Vers van de (BeNe-)platenpers: Hexa Mera, Vanderbuyst, Grumpf, Soulburn en Hell City

Foto: rr

Vers van de (BeNe-)platenpers: Hexa Mera, Vanderbuyst, Grumpf, Soulburn en Hell City

Print
Heel wat metalreleases uit de Lage Landen, dezer dagen. We pikken er een paar uit.

Hexa Mera is een melodische death metalband met core-invloeden. 'Human Entropy' is het full debuut van deze Brusselse groep. Een debuut in eigen beheer dat desondanks opvalt door zijn professionaliteit: het artwork en de productie zijn uitstekend en ook de dertien songs staan op een duidelijk hoger niveau dan op de ep die de band in 2011 uitbracht. Heaven Shall Burn is een naam die je te binnen schiet als je dit album beluistert, en dat is alvast niet fout. En ook al had wat meer muzikale en vooral vocale variatie gemogen: 'Human Entropy' is een in alle betekenissen stevig en ook groovend debuut van een band die zou kunnen uitgroeien tot een vaste waarde in de Belgische scene. Hou deze groep dus in de gaten.

Al een tijdje een gevestigde waarde is het Nederlandse Vanderbuyst, dat hardrock brengt die geënt is op de seventies en vroege eighties. Het trio heeft een stevige livereputatie opgebouwd (denk aan gesmaakte optredens op Graspop en Diablofest) en wou met zijn vierde plaat die livesound en -energie ook op plaat vasthouden. Dat is zeker gelukt. 'At The Crack Of Dawn' opent met het bijzonder catchy titelnummer, een nummer dat zich door zijn voortdenderende riff en pompende bass in je hoofd nestelt om er een hele dag te verblijven. Een wereldsong! De andere nummers op dit album halen dat zeer hoge niveau niet, maar in het algemeen is 'At The Crack Of Dawn' alweer een leuke feelgood- en partyplaat die fans van bijvoorbeeld Def Leppard, Thin Lizzy of - recenter - Airbourne zeker zullen smaken.

Ook het Kempense Grumpf grijpt terug naar de jaren tachtig, meer bepaald naar de hoogdagen van de hair metal. Op 'Rise Of The Tyrant' weerklinkt dan ook ongecompliceerde rock die ongegeneerd refereert naar bands als WASP, Mötley Crüe en Ratt. Een beetje de Belgische Steel Panther, dus, al doen we de jongens van Grumpf dan misschien wat oneer aan, want dit klinkt alvast echter en ziet er ook minder plastic uit.

Soulburn is een Nederlandse band die midden jaren negentig ontstond uit Asphyx en in 1998 het debuut 'Feeding On Angels' uitbracht. Het succes van die plaat en enkele gesmaakte optredens (onder meer op Wacken) reanimeerden Asphyx echter, en dus sloten gitarist Eric Daniels en drummer Bob Bagchus zich weer bij die band aan. Exit Soulburn. Tot nu, dus, want Daniels en Bagchus hebben Soulburn na al die jaren nieuw leven ingeblazen. Met Twan van Geel (bekend van Legion Of The Damned) op vocals en bas en Remco Kreft als tweede gitarist werd 'The Suffocating Darkness' opgenomen, een ouderwetse black/death-plaat in de traditie van groepen als Venom, Bathory en Celtic Frost, al is de Asphyx-sound natuurlijk ook nooit echt ver weg. Kortom: echt iets voor de old school-liefhebbers.

Hell City, ten slotte, is een Limburgse band die gefront wordt door Michelle Nivelle. Voor de nieuwe plaat 'Victorious' besloot de band in vergelijking met het debuut uit 2012 het opnamebudget te verdubbelen, samen te werken met producer Mikey Doling (Channel Zero) en in zee te gaan met het label Spinal Records. Dat heeft vruchten afgeworpen, want 'Victorious' klinkt stevig maar is toch zeer toegankelijk, is verzorgd uitgegeven en bevat negen songs die een gevarieerd album vormen dat fans van female fronted metal en NWOBHM zal kunnen bekoren.

.

Nu in het nieuws