Keuze na vandaag: conflict of overleg?

Foto: GVA

Keuze na vandaag: conflict of overleg?

Print

Polarisatie. Dat is het woord dat telkens opduikt als het gaat over de plannen van de regering om onze economie en de sociale zekerheid weer vlot te trekken. Vandaag moet het protest tegen die plannen zijn hoogtepunt bereiken.

Maar de vraag is natuurlijk vooral hoe het vanaf morgen verder gaat. Belanden we in een neerwaartse spiraal die de economie en het imago van België verder uitholt, of komt het sociaal overleg alsnog op gang? Iedereen hoopt uiteraard op de tweede optie. Maar tot nu toe hebben we nog weinig positieve signalen gezien.

Schaduwpremier Bart De Wever stelde zich zondag in De zevende dag zeer strijdbaar op. Als de stakingsacties worden voortgezet, dan zal de regering nog meer harde maatregelen moeten nemen, dreigt hij. Hij sprak ook het vermoeden uit dat de socialistische bonden met hun acties de federale regering willen laten vallen. Maar in zijn betoog zat ook een verzoenend element: de regering staat open voor een debat over een vermogenswinstbelasting, ook al denkt De Wever dat de opbrengst daarvan marginaal zal zijn.

Voor de vakbonden is die vermogenswinstbelasting inmiddels hét symbool van deze sociale strijd geworden. Zij hebben ondervonden dat hun leden niet tot het uiterste willen gaan om een indexsprong en een pensioenhervorming tegen te houden. Iedereen beseft dat die maatregelen onafwendbaar zijn. Maar als er drastisch moet worden bespaard, dan moeten de inspanningen wel rechtvaardig en evenredig worden verdeeld. Dat is de boodschap aan deze regering, die vooral graag het vertrouwen van de werkgevers wil terugwinnen.

Vertrouwen. Dat is het sleutelbegrip. Zonder het gevoel dat de verschillende partners aan de onderhandelingstafel samen tot een gemeenschappelijk doel kunnen komen, heeft het sociaal overleg geen kans. Polarisering en wederzijdse provocatie leiden alleen maar tot ellende. Als een vermogenswinstbelasting in welke vorm dan ook zo’n grote symbolische waarde heeft, dan lijkt het ons logisch dat die er komt bij de begrotingscontrole in februari.

Het gevoel dat ook de toplaag moet bijdragen aan de saneringen, is wijd verspreid in de grondstroom in Vlaanderen. Zelfs de N-VA, een partij die niet wordt opgejaagd door vakbonden of organisaties uit het middenveld, moet gevoelig zijn voor dat gegeven.

Bart De Wever geeft als voorzitter van zijn partij voorlopig weinig ruimte voor onderhandelingen. Zijn taal is niet bepaald verzoenend. Hij beschuldigt de vakbonden van “desinformatie op het leugenachtige af”. Hij betoogt dat door de maatregelen van de regering alle nettolonen volgend jaar zullen stijgen, dat de verhoging van de pensioenleeftijd pas zal worden gevoeld in 2030 en dat daardoor de feitelijke pensioenleeftijd zal stijgen van 59 tot 63 jaar. Dat zijn zeker redelijke argumenten in tijden van stijgende levensverwachting. Maar in de context van het sociaal overleg zullen ze weinig draagvlak oogsten.

Er is meer nodig. De nationale stakingsdag van vandaag is een belangrijk feit. Maar het is vooral de vraag hoe het daarna verder gaat. Conflict of overleg? Voor ons is die keuze duidelijk.

.

Nu in het nieuws