Apocalyptica in de AB: het verslag

Foto: GvA

Apocalyptica in de AB: het verslag

Print
Heavy metal is ontstaan uit klassieke muziek (wie dat niet gelooft: luister eerst naar 'Black Sabbath', het eerste nummer van de gelijknamige band, en vervolgens naar het klassieke stuk 'Mars' van de Britse componist Gustav Holst). Dat drie klassiek geschoolde Finse cellisten konden uitgroeien tot gerespecteerde metalmuzikanten is dan ook minder verrassend dan buitenstaanders zullen denken. Zaterdagavond stonden ze, aangevuld met een drummer en een zanger, in de AB. En Apocalyptica pakte die zaal volledig in.

Het verhaal van Apocalyptica is genoegzaam bekend: als metalfans speelden ze Metallica-nummers op hun cello's. Dat resulteerde in een plaat, waarna ze omarmd werden door de metalgemeenschap. Nieuwe albums met nieuwe covers volgden, maar ook eigen nummers, sommige met gastzangers, vonden hun weg naar platen. Op hun meest recente album, 'Shadowmaker', zijn de instrumentale nummers nu zelfs duidelijk in de minderheid. En da's eigenlijk wel jammer, want Apocalyptica blijft op zijn sterkst in die instrumentale stukken. Gelukkig werden er daar genoeg van gespeeld, zaterdagavond, want zanger Franky Perez werd spaarzaam ingezet. Tijdens een song als 'Not Strong Enough' bleek ook waarom: in vergelijking met het origineel - gezongen door Brent Smith - viel dit wel heel dunnetjes uit.

Gelukkig was Apocalyptica furieus van start gegaan met het tweeluik 'Reign of Fear' en 'Grace', en volgde na 'Not Strong Enough' een knappe versie van 'Master of Puppets' (verrassend, want tijdens andere concerten van deze toernee werd altijd voor 'Enter Sandman' geopteerd). 'Inquisition Symphony' en 'Harmageddon' waren andere hoogtepunten die de goed gevulde AB wist te smaken. Opvallend overigens hoe de mannen van Apocalyptica gegroeid zijn als performers: ze wisten de aandacht steeds vast te houden en zorgden voor een leuke wisselwerking met het publiek.

Het trio 'Refuse/Resist', 'Seek & Destroy' en 'In the Hall of the Mountain King' (uit de Peer Gynt-suite van Edvard Grieg) sloot de reguliere set krachtig af. Bisnummers 'I don't care' en 'Dead Man's Eyes' vormden na bijna twee uur de verhoopte triomftoch voor de band, die met zijn meest recente plaat ons wat teleurstelde maar live nog steeds als een huis staat. Volgende zomer op Graspop?

.

Nu in het nieuws