© REUTERS

”Belgische prostituees zijn moderne slaven”

De hel. Zo heeft een 41-jarige Franse prostituee België omschreven op het proces tegen Dominique Strauss-Kahn. “De prostituees leven er echt als moderne slaven.”

Guy Stevens

Drie jaar lang heeft de 41-jarige Carole haar werk gedaan in allerlei sjieke bars in ons land. Ze belandde er nadat haar bedrijf op de fles ging. “Ik zat psychologisch aan de grond, had geen geld en geen woonplaats”, vertelde de Franse op het prostitutieproces tegen Dominique Strauss-Kahn. “Ze hadden me benaderd om champagne te serveren in bars. Zonder dat ik het wist, werd ik daar gedrogeerd en aangerand door drie mannen. Die filmden dat ook.” En daarmee was de eerste stap gezet. “Toen is het allemaal begonnen. Ze hebben me de video getoond en me bedreigd.”

Slavin

En toen belandde Carole echt in de hel. “De eerste twee maanden werkte ik 24 uur op 24, opgesloten als een slavin. Ik voelde me vuil en vernederd.” In haar flatgebouw woonde ze samen met 11 tot 15 van haar collega’s, vooral Fransen en uit alle sociale categorieën. “Ik durfde mijn familie niet te bellen omdat ik me zo schaamde. Het is onmogelijk om hulp te vragen, alle meisjes sluiten zich helemaal af. Ze hebben geen keuze.”

Carole omschrijft het leven dat ze in België had als moderne slavernij. “Om eens weg te gaan of een weekendje te kunnen uitrusten, moesten we toestemming vragen. De toestemming kon daarna zomaar ingetrokken worden als een klant zich zou komen aanbieden.”

Identiteitspapieren kwijt

Daarna werd de situatie nog erger. “Er was geen bankrekening meer en ook de identiteitspapieren van de meisjes waren verdwenen. We moesten die afgeven aan de conciërge, maar ze verdwenen allemaal plots tijdens een overval. Ook onze gsm’s werden afgenomen.”

Haar bazen deden er alles aan opdat Carole en haar collega’s altijd moe zouden zijn. “Geen individueel bed, geen regelmatige slaap en slaaponderbrekingen door klanten die plots zin hadden.”

En die klanten, dat kon echt iedereen zijn. ‘Ze moesten gewoon geld hebben. Zakenmannen, politici, voetballers en acteurs, maar ook soldaten, buitenwippers en doorsnee werknemers.’

De klanten moesten zeker 200 euro geven en dan nog eens 200 à 250 euro per fles champagne. Carole zelf verdiende 75 euro per fles en 90 euro voor de seksuele daad. “Maar die winst is bedrieglijk: de meisjes betalen zelf de huur (30 tot 50 euro per dag), eten, sigaretten, kledij en make-up. Ze verdienen echt heel weinig. Ik ben er na drie jaar buitengekomen met 1.500 euro.”

Geweld

De klanten wisten allemaal goed wat wel en niet kon met de meisjes, maar durfden die ‘afspraken’ wel eens te overtreden. Dan gold de wet van de jungle, aldus Carole. “Elke dag dacht ik dat ik zou sterven wanneer weer iemand me sloeg, maar je mag dan niet tonen dat je zwak bent.”

De meisjes mochten geen klanten weigeren. “En als je niet tegen alcohol kon, had je pech. Dan moest je maar je vinger in je keel stekken en overgeven op het toilet. Anders werden boetes uitgedeeld.”

Gestopt

Anderhalf jaar geleden besloot ze te stoppen en uit de prostitutie te stappen. “Dat kon ik dankzij een man bij wie ik me aanbood, maar die weigerde en zei dat hij geen misbruik wilde maken van vrouwen. Ik ben verliefd geworden op hem en we zijn een koppel geworden.”

Maar eenvoudig was het niet om te stoppen. “Het was heel moeilijk voor hem om samen te leven met iemand die uit de hel kwam, die domme dingen deed en ook nog eens vaak onder invloed van alcohol was.”

Klacht indienen heeft Carole drie keer geprobeerd. “Maar drie keer zonder resultaat.”