Michel kan tonen wat hij in zijn mars heeft

Print

De regering-Michel is de voorbije twee weken wat rust gegund. Geen krijsende Laurette Onkelinx van de PS op donderdag in het parlement, geen bijtende Kristof Calvo van Groen. De Wetstraat genoot van een (welverdiende?) paasvakantie. Ministers en volksvertegenwoordigers moeten de rest van het jaar zó hard werken, dat ze naar het voorbeeld van hun kinderen alle schoolvakanties nodig hebben om de batterijen weer op te laden.

Wat er ook van zij, de regering-Michel kon die adempauze wel gebruiken. De voorbije maanden waren inderdaad hectisch. Al moeten we er onmiddellijk aan toevoegen dat de ministers zichzelf veel miserie aandeden. De interne ruzies waren niet altijd het gevolg van druk van buitenaf.

Natuurlijk was er veel en heftig vakbondsprotest. Wat minstens bij één coalitiepartij – CD&V – voor veel zenuwachtigheid zorgde, maar dat is nog geen excuus voor de manier waarop de Zweedse partners met elkaar het voorbije halfjaar omgingen.

Gekwetste ego’s en onverwerkte electorale frustraties waren minstens even bepalend voor de depressieve sfeer die de ploeg van Charles Michel besmette.

Voeg daarbij het ongewone gegeven dat dé overwinnaar van de verkiezingen, en veruit de grootste partij van het land, paste voor het premierschap, en men bekomt een explosieve cocktail die haast automatisch naar overdreven en ongezonde profilering moet leiden. Vandaar dat wordt gesproken over een kibbelkabinet.

De jongste weken zijn er echter voorzichtige tekenen van beterschap merkbaar. De begrotingscontrole verliep vlug en soepel, met dank aan de nieuwe Financieringswet die de budgettaire problemen naar de gewesten doorschoof.

Maar toch. Wie wil ruziemaken, vindt altijd iets. Dat was er deze keer niet bij. Er waren zelfs geen lekken om coalitiepartners stokken in de wielen te steken.

Een en ander heeft eerste minister Charles Michel zichtbaar deugd gedaan. Uit enkele recente interviews blijkt overduidelijk dat hij meer zelfvertrouwen heeft gekregen. De topman van de Franstalige liberalen is gegroeid in zijn rol van regeringsleider.

Dat komt goed uit, nu de partijen van de Zweedse coalitie zich opmaken voor de onderhandelingen over een tax shift, een belastingverschuiving. Om de concurrentiekracht van onze bedrijven te verbeteren en de werkende mensen meer koopkracht te geven moeten de lasten op arbeid naar beneden.

De mindere inkomsten die een dergelijke operatie oplevert voor de staat en de sociale zekerheid, moeten gecompenseerd worden via andere taksen. Bijvoorbeeld op vervuiling, of via een verhoging van sommige btw-tarieven, of door inkomsten uit kapitaal en aandelen zwaarder te belasten.

Vooral dat laatste – de zogeheten vermogenswinstbelasting - kan voor zware discussies binnen de regering zorgen. Dat bleek gisteren nog uit meerdere tv-debatten. Hoe verdelen we de nieuwe lasten? Over welk bedrag spreken we? Vijf miljard? Hoe vermijden we dat bedrijven en geld uitwijken naar het buitenland?

Charles Michel kan de komende weken het land tonen wat hij in zijn mars heeft.

Nu in het nieuws