Vers van de platenpers: Satyricon, Prong, Apocalyptica en Briqueville

Satyricon. Foto: GvA

Vers van de platenpers: Satyricon, Prong, Apocalyptica en Briqueville

Print
Metal met een klassiek koor, headbangen met cello's, een metalen versie van Neil Young en een Antwerpse band die gemaskerd door het leven gaat: we reviewen vier recente buitenbeentjes.

Toegegeven: we hebben een boon voor Satyricon (foto). De Noorse band heeft ons nog nooit teleurgesteld, en durft zichzelf te vernieuwen, ook al kost hen dat soms een deel van hun publiek (dat gezegd zijnde: schande dat er bij hun laatste passage in Trix maar 350 man kwam opdagen). Met 'Live At The Opera' wagen Satyr en Frost zich nu in de wereld van de klassieke muziek. Iets wat uiteraard al eerder gedaan is, met wisselend succes (vergelijk Deep Purples 'Concerto For Group And Orchestra' met Metallica's 'S&M', bijvoorbeeld). Satyricons samenwerking met het koor van de Noorse Nationale Opera is echter een schot in de roos. De werelden van klassieke koorzang en black metal komen in elk nummer perfect bij elkaar, en geven aan de bekende Satyricon-songs een nieuwe, grootse dimensie, zonder dat ze aan intensiteit of kracht inboeten. Integendeel zelfs. Wie vertrouwd is met het werk van Septicflesh, weet wat we bedoelen. Veel liveplaten voegen weinig toe aan het oeuvre van de band. 'Live At The Opera' is een uitzondering (95/100).

Veel coverplaten voegen weinig toe aan het oeuvre van de band. 'Songs From The Black Hole' van Prong is een uitzondering, omdat bandleider Tommy Victor ervoor gekozen heeft nummers te coveren die hem beïnvloed hebben maar die buiten de metal vallen: van Sisters Of Mercy over Black Flag en Fugazi tot zelfs Neil Young. Het maakt van deze coverplaat een interessante reis naar de tijd dat Victor een muzikaal broekje was, en voor veel metal- en Prong-fans zal dit een ware openbaring zijn (75/100).

'Shadowmaker' is Apocalyptica's achtste album. Het verhaal van deze Finnen is genoegzaam bekend: als metalfans speelden ze Metallica-nummers op cello. Dat resulteerde in een plaat, waarna ze met hun verrassend concept omarmd werden door de metalgemeenschap. Nieuwe albums met nieuwe covers volgden, maar ook eigen nummers, sommige met gastzangers, vonden hun weg naar platen. Op 'Shadowmaker' zijn de instrumentale nummers nu zelfs duidelijk in de minderheid. Nieuw is dat de gezongen nummers allemaal gebruikmaken van dezelfde zanger: de onbekende Franky Perez. En alhoewel hij zijn streng trekt, betekent dat toch dat er aan kwaliteit ingeboet wordt. Niet vreemd, als je weet dat er op voorganger '7th Symphony' nog gebruikgemaakt werd van de diensten van grote namen als Gavin Rossdale (Bush) en Joe Duplantier (Gojira). Het zijn dan ook de instrumentale nummers die het sterkst zijn. Op 'Reign Of Fear' is het leuk headbangen, terwijl 'Till Death Do Us Part' melancholisch start om naar een bonte climax te evolueren. Die nummers zullen ook live ongetwijfeld knallen, op 24 oktober in de AB (70/100).

Briqueville, tot slot, heeft zijn debuut al een tijdje uit op vinyl, maar de titelloze plaat is nu ook verkrijgbaar op cd, en dat is een goede zaak, want dit Belgisch vijftal verdient meer bekendheid. Briqueville leunt muzikaal aan bij bands als Amenra, Om en Raketkanon, en combineert dat met een lichtjes aan Ghost ontleende mystiek (de maskers, de sektesymboliek, de geheimdoenerij). De plaat is instrumentaal (wat samples en onverstaanbare zang hier en daar niet te na gesproken), maar blijft van begin tot eind boeien, door zijn dynamiek, en zijn slimme, korte uitstapjes richting doom, sludge en zelfs Arabische muziek. Wie zijn postmetal graag duister en bezwerend heeft, is bij Briqueville aan het goede adres (80/100).

MEEST RECENT