Door al die besparingen dreigt de onderkant van onze middenklasse eveneens in de armoede te belanden.

Foto: belga

Door al die besparingen dreigt de onderkant van onze middenklasse eveneens in de armoede te belanden.

Print
Na de federale regering heeft nu ook haar Vlaamse filiaal de begrotingscontrole afgerond. En oké, er moest worden afgeweken van het heilige principe van begrotingen in evenwicht, er zal dit jaar in Vlaanderen een gat van 550 miljoen euro worden geslagen. Maar tegen 2017 rijden we dat gat weer dicht, belooft minister-president Geert Bourgeois. Hij heeft blijkbaar een glazen bol die feilloos de evolutie van de economische conjunctuur voorspelt.

Het is opvallend hoe snel en hoe vreedzaam de regeringen door hun begrotingscontroles zijn gefietst. Na het soms ergerlijke gekissebis van de voorbije weken en maanden over zo ongeveer alles, is blijkbaar bij alle partijen van de meerderheid het besef gegroeid dat het zo niet verder kon. Ineens bleek het wél mogelijk om het snel met elkaar eens te worden. Zelfs het gegeven dat door de nieuwe financieringswet een deel van de federale tekorten wordt overgeheveld naar de gewesten (vooral naar Vlaanderen) wordt nu met enig gemopper met de mantel der liefde bedekt. Tja, de N-VA maakt tegenwoordig dan ook deel uit van zowel de federale als de Vlaamse regering en is dus verplicht om compromissen te sluiten. Wat zou haar fanatiek Vlaamse achterban daarvan denken? 

De Vlaamse regering heeft beslist om ruim 111 miljoen euro te besparen. Meer dan de helft daarvan heeft te maken met rioleringen en slibverwerking. Daartegen zullen geen vele duizenden mensen woedend gaan manifesteren. Maar er is ook een bedrag van 55 miljoen aan ‘kleinere’ besparingen waarover minder duidelijkheid bestaat. Als blijkt dat die maatregelen slaan op departementen zoals Onderwijs of Welzijn, dan zal de Vlaamse regering het wél moeten uitzweten. 

Ook de bestrijding van armoede wordt steeds meer een heet hangijzer. De voorbije regeringen zijn er niet in geslaagd om het aandeel van de armen in onze samenleving (één op de zeven!) te verminderen, ondanks het feit dat de gemiddelde vermogens van de Belgen in de voorbije dertig jaar almaar zijn toegenomen. De regering heeft beloofd om nog in deze legislatuur iedereen boven de Europese armoedegrens te tillen. Daarom past ze onder meer de indexsprong niet toe op die categorie van mensen. Maar worden die mensen daar echt beter van, als je bedenkt dat andere besparingen (kinderopvang, huur, energieprijzen...) ook op hen van toepassing zijn? Ik weet wel zeker van niet. 

Door al die besparingen dreigt de onderkant van onze middenklasse eveneens in de armoede te belanden. Dat is zorgwekkend, want die middenklasse vormt het hart van onze samenleving. Bovendien blijkt uit rapporten van internationale organisaties zoals de OESO dat een groeiende ongelijkheid ook niet goed is voor de economie. Het bruto binnenlands product van België zou daardoor op termijn drie procent kunnen inboeten. Dat is niet niks. 

Met dat alles in gedachten moet de federale regering nu beginnen aan haar volgende uitdaging: de tax shift. In goed Nederlands: de hervorming van de belastingen. Daarbij wordt de discussie over een of andere vorm van vermogens(winst)belasting cruciaal. 
Na alles wat de bevolking de voorbije maanden heeft moeten slikken, lijkt een betere verdeling tussen arm en rijk ons billijk. 
Noem het dan maar een sociale correctie. 

 

Nu in het nieuws