Tragisch verhaal over verkeersongeval grijpt je bij de keel

Foto: charliemag.be

Tragisch verhaal over verkeersongeval grijpt je bij de keel

Print

Dat je niet met een pint te veel achter het stuur moet kruipen, weet iedereen. Al te vaak gebeurt dit toch, soms met desastreuze gevolgen. De 26-jarige Sophie Lodewijks, een Nederlandse die in Antwerpen woont, is een van de slachtoffers van een tragisch ongeval veroorzaakt door een dronken chauffeur. Haar relaas is er een van gruwel, onmacht en emoties. Op de website van Charlie Magazine doet ze onder de titel ‘De moordenaar die alcohol heet’ haar aangrijpende verhaal uit de doeken.

Omdat haar persoonlijke woorden veel meer zeggen dan een korte samenvatting, citeren we hier enkele passages uit haar emotionele betoog.

“Opstaan jongens, we gaan zo rijden.” Het is twee uur ‘s nachts en mijn vader staat in de deuropening van mijn slaapkamer. Voorzichtig maak ik mijn vriend wakker. “Hey Lander, opstaan, we gaan op vakantie.”

De pick-up jeep lijkt groot maar die achterbank blijkt verdomd klein. Met zijn mond vol ontbijt roept papa naar ons: “En jongfens zitten jullie een beeftje lekkfer daar afterin?” – “Jaja, we doen ons best”, antwoord ik al sjorrend aan het dekbed. Het is donker en er is geen kat op de weg. Lander en ik liggen op de achterbank. Na een hoop gedraai en geprop, hebben we besloten dat deze lepeltjeshouding ons prima bevalt. Ik lig knus met mijn rug tegen Landers borst, hij met zijn armen om mij heengeslagen. “Lig je lekker?”, vraagt hij. Ik lach en teken een smiley op het raam boven ons hoofd. “Slaap lekker, vriendje, straks worden we wakker in de sneeuw.” “Mmm”, antwoordt hij, “Slaapwel, Sophietje”. Ik luister naar zijn ademhaling die steeds zwaarder wordt.

Opeens een knal. Ik word vanaf de achterbank naar voren gekatapulteerd waar ik tussen de twee voorstoelen klem kom te zitten. Ik worstel mezelf recht, klamp me vast aan papa’s hoofdsteun en schreeuw “Wat doe jij!” “Hou je vast!!”, brult mijn vader. Zijn stem gaat door merg en been. Paniek. Tegen hoge snelheid duikelen we de diepte in. Ik zie felgroene grassprietjes door de voorruit op me af komen. Het gras is felgroen omhuld met een glanzend laagje zilverkleurig ochtenddauw. Het is de eerste dag van de lente.

Lees hier het volledige verhaal

MEEST RECENT