Justitie vecht voor haar geloofwaardigheid

Foto: GvA

Justitie vecht voor haar geloofwaardigheid

Print
Het gerechtelijk apparaat zit in slechte papieren. Dit is een open deur intrappen, want het was de afgelopen decennia nooit anders. Ondanks alle politieke verklaringen en dikke regeerakkoorden beten de opeenvolgende justitieministers hun tanden stuk op justitie.

Het hof van beroep in Antwerpen sluit vanaf Nieuwjaar zijn kamer ‘4 bis’. Niet omdat die overbodig is geworden, maar wel door personeelstekort. De situatie is zo schrijnend dat raadsleden met gezondheidsproblemen toch op post blijven om de boel draaiend te houden. Het is niet de eerste maal dat zo’n drastische maatregel moest worden getroffen. 

Omdat het personeelstekort opliep tot meer dan tien procent, werd eerder al tijdelijk de correctionele kamer afgeschaft. Ook bij de griffie pogen ze de touwtjes aan elkaar te knopen met steeds minder volk. 

Elke Antwerpse onderzoeksrechter heeft de leiding over ongeveer 250 gerechtelijke onderzoeken, aangevuld met honderd minionderzoeken en opdrachten uit het buitenland. De Antwerpse onderzoeksrechter heeft de zwaarste werklast van het land. 
Met het steeds complexer worden van de wetgeving neemt de kans op fouten dan ook toe. 

Volgens minister van Justitie Koen Geens (CD&V) zouden de problemen van het personeelstekort in de loop van 2015 opgelost moeten zijn. Dat is dan één puntje dat de minister kan schrappen van de lange lijst met problemen. 

Een ander hardnekkig knelpunt is de doorlooptijd tussen dagvaarding en uitspraak. Die kan jaren aanslepen. Veel politici pleiten al jaren voor een lik-op-stukbeleid, maar spijtig genoeg blijft het bij stoere verklaringen in de politieke arena. Deze lange doorlooptijd zorgt voor onrechtvaardige situaties en niet alleen voor de slachtoffers. 

Verdachten moeten soms jaren wachten voor ze zich kunnen verantwoorden voor daden die ze in hun jonge jaren pleegden. 
Ondertussen hebben sommigen zich herpakt. Ze werken, zijn gehuwd en hebben kinderen. Als er dan een gevangenisstraf volgt, is dit niet alleen een drama voor de betrokkene, maar voor het hele gezin. Dit speelt zich af buiten het zicht van het grote publiek. 
Wat wel blijft hangen zijn de beelden van de drugsdealers die zingend en dansend het gerechtsgebouw verlaten. Of de zeven mannen die veroordeeld waren voor terrorisme, maar op vrije voeten kwamen omdat een stuk van het dossier niet was vertaald naar het Nederlands. Rechters en advocaten zijn voor de publieke opinie kop van Jut, en politici proberen hun eigen verantwoordelijkheid enigszins te ontlopen door het publiek te volgen in zijn verontwaardiging. 

Intussen werkt het gerecht met de instrumenten en binnen de context die door de politieke verantwoordelijken worden aangereikt. 
Minister Geens beseft dat hij het vertrouwen opnieuw moet herstellen tussen de magistratuur, het publiek en de politiek. 

Maar hoe gaat hij dat doen als hij 150 miljoen euro moet besparen op justitie? Politieke slogans als ‘meer veiligheid’, ‘meer blauw op straat’ en ‘lik-op-stukbeleid’ hebben geen enkele betekenis zolang de geloofwaardigheid van justitie onder vuur ligt. 
 

 

.

Nu in het nieuws