Daniël Peeters wint in Oplinter tussen twee shiften in

Daniël Peeters: superbelofte werd hobbycoureur. Foto: avt

Wielrennen ELITE ZONDER CONTRACT

Daniël Peeters wint in Oplinter tussen twee shiften in

Print

22 jaar, superbelofte, een resem klassiekers gewonnen maar drie jaar geleden plots uit beeld verdwenen: Daniël Peeters. Maar de vroegere belofte, die destijds na een hoogtestage ziek werd, is helemaal terug. Dat bewees hij vorig weekend in Oplinter.

‘Vraag me niet hoelang het geleden is dat ik nog eens met een ruiker thuiskwam’, lacht Peeters. ‘Ach, in het wielermilieu kent iedereen mijn verhaal. Ziek na een hoogtestage, tekenbeet, klierkoorts en nog wat ander onheil. Mijn lichaam had zoveel last met zich te verweren tegen dat ziek zijn dat het de zware inspanningen die ik bij de jeugd leverde, plots niet meer kon dragen. Ik haakte af als eerstejaarsbelofte en zette alles op mijn studies Elektromechanica. Toen ik in een Amerikaans bedrijf een job aangeboden kreeg, zag ik koersen niet meer zitten. Hoewel, de microbe bleef en toen ik vorig jaar af en toe eens aantrad, voelde ik me opnieuw behoorlijk. Dit jaar is het plots crescendo gegaan. Met die zege van zondag als toetje.’

Peeters loste in Oplinter zijn vluchtgezellen en won er solo. Het opmerkelijke aan zijn verhaal: ‘Ik werk shiften van 22 uur en was tot ’s morgens bezig geweest in de fabriek. Ik won dus als het ware op mijn ontbijt. Het was snel weer inpakken, want direct na de koers wachtte me een nieuwe shift. Eerlijk, dat viel een beetje tegen. Iemand had lijm gemorst en ik heb daar een uur op mijn knieën de werkvloer zitten kuisen. Is dat nu het leven van een winnaar?’

De belofte uit Wechelderzande kan er best mee lachen. ‘Want ik doe mijn job graag’, zegt hij. ‘Koersen komt er wat bij. Geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om opnieuw mijn status van weleer na te jagen. Met CT Snake koos ik voor een kleine club waar iedereen iedereen kent. Bijna allemaal werkende mensen en een ideale sfeer. Ik droom er niet meer van om prof te worden. Met zo’n droom zou ik mezelf trouwens bedriegen. Ik kan na alle problemen van vroeger nog altijd geen twee dagen na mekaar koersen. Zelfs zware trainingen breken me zuur op. Maar ik ben content. Ik voel me weer coureur en kan blijkbaar ook nog winnen. Wat hoef ik nog meer?

MEEST RECENT