© Belga

Machtsstrijd tussen Homans en Peeters

De regering-Michel heeft gisteren de indexsprong voor lonen en uitkeringen goedgekeurd, alsook de afspraken die de sociale partners eerder maakten over de loonnorm. Een belangrijke, moeilijke beslissing. Maar daarmee zijn we er nog niet. Er blijft een discussie woeden of ook andere inkomens tijdelijk moeten worden geblokkeerd.

Paul Geudens

CD&V vindt dat de indexsprong evengoed moet gelden voor verhuurders. De andere partijen uit de Zweedse coalitie, de N-VA op kop, vinden van niet. De maatregel is immers bedoeld om de concurrentiekracht van onze bedrijven te verbeteren en om banen te scheppen, is de redenering. Wat kan een blokkering van de huurprijzen daar in godsnaam toe bijdragen? CD&V ziet dat anders. Toen de regeringen van Wilfried Martens en Jean-Luc Dehaene een indexsprong doorvoerden, moesten de verhuurders óók inleveren, klinkt het daar. Dat is niet meer dan een kwestie van rechtvaardigheid.

Tot daar de inhoudelijke discussie. Daarnaast is ook een juridisch dispuut ontstaan. Vlaams minister van Wonen Liesbeth Homans (N-VA) vindt dat zij bevoegd is voor alles wat met huur te maken heeft. Dat is een gevolg van de zesde staatshervorming, zegt zij. Kris Peeters (CD&V) meent echter dat de federale regering bevoegd blijft voor de prijzenpolitiek, dus ook voor de huurprijzen. Er wordt nu een batterij grondwetspecialisten op de zaak gezet. Al is het maar de vraag of er op korte termijn enige duidelijkheid kan komen. Zet vijf juristen bij elkaar, en je verkrijgt vijf meningen.

Het zit er dan ook dik in dat de kwestie uiteindelijk aan het Grondwettelijk Hof zal worden voorgelegd, en zo zijn we dan al weer enkele maanden, zo niet jaren verder vooraleer we definitief uitsluitsel krijgen.

Een paar bedenkingen bij deze (nieuwe) politieke ruzie tussen CD&V en N-VA. Eén. Een jaar geleden ging Kris Peeters als minister-president nog voluit voor een maximum aan Vlaamse bevoegdheden. Hij verdedigde ook de zesde staatshervorming. Terwijl Liesbeth Homans die bestreed. Nu zijn de zaken omgekeerd. Peeters gaat voor een minimalistische visie, Homans voor een maximalistische. ’t Kan verkeren, zei Bredero reeds 400 jaar geleden.

Twee. Vóór de verkiezingen werd gepleit voor symmetrische regeringen, dus coalities die op de verschillende niveaus uit dezelfde partijen bestaan. Federaal en Vlaams is dat nu het geval. Daar besturen CD&V, N-VA en Open Vld samen. Men zou er dus van uit kunnen gaan dat in delicate kwesties als een blokkering van de index voorafgaandelijk overleg wordt gepleegd tussen de partijen en de regeringen, om dan met een gemeenschappelijk standpunt naar buiten te komen. Maar dat kan dus vandaag niet. Het profileringsopbod tussen CD&V en N-VA zorgt ook voor een machtsstrijd tussen de Vlaamse en de federale kabinetten.

Drie. Het zou kunnen dat het in dit dossier om nog iets meer dan een ideologisch debat gaat. Wellicht speelt nu ook een personenkwestie mee. Wie stonden bij de verkiezingen van 25 mei tegenover elkaar als lijsttrekkers in Antwerpen? Juist, Kris Peeters en Liesbeth Homans. Blijkbaar zijn er toen wonden geslagen die nog altijd niet zijn geheeld.