Vriendin schrijft emotionele brief naar vermiste Hodei

Print

Vrienden zoeken vermiste Hodei (23)

Nu zondag is het exact een jaar geleden dat Hodei Egiluz Díaz verdween in Antwerpen. Naar aanleiding van die herdenking schreef een vriendin van de jonge Bask een open brief.

“Er is al een jaar voorbij gegaan sinds we dat bewuste telefoontje van Kevin en Borja kregen. Dat telefoontje waarbij een bezorgde en gejaagde stem ons wist te vertellen dat je onbereikbaar was sinds zaterdagochtend. Geen enkel bericht, je telefoon stond uit en in de kleren die je vrijdagavond aanhad lagen niet in je kamer… Ongerust keken Jon en ik elkaar aan en zeiden we: ‘Hodei is zo niet, er is iets gebeurd.’ ’s Zondags namen we het vliegtuig naar België en toevallig zat Iban op dezelfde vlucht. We kwamen elkaar tegen op de luchthaven en we dachten alle drie hetzelfde: ‘Hodei houdt altijd contact, Hodei is zo niet, er moet iets gebeurd zijn…’

Maandag. Een harde maandag. We belden naar je bedrijf in de hoop dat ze je konden doorverbinden en dat we je stem konden horen. Je was er niet. Je was er niet en het gevoel dat er iets was gebeurd, iets ergs was gebeurd, kwam weer naar boven. Het moment dat we je ouders moesten bellen was aangebroken. Het begin van een nachtmerrie die tot vandaag voortduurt…

Sindsdien kan ik, telkens als ik je foto zie, niets anders dan me afvragen waar je zou kunnen zijn, wat je die nacht is overkomen, wie je toen bent tegengekomen, waarom de personen die je die nacht hebben gezien nog steeds niet hebben gesproken…

Het zijn die gevoelens van pijn en onzekerheid die je het ergste doen denken. En het doet pijn. Pijn omdat telkens wanneer ik je foto zie, ik daaraan denk en niet aan de mooie momenten die we samen hebben beleefd.  Want dat zijn er veel. En het is gemakkelijk die mooie momenten te delen met zo’n goede persoon, iemand die zo veel zin heeft om te leven, iemand die zo vrolijk en positief is.

Ik denk nog vaak aan de momenten dat we een Baskisch koppel of een groep Basken tegenkwamen, en dat we dan tegen elkaar zeiden ‘Ja, dat zijn Basken’, en dat we in het lachen uitbarstten. En wanneer we met enkele vrienden met een paar flessen cider aan de Schelde gingen zitten. En dat we lachten omdat je het niet graag had dat Kevin je ‘wolkje’ noemde en dat we nog harder lachten wanneer jij hem ‘Kevs’ noemde. Jullie maakten dan ruzie alsof jullie twee spelende jongetjes waren…

Jouw ‘bolleke’-glas staat nog steeds bij mij thuis. Ik wil het je teruggeven. Ik wil dat we weer meedoen aan bierproeverijen. Ik wil dat je me opnieuw ‘Oihanetxu’ noemt, zoals je altijd doet als we elkaar tegenkomen. Ik wil weten dat alles goed met je gaat. Ik wil dat het einde van deze brief enkel maar een ‘tot later’ is…

Oihane Eskerra

De brief in het Spaans:

Hace ya un año que recibimos esa llamada de Kevin y Borja. Esa llamada con voz preocupada y alterada diciendo que desde el sábado por la mañana no podían contactar contigo. Ningún mensaje, el teléfono apagado y en tu habitación, faltaba la ropa que vestías el viernes por la noche… Preocupados, Jon y yo nos miramos y como si estuvieramos leyéndonos la mente, dijimos a la vez, “Hodei no es así, algo ha pasado…”. Salimos de Donostia el domingo para coger el avión de vuelta a Bélgica, y casualidad, Iban cogía el mismo avión. Nos encontramos en el aeropuerto, y con expresión preocupada, los tres volvimos a pensar “Hodei siempre está en contacto, Hodei no es así, algo ha pasado…”.

Lunes. Día duro el lunes. Llamamos a tu oficina con la esperanza de que te pudieran pasar la llamada y escuchar tu voz. No estabas. No estabas y el presentimiento de que algo había pasado, algo malo había pasado, empezaba a apoderarse de mi mente. Había llegado el momento, había que llamar a tus padres, comienzo de la pesadilla que hoy en día aún dura…

Desde entonces, cada vez que veo tu foto, no puedo pensar en otra cosa más que en dónde podrías estar, qué es lo que te sucedió aquella noche, con qué mal nacido te cruzaste, por qué esas personas a las que te acercaste aquella noche en busca de ayuda, aún no han hablado…

Todos son pensamientos de dolor e incertidumbre que te hacen temer lo peor. Y duele, duele que cada vez que vea tu foto piense en eso y no en los buenos momentos que hemos compartido. Porque son muchos. Y es que es fácil compartir buenos momentos con una persona de tanta bondad, con tanta ilusión por vivir la vida, tan alegre y positiva.

Momentos como cuando cada vez que vemos a una pareja o grupo de vascos, nos miremos mutuamente para decirnos, “sí, esos son vascos”, y reírnos a la vez. Irnos un día de sol con nuestros amigos y un par de botellas de sidra a la orilla del río Escalda. Reirnos porque no te gusta que Kevin te llame “nubecita” y reirnos más aún cuando tú le llamas ¨Kevs¨, y os pongáis a discutir como si fuerais dos chiquillos jugando…

Aún tengo tu vaso de “bolleke” en casa. Quiero devolverte tu vaso. Quiero que sigamos haciendo esas catas de cerveza.Quiero que me vuelvas a llamar “Oihanetxu” como lo haces cada vez que nos vemos. Quiero saber que estás bien. Quiero que el final de esta carta, sea solo un hasta luego…

Oihane Eskerra

.

Meer nieuws uit stad en rand

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio