"Ik leerde het land van mijn vader beter kennen"

Kris en Celine Foto: mu

"Ik leerde het land van mijn vader beter kennen"

Print
Zoersel / Zandhoven - Kris Verellen verhuisde in 1998 van Zoersel naar Roemenië. Hij stichtte er een nieuw gezin. Zijn gehandicapte dochter Celine (die binnenkort 17 wordt) werd hier in november geopereerd en revalideert nu in Pulderbos.

De relatie tussen vader en dochter was al heel hecht, vertellen ze, maar door het tijdelijk verblijf in België - 1800 kilometer van hun thuis in de bergen van Roemenië tegen de Oekraïense grens - is die band alleen hechter geworden.

Lang geleden was Kris Verellen warme bakker in Sint-Antonius. “Via het samenwerkingsverband tussen Zoersel en het Roemeens dorpje Crucea, werd ik verliefd op het land. Twee jaar na mijn eerste reis naar daar, leerde ik mijn vrouw Ileana kennen. Ik was het jachtig bestaan in Vlaanderen al langer beu. In 1998 ben ik geëmigreerd. In Borsa hebben we een camping en enkele vakantiechalets, waar veel Poolse en Tsjechische toeristen komen. Tijdens het schooljaar hebben we een winkeltje met snoep en broodjes in de school van onze kinderen.”

Kris heeft drie dochters in Vlaanderen uit een eerder huwelijk. Samen met zijn Roemeense vrouw kreeg hij nog Lisa (18), Celine (17) en Ian (16).

“Celine werd na een zwangerschap van zeven maanden geboren. Mannen mochten toen in Roemenië de bevalling nog niet bijwonen”, zegt Kris. “Nu wel”, vult Celine zelf meteen aan. Ze sprak al behoorlijk Nederlands, maar de voorbije maanden ging haar Nederlands er nog met rasse schreden op vooruit. “De gynaecologe wou eerst geen keizersnede toepassen, omdat ze zogenaamd geen vrouw wou verminken voor een baby die door de vroeggeboorte toch geen overlevingskansen had. Maar de vliezen waren al gebroken Door dat getalm, kreeg Celine zuurstoftekort, met cerebrale parese als gevolg.”

Cerebrale parese (CP) is een neurologische aandoening die de samenwerking tussen spieren en het centraal zenuwstelsel bemoeilijkt. Het duurde lang vooraleer die diagnose werd gesteld. “Pas na een scan hier in België werd duidelijk waarom Celine niet kan stappen en spasmen heeft. Ze onderging in Roemenië verschillende operaties, aan haar voeten, lies en heupen. Ze kon met een looprek stappen, maar kreeg steeds meer pijn aan haar knieën.”

Na consultatie in het UZ Leuven, bleek dat daar een echte specialist zat die via een operatie aan de knieën Celine opnieuw wat zelfstandigheid zou kunnen schenken. “Een parlementariër in Roemenië heeft zich ingezet zodat onze verzekering in Roemenië de operatie hier in België zou dekken. We hebben nog veel kosten, maar de kans om door een expert geopereerd te worden, konden we niet laten liggen.”

Op 16 november werd Celine in Leuven geopereerd en op 23 november verhuisde ze naar het Revalidatiecentrum voor Kinderen en Jongeren in Pulderbos. “Zelfstandig stappen zit er niet in, maar wie weet kan ik binnen tien jaar wel met een stok lopen, en ik kan nu tenminste weer met een looprek lopen omdat ik mijn benen opnieuw volledig kan strekken. Ik kan ook opnieuw zelfstandig naar het toilet en douchen. Thuis in Roemenië moest ik op het laatste op handen en voeten kruipen, omdat de pijn te groot was geworden om met het looprek te stappen.”

Kris verbleef de voorbije maanden bij zijn dochter Tinneke in Zoersel. Ook Celine krijgt vaak bezoek van haar halfzussen. Kris kreeg ook de kans om zijn vijf kleinkinderen nu veel meer te zien. “Mijn vrouw is tijdens de kerstdagen vanuit Roemenië even op bezoek gekomen. Toen ze weer vertrok om ons winkeltje te doen, knaagde de heimwee wel heel erg bij mij.”

Ook Celine mist haar mama, broer, zus en vriendinnen. Deze week kregen ze het goede nieuws dat ze op 11 maart opnieuw naar huis mogen vertrekken. “De mensen hier in het Revalidatiecentrum en de familie zijn heel lief. Maar ik mis Roemenië”, zegt Celine. “Het is er allemaal wat gemoedelijker. Je kan gewoon bij buren aan tafel aanschuiven. Hier is alles meer gepland. Ik ben wel blij dat mijn Nederlands zo hard verbeterd is. Toen ik hier in november aankwam, dacht ik in het Roemeens en zette dan mijn gedachten naar het Nederlands om. Nu denk ik al in het Nederlands. Ik vind mijn vadertaal belangrijk. Later als ik kinderen heb, wil ik ze ook Nederlands leren.”

“Volgens de verpleging hier is Celine een babbelkous”, lacht Kris. “Dus haar Vlaams zal wel al goed zijn. Ze houdt ook erg van tekenen.” “Misschien wil ik later kunst studeren”, vertelt Celine.

Logeren bij Kris in de Roemeense bergen? Of een reisleider in de Karpaten nodig? www.borsa-turism.be

kristin matthyssen

MEEST RECENT

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio