Blogster schrijft aangrijpend verhaal over haar lichaam: 'Dik.Lelijk.Wijf'

Foto: *

Beauty

Blogster schrijft aangrijpend verhaal over haar lichaam: 'Dik.Lelijk.Wijf'

Print
'Mijn lichaam is rond. Mijn lichaam is bol. Geen hoeken te bespeuren hier'. Op haar blog 'Anke schrijft het neer' schrijft studente journalistiek Anke Wauters een openhartig stuk over hoe moeilijk het is om wat overgewicht mee te nemen door het leven in een wereld vol schoonheidsidealen. 'Wat ik ook doe, mijn overgewicht is steevast het eerste wat mensen opmerken', schrijft ze.

'Sta mij toe meteen één ding op de goed gedekte tafel te gooien: ik ben dik. Zelfs als kind zeulde ik al meer kilo’s met me mee dan strikt nodig. “Ze zit goed in ’t vlees”, knipoogden oudere mensen schalks', schrijft Anke in haar blogpost die al meer dan duizend keer gedeeld werd op sociale media. 'En dan bloosde ik tevreden. Want als je vijf bent, kan je je amper inbeelden dat hoe je eruit ziet niet ok kan zijn. Ik was me er wel degelijk van bewust dat mijn lichaam niet volgens dezelfde hoeken was gedefinieerd als dat van de andere meisjes. Mijn lichaam is rond. Mijn lichaam is bol. Geen hoeken te bespeuren hier'.

Maar hoe ouder, hoe moeilijker het wordt: 'Wat ik ook doe, mijn overgewicht is steevast het eerste wat mensen opmerken. Dat snap ik ergens wel, want je kan er letterlijk niet omheen. Na een presentatie zullen ze vaak enkel onthouden dat die dikke het gezegd heeft. Meer niet. En dat maakt me bijtijds verschrikkelijk onzeker'.

Zwemmen

Om haar lichaam toch in vorm te houden, gaat Anke zwemmen. 'Niet omdat ik heel graag wil afvallen, maar omdat ik graag de trap wil blijven nemen zonder in ademnood te komen. Een paar baantjes trekken van tijd tot tijd om het hoofd boven water te houden, zoiets.... Aan de ingang van het zwembad, stuit ik op een luidruchtige groep jongens die net van een of andere gezamenlijke plonspartij komt. Ze zien er atletisch uit en ze lachen gemoedelijk, opgefokt door de adrenaline die ze net hebben gecreëerd. Wanneer de ogen van de leider van de groep, een gespierde jongen met kort getrimd blond haar, op mij vallen, wordt het stil. Ik probeer me langs hen te manoeuvreren en vergeet alle aanmoedigingen die ik nog geen halfuur geleden opsomde. De kerel staart me aan en vervolgens spreekt hij drie woorden uit, benadrukt door een punt na elk woord: 'Dik. Lelijk. Wijf'.

'Ik wurm me een vrij stalletje binnen, vergrendel de deur en ga op de pot zitten. Ik ben er me pijnlijk van bewust hoeveel plaats ik inneem in dit kleine hokje. Ik wil mezelf kleiner maken. Er is niets meer over van mijn langzaam opgebouwd zelfvertrouwen. Ik trek mijn knieën helemaal tegen mijn kin. Geluidloos stromen de tranen over mijn wangen. Ik weet niet precies meer hoe lang ik daar zo gezeten heb. Ik herinner me dat er een aantal keer op de deur werd geklopt zonder dat ik antwoordde. Die avond, voor de allereerste keer in mijn leven, huil ik mezelf in slaap omdat ik dik ben. Omdat ik meer plaats inneem dan andere mensen'.

Lees de volledige tekst van Anke op de blog  Anke schrijft het neer

 

 

 

 

 

NIET TE MISSEN