© GVA

Taks op vermogens is perfect glijmiddel

Er bewoog dit weekend van alles op politiek vlak. Sinterklaas kon zaterdag gelukkig nog rustig aanmeren in Antwerpen, zonder de verwoede discussie over de kleur van zijn Pieten die in Nederland woedt. Daarna kozen twee partijen een al dan niet nieuwe voorzitter. De N-VA ging met Bart De Wever om zeer begrijpelijke redenen voor continuïteit. Groen kiest al even logisch voor de kracht van verandering: na de verzoenende figuur van Wouter Van Besien wordt de assertieve Meyrem Almaci de komende jaren het boegbeeld in de oppositie. Twee Antwerpse politici die in het parlement de dagen zullen kleuren. Daar hebben wij geen bezwaar tegen.

Lex Moolenaar

Sp.a-voorzitter Bruno Tobback reageerde op de verkiezing van Almaci met een oproep tot meer samenwerking tussen de linkse partijen. Dat thema ligt al langer te sluimeren, maar tot nu toe is er in de praktijk niet veel van terechtgekomen.

De sp.a lijkt na haar verwijdering uit alle belangrijke besturen nog steeds half bewusteloos, en Groen ziet onder meer om die reden weinig winst in een bindende relatie. Er zal nog veel moeten worden gepraat, voordat links in een hecht front naar de verkiezingen van 2018 en 2019 kan gaan.

Ook de regeringspartijen lieten dit weekend van zich horen. Minister van Justitie Koen Geens (CD&V) uitte in De zevende dag steile ambities. Hij wil de achterstand van 136 miljoen euro van zijn departement nog tegen het einde van dit jaar reduceren tot de helft. Een krasse uitspraak, waarvan hij weet dat hij er op zal worden afgerekend.

Dat geeft aan dat er binnen de regering afspraken zijn gemaakt waarover wij nog niets mogen weten.

Maar de meest prangende discussie ging dit weekend over de belasting op grote vermogens. Sinds de affaires rond Luxleaks en de lucratieve verkoop van het bedrijf van Marc Coucke is het besef gegroeid dat de geplande besparingen niet evenwichtig zijn verdeeld. Zelfs de oppositiepartijen en de vakbonden verzetten zich niet meer in de eerste plaats tegen de besparingen, maar gebruiken vooral het argument dat de simpele werkende burger ervoor opdraait en dat de rijken ongemoeid worden gelaten.

Zo wordt een of andere vorm van vermogenswinstbelasting voor de regering een perfect glijmiddel om al haar andere maatregelen te verantwoorden.