© GvA

Criticasters zouden kunnen beweren dat de vakbonden financieel voordeel doen bij elke bijkomende werkloze

Als door een horzel gestoken reageerden de christelijke, de socialistische en de liberale vakbonden gisteren op het voorstel van Zuhal Demir om de werkloosheidsvergoedingen voortaan rechtstreeks door de staat te laten uitbetalen. De tussenpersonen – die de vakbonden nu zijn – kunnen beter uitgeschakeld worden.

Zuhal Demir komt tot die conclusie na lezing van het jaarverslag van de RVA. Daaruit blijkt dat die instelling nog 290 miljoen euro heeft terug te vorderen van werklozen wegens ten onrechte uitgekeerde vergoedingen. Die fouten zouden in grote mate kunnen worden vermeden indien de RVA zélf zou instaan voor de uitbetaling van de werkloosheidsuitkeringen, aldus Demir. Zij trapt de werklozen en de vakbonden geregeld tegen de schenen. Binnen de N-VA speelt zij de rol van harde tante. Elke Sleurs is dan veeleer het zachtere, sociale gezicht van de partij. Enkele maanden geleden kreeg Demir half België over zich heen met haar uitlating “als ze merken dat ze de rekeningen niet langer kunnen betalen, zullen ze harder hun best doen.” Met “ze” bedoelde ze de werklozen… En nu is het dus weer goed prijs met haar aanval op de syndicaten die het dopgeld uitbetalen. Heeft het N-VA-kamerlid en voorzitster van het districtscollege van Antwerpen gelijk? Ja en nee. In onze buurlanden worden de werkloosheidsuitkeringen door de staat betaald. De drie vakbonden als tussenpersoon kosten de belastingbetaler hier behoorlijk wat geld. Jaarlijks ontvangen zij meer dan 150 miljoen euro als vergoeding voor hun diensten. Criticasters zouden zelfs kunnen beweren dat de vakbonden financieel voordeel doen bij elke bijkomende werkloze. De kans is immers groot dat die zich bij een van de drie grote syndicaten meldt, waar dan een extra vergoeding aan vast hangt. Bovendien, en niet onbelangrijk, doen de vakbonden aan klantenbinding. Mensen die werkloos worden, schoolverlaters die zich inschrijven bij de RVA, hebben immers de gewoonte tegelijkertijd lid te worden van een vakbond. Zo menen ze een boel administratieve rompslomp te vermijden. Velen onder hen blijven nadien hun lidgeld betalen, hun leven lang. Op die manier wordt de uitbetaling van werkloosheidsvergoedingen een middel om trouwe leden te ronselen. Een voorrecht dat de vakbonden nooit zullen willen opgeven. Er zit echter ook een keerzijde aan de medaille. Het is geen zwart-witverhaal. 150 miljoen euro is een groot bedrag, maar relatief bekeken ook weer niet. In liefdadigheidsinstellingen blijft er percentsgewijze meer plakken aan administratiekosten. Bovendien wordt dit bedrag niet ‘zomaar’ gegeven. De vakbonden stellen daar prestaties tegenover. Voor heel België gaat het om vele honderden syndicale bedienden. Personeel dat kan worden uitgespaard in het ambtenarenkorps. Net als een hele boel computer(programma)s. En de sociale fraude, zou die verminderen indien de RVA de werklozen rechtstreeks zou betalen? Nee. Tenslotte blijft dat de verantwoordelijkheid van elk individu afzonderlijk. Wie aan zwart werk doet of twee uitkeringen ten onrechte combineert moet dat zélf beseffen. Dat is niet de schuld van de vakbonden.

Nu in het nieuws