© Belga

Uiteraard mag en moet iedereen zich vragen stellen over hoe het nu verder moet met de vluchtelingen, maar we mogen ons niet door angst laten verlammen

Terwijl honderden medewerkers van Fedasil, het Rode Kruis en andere organisaties hemel en aarde verzetten om de vluchtelingen uit Irak en Syrië onderdak te bieden, groeit de angst bij een groot deel van de bevolking van dit land. En de plek om die zonder gêne te uiten blijkt Facebook te zijn. Een bloemlezing na enkele uren lezen op de Facebookpagina’s van alle Vlaamse kranten.

Kris Vanmarsenille

“Hadden we de bootjes terug naar de Afrikaanse kusten gesleept, dan had ons dit veel onheil kunnen besparen. / Dit is oorlog, waar blijft het leger, sluit de grenzen, zet die 30.000 militairen in. / België zal eigen volk wel laten opdraaien om een hoop luilakken te herbergen. / Echte vluchtelingen zijn vrouwen en kinderen uit oorlogsgebieden. ALLE anderen zijn plunderende parasieten en luiwammesen die komen profiteren van ons stelsel! / En wij maar betalen voor die bende! / Vluchtelingen????? allemaal met een big smile op hun tronie omdat ze bijna binnen zijn en veel geld gaan krijgen en er gene klop voor moeten doen.”

U mag het zelf nagaan, 90 procent van de reacties op artikels over de vluchtelingen is in deze stijl, op álle krantensites. Enkele Facebookers stellen voor om de mensensmokkelaars aan te pakken en één enkele mevrouw weet het niet zo goed: “Iedereen heeft schrik van iets wat men niet kent, denk ik. Ik in ieder geval wel en ik word er niet gelukkig van, maar die arme mensen ook niet. Ik heb een huis en eten en zij niet, dus voor hen is het veel erger.”

Vier op de ruim honderd reacties die ik heb gelezen, geven blijk van empathie. Vier. Terwijl het toch maar vijf minuten tijd vraagt om je voor te stellen hoe het moet zijn om constant in doodsangst te leven, geen werk meer te hebben, je kinderen honger te zien lijden, je huis in puin te zien schieten, en wanhopig te beslissen al je geld van de bank te halen en je lot in handen te leggen van gewetenloze smokkelaars, alles achter te laten, je dorp, je hebben en houden, je familie en vrienden…

Zo moeilijk is het niet om je die lange reis op dat gammele bootje voor te stellen. En hoe je aankomt in een asielcentrum, een bed en een bord eten krijgt, zonder te weten wat je wacht. In het beste geval heb je een goed stel hersens en stevige handen om te werken, en een klein beetje spaargeld.

Dat is de situatie van tienduizenden vluchtelingen hier. Mensen van ver, maar wij hadden het ook kunnen zijn. Wij waren het. Honderd jaar geleden bijvoorbeeld zaten er een miljoen bange, radeloze Belgen in Nederland. Die zijn niet teruggestuurd, maar zo lang gebleven als nodig was.

Zijn er dan geen profiteurs onder die vluchtelingen. Allicht wel. Zoals er in Vlaanderen ook nog altijd mensen zijn die de sociale zekerheid uithollen. Zoals er overal mensen zijn die profiteren. Maar zelden of nooit vormen ze een meerderheid.

Uiteraard mag en moet iedereen zich vragen stellen over hoe het nu verder moet, iedereen mag en moet meedenken over integratie en werkgelegenheid, iedereen mag bang zijn, maar we mogen ons door die angst niet laten verlammen. Hoe kunnen we ooit tot een beleid komen als we blijven steken in deze negatieve houding? Die kan alleen leiden tot conflicten, nooit tot oplossingen.

Ik hoop dat het allemaal de schuld is van Facebook, het forum waar iedereen, soms verscholen achter een account, kan schrijven wat hij niet durft te zeggen. Ik hoop dat we in het echte leven constructiever zijn, meer in onszelf geloven, en in de nieuwe Belgen.

Aangeboden door onze partners

Hoofdpunten

Aangeboden door onze partners

MEER OVER