is dat niet, want ik zie bijna niet meer, enkel nog schemeringen. Iets lezen gaat dus niet meer, televisie kijken ook niet en ik ben hardhorig. Ach, veel heb ik niet nodig. Met een kop koffie ben ik content.”

Omgekeerde wereld

Als 107-jarige heeft ze geleerd om afscheid te nemen van dierbaren. “Bijna iedereen die ik ooit gekend heb, is dood”, zegt ze daarover. Haar man Jos, met wie ze achtereenvolgens in Berlaar, Beerzel (Putte), Sint-Katelijne-Waver, Koningshooikt en Mortsel heeft gewoond, stierf in 1983 op zijn 78ste. Maar zij begon toen nog aan een ferm hoofdstuk van haar leven, waarin ze heel wat bekenden zag wegvallen.

De dood van haar dochter, drie jaar geleden, heeft haar het diepste geraakt. “Dat was verschrikkelijk. Het hoort niet als je je eigen kind ziet sterven. Het maakt geen verschil of je nu 40 of 100 jaar oud bent.”

Lucien knikt. “Mijn vrouw lag dan in het rusthuis hier aan de overkant van de straat. Julia woonde dan nog in haar eigen huis en ging dan op bezoek bij haar dochter in het rusthuis. Dat was echt de omgekeerde wereld. Na haar dood heeft ze echt een klop gekregen.”

Op de vraag hoe het komt dat ze zo oud is mogen worden, zucht ze eens diep. “Ik voel me nu heel goed, enkel mijn benen willen niet meer goed mee. Ik kan er echt niet aan uit. Ik heb altijd een zwakke gezondheid gehad. Als kind was ik altijd ziek en dat is zo gebleven. Ik heb een tijd een café gehad en na het weekend was ik altijd een dag ziek van vermoeidheid. En nu dit. Het moet zijn dat ze mij vergeten zijn.”

Meer nieuws uit Antwerpen

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio