Man loopt volledige Ironman uit met verlamde tweelingsbroer

Een Ironman, dat is alleen voor de allersterkste triatleten. Bijna vier kilometer zwemmen, 180 km fietsen en een volledige marathon uitlopen, wie conditioneel niet in orde is haakt al snel af. Deen Steen Mondrup liep niet alleen een Iron man, hij deed het nóg straffer. Hij voltooide de triatlon met zijn verlamde broer als extra gewicht. Peder Mondrup is zo de eerste man met een hersenverlamming die de Ironman van Kopenhagen uitliep.

Kim De Raedt

Peder en Steen werden geboren in januari 1980. Net zoals veel tweelingen kwamen ze te vroeg. Drie maanden zelfs, in het geval van de twee Denen. Bij de geboorte ging het mis: Peder liep zuurstoftekort op, waardoor hij verlamd raakte en in een rolstoel belandde. De handicap heeft de broers nooit tegengehouden om aan sport te doen. Vorig jaar deden ze al eens mee aan een halve marathon, en nu gingen ze voor de ultieme test. Niet meer enkel lopen, maar ook fietsen en zwemmen. De Ironman van Kopenhagen was hun uitdaging.

Team Tvilling

De tweelingbroers hadden zich ingeschreven als ‘Team Tvilling’ (team tweeling), en dat ze de strijd samen aangingen mag je bijzonder letterlijk nemen. Tijdens het zwemmen trok Steen zijn broer achter zich aan in een bootje. Voor het fietsonderdeel was een speciale fiets ontwikkeld met een extra plaats voor Peder. De marathon legde Peder dan weer af in een aangepaste rolstoel, uiteraard voortgeduwd door zijn sterke broer.

Uiteindelijk kwam Team Tvilling over de streep na 15 uur, 42 minuten en 38 seconden, of nog twintig minuten voor de absolute tijdslimiet. Onder luid applaus en honderden aanmoedigingen kwamen de broers over de eindstreep.

Steen de benen, Peder de hersenen

‘We hebben het altijd gezegd, Steen heeft de benen en Peder heeft de hersenen. We zijn de perfecte combinatie in een wedstrijd waarbij vooral wilskracht telt’, schreef Steen na de wedstrijd op de website van Team Tvilling. ‘Ik heb er alles voor over om mijn broer het gevoel te geven dat hij niet in een rolstoel zit. Peder kon dat alleen maar beamen. ‘Voor het eerst voelde ik me als de persoon die ik wil zijn. Eén van hen, in plaats van ‘die man in de rolstoel.’

De aankomst van de broers: