Carl Devos: ‘De regering kan dit signaal niet langer negeren’

Carl Devos Foto: fvv

VEEL GEWELD, MAAR WEL 120.000 VREEDZAME BETOGERS IN BRUSSEL

Carl Devos: ‘De regering kan dit signaal niet langer negeren’

Print

Het geweld tijdens de betoging donderdag in Brussel was niet min. Maar tussen de vele beelden van brandende auto’s, knuppels, waterkanonnen en traangas door, zouden we bijna vergeten dat liefst 120.000 vreedzame betogers naar Brussel afzakten om hun ongenoegen te uiten over de besparingsmaatregelen van de federale regering. En het hadden er nog meer kunnen zijn, hadden veel vakbondsmanifestanten niet moeten afhaken wegens capaciteitsgebrek op de treinen. ‘Dit kan de regering echt niet langer negeren’, zegt politicoloog Carl Devos (UGent).

De professor waarschuwde er in onze ochtendkrant nog voor dat minstens 80.000 mensen zouden moeten deelnemen aan de betoging, om niet van een mislukking te moeten spreken. Maar het zijn er liefst 40.000 meer geworden. Een signaal dat kan tellen, reageert Devos donderdagavond.

Net daarom is het ook zo vervelend dat nu zo wordt ingezoomd op het geweld en de vele schade. De vakbonden kenden de risico’s natuurlijk wel: zeker onder de metalo’s en de havenarbeiders hebben ze toch een pak vrij radicale leden, en er zijn altijd amokmakers van buitenaf die in hun organisatie proberen te infiltreren. ‘Dat is nu ook gebeurd, met als gevolg dat de vakbonden de perceptie weer tegen hebben en dat een beeld is ontstaan van een bende ondemocratische agressieve relschoppers.’

Sneuvelt indexsprong?

Spijtig, vindt de politicoloog, want 120.000 betogers is echt wel veel. ‘Hier en daar hoor je dan wel ‘dat het slechts om 1% van de bevolking gaat’, maar los van die bedenkingen kan niemand er nog om heen. Er is met zo veel emotionaliteit en polarisering betoogd, dat je objectief niet anders kan dan toegeven dat dit een politiek statement op zichzelf is. De regering kan dit signaal echt niet langer negeren.’

Moet premier Charles Michel (MR) dus toegeven, en bijvoorbeeld afstappen van de indexsprong? Zo’n ommekeer zit er volgens Devos niet in. ‘De essentie van deze regering is haar socio-economische beleid, en dan vooral het verminderen van de loonkosten. Als Michel nu zou beslissen om een van de fundamenten daarvoor, de indexsprong, af te schaffen, schiet hij zichzelf in de voet en verliest zijn regering zelfs haar bestaansreden.’

De regeringspartijen zouden immers op zijn minst een deel van hun achterban verliezen. Maar belangrijker: de Zweedse coalitie zou de speelbal van de straat worden. ‘‘Zorg dat je tienduizenden mensen op straat krijgt en het zal veranderen’, zal het beeld zijn dat dan zou ontstaan.’

Aartsmoeilijk

Het zal natuurlijk wel niet gemakkelijk zijn voor de premier. ‘Hij zit vast tussen twee vuren. De vakbonden willen de maatregelen weg, de regering wil ze behouden. Er zit dus opnieuw niets anders op dan een Belgisch compromis te smeden, en een evenwicht te zoeken. De index zal behouden blijven, maar er kunnen wel nog aanpassingen worden gedaan, zoals meer uitzonderingen toestaan of de overgangsmaatregelen verlengen. Dan kunnen de twee kampen het compromis als een overwinning verdedigen: de vakbonden omdat ze er toch maar in zijn geslaagd de rechtse regering deels op de knieën te dwingen, de regering en werkgevers omdat de indexsprong toch maar mooi is behouden.’

Het zal afwachten worden, want momenteel staan de neuzen van de sociale partners in compleet tegengestelde richting, en dat zal er niet op verbeteren met de vele acties die er de komende weken nog aankomen. ‘Het wordt aartsmoeilijk. Michel zal vooral moeten zorgen dat hij hen voldoende probeert samen te brengen. Weinigen zullen hem verwijten dat het hem niet is gelukt. Maar velen zullen het hem kwalijk namen dat hij het niet probeert.’

.

Nu in het nieuws