Piryns (Groen!) klaagt asielbeleid aan

Print
3 DECEMBER 2010 - "J'accuse!", riep senator Freya Piryns deze week uit met een verwijzing naar de Franse auteur Emile Zola. Ze paste zijn kreet toe op de asielzoekers die in de bijtende kou buiten moesten overnachten omdat de overheid geen opvang voor hen vond. "Ik klaag de regering aan voor nalatigheid, het weigeren van hulp in nood en schuldig verzuim. Ze kent het probleem al 2 jaar lang en nu moeten 7.000 mensen op straat slapen in deze kou. Stop met de Calimero te spelen en eis bij de gemeenten gewoon gebouwen op." Heeft Piryns gelijk als ze het PS-opvang- en asielbeleid failliet verklaart? Grotendeels, maar niet om de redenen die zij opgeeft. Een kritische analyse.

De schrijnende beelden van mensen die in de sneeuw moeten overnachten liggen nog in ieders geheugen. Het is hemeltergend en juridisch zelfs "onmogelijk" dat in een welvaartsstaat als de onze mensen de nacht buiten moeten doorbrengen in de winter. De beelden leidden tot veel emotionele drukte en het probleem was ook verrassend snel "opgelost". Althans tijdelijk. Daarbij rijst de vraag naar de politieke verantwoordelijkheid.

DE OORZAKEN VAN DE ASIELCRISIS

De crisis ontstond omdat het aantal asielzoekers enorm toeneemt. Einde november waren er 17.841 aanvragen, goed voor naar schatting 23.193 personen. In de meest extreme prognoses zullen dit jaar meer dan 25.000 mensen asiel in België gevraagd hebben. Dat op zich heeft vele oorzaken:

1. De problemen in een aantal herkomstlanden (Afghanistan, Irak, Guinee) zijn nog steeds heel erg.

2. Griekenland wentelt zijn asielproblemen op de EU af. De meeste asielzoekers uit Irak en Afghanistan komen via Griekenland de Europese Unie binnen. Griekenland controleert zijn grenzen niet. Het land kent ook nauwelijks politiek asiel toe. Gevolg is dat afgewezen vluchtelingen doorreizen naar andere landen, waaronder België. In ons land vragen ze dan opnieuw asiel. Volgens de "Dublin-akkoorden" moet België eerst nagaan of de asielzoeker het al niet eerder in een ander land van de EU heeft geprobeerd. Als dat zo is, dan moet België hem terugsturen naar dat EU-land, naar Griekenland dus.

Maar dat mag niet meer van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, omdat de garanties voor een correct toegepaste asielprocedure in Griekenland te klein zijn. Dat Hof had op 10 november 2010 al 135 "terugzendingen" van asielzoekers naar Griekenland opgeschort in een kortgedingprocedure (waarvoor het notabene niét bevoegd is, zie: hier, nvdr) in afwachting van een arrest ten gronde begin 2011. Het Hof wees die terugzendingen ook af omdat de behandeling van asielzoekers in Griekenland slecht is. De opvang is er al evenmin goed: in Athene heerst een ware "pleinenoorlog" tussen autochtone, Griekse burgerwachten en asielzoekers die 's nachts op bepaalde pleinen willen komen slapen.

Door het Griekse non-beleid komen asielzoekers die eigenlijk in Griekenland zouden moeten zitten hier terecht.

Staatssecretaris voor het Migratiebeleid Melchior Wathelet (cdH) zegde deze week in de Kamer dat Griekenland, dat eerder al loog over zijn financiële toestand om bij de eurozone te kunnen aansluiten, op de vingers is getikt. "Ieder land van de Europese Unie moet de minimumregels van die Unie respecteren en dat doet Griekenland niet inzake asiel. Het zal nu iedere maand op de ministerraad van Justitie en Binnenlandse Zaken moeten duidelijk maken welke stappen het heeft ondernomen om in orde te raken met de Europese regels. Wij helpen de Grieken daarbij. De Belgische Dienst Vreemdelingenzaken organiseert trainingen voor de Grieken: over hoe ze gesloten centra moeten uitbouwen, over hoe ze vrijwillige terugkeer van illegalen kunnen organiseren en over hoe ze de asielzoekers beter kunnen identificeren. Het Commissariaat voor de Vluchtelingen en de Staatlozen heeft Griekenland toegang gegeven tot onze informatie over de herkomstlanden en er is ook een Belgische verbindingsofficier in onze ambassade in Athene."

Tenslotte helpt België, samen met andere Europese landen, om de Griekse grenzen te controleren. België stelt daarvoor vier controleurs ter beschikking: twee documentenexperts, één hondenbegeleider en één controleur met een thermische camera. Om dat mogelijk te maken moeten wel 20 mensen worden opgeleid. Wathelet zat zeker niet stil op dat vlak.

3. De Europese Unie schafte vorig jaar de visumplicht uit landen als Servië en Macedonië af en dat leidde tot een onverwachte stortvloed van asielzoekers. Tot einde oktober dit jaar tekenen de Serviërs in 2010 voor 6,2% en de Macedoniërs voor 5,7% van alle asielaanvragen, ondanks ontradingscampagnes. Op 15 december wordt ook de visumplicht voor Bosnië en Albanië afgeschaft. Dan wordt een nieuwe toename van asielzoekers uit die landen verwacht. Om dat te verhinderen besloot de EU, op initiatief van Wathelet, om die afschaffing te "monitoren". Ze wordt constant geëvalueerd en als ze tot problemen leidt, kan ze weer worden ingetrokken. Wathelet zelf ging op 12 november naar beide landen om asielverzoeken uit die staten naar België te ontraden.

4. Het aanzuigeffect van asielzoekers op hotel en van de aftakeling van het verwijderingsbeleid mag niet geminimaliseerd worden. Misschien is er geen rechtstreeks aanzuigeffect door de collectieve regularisatie zelf, omdat de staten waaruit illegalen geregulariseerd worden andere zijn dan die waaruit asielzoekers komen.

Maar andere factoren veroorzaken in ieder geval een aanzuigeffect. Het falende uitwijsbeleid bv. Daarvoor is officieel minister van binnenlandse zaken Annemie Turtelboom (Open Vld) verantwoordelijk, maar de PS heeft het haar niet makkelijk gemaakt. De partij heeft zich - net als de groenen - altijd verzet tegen opsporing van illegalen én ze decriminaliseerde de hulp aan illegalen. De voorgangster van Philippe Courard, Marie Arena (PS), liet de illegalen in haar opvangcentra zitten en verhinderde zoveel mogelijk iedere tussenkomst van de Dienst Vreemdelingenzaken om ze op te pakken. Zo wilde ze deze illegalen hier houden in afwachting van de komende regularisatie. Dat heeft zeker nieuwe asielzoekers naar hier gelokt. Ook het verblijf op hotel van en de dwangsommen aan asielzoekers die niet opgevangen kunnen worden, zullen een aanzuigeffect gehad hebben. En altijd maar nieuwe opvangplaatsen bijscheppen - in vakantiehuizen van mutualiteiten en vakbonden zoals cdH voorstelt -, versterkt dit aanzuigeffect alleen maar. België lijkt in het buitenland wel het beloofde land, dat je - eens binnen - nooit meer moest verlaten.

5. Het asielstatuut wordt misbruikt om opvang en een verblijf in ons land te krijgen. "De" asielzoekers, waar het deze week over ging, zijn immers een heterogeen allegaartje. Onder hen zitten mensen die op de vlucht zijn voor politieke dreigingen in landen waar het veel kouder is dan hier, avonturiers, mensen die hier gewoon werk zoeken en zelfs leden van georganiseerde gauwdievenbendes. Wie asiel vraagt, krijgt opvang en dat doe je dus maar. Uiteindelijk wordt slechts één op de vijf later als vluchteling erkend. Dit toont aan dat het asielstatuut failliet is, want het wordt in vier op de vijf gevallen misbruikt. En daarbij mag de rol van criminele mensensmokkelfilières, die de asielzoekers schromelijk uitbuiten, niet onvermeld blijven.

De asielwet zou in haar fundamenten moeten worden herzien, ze dateert van na de tweede wereldoorlog en kwam tot stand om te verhinderen dat joden die om politieke redenen Hitler ontvluchtten veel moeite hadden om ergens een nieuwe thuis te vinden. Ondertussen is de wereld veranderd. Vele asielzoekers vluchten niet meer omdat ze door een regering politiek worden vervolgd, maar om economische redenen en steeds meer om milieuredenen. Het huidige statuut is onaangepast aan die nieuwe evoluties.

Ze zou bovendien om drie redenen strenger moeten worden gemaakt:

- om te verhinderen dat een asielaanvraag "een vodje papier" is waarmee je onderdak en een definitief rechtmatig verblijf in België krijgt door een combinatie met allerhande andere verblijfsstatuten in België. De proceduremogelijkheden zouden moeten worden beperkt;

- omdat de welvaartsstaat onder druk komt te staan, niet zozeer door de toevloed aan asielzoekers, die in 2009 in Vlaanderen "slechts" voor 11% van het aantal nieuwkomers tekende, als wel door de volgmigratie door gezinshereniging (68% van de nieuwkomers in Vlaanderen in 2009) die daarmee samenhangt. De vraag rijst of er geen quota moeten komen om het aantal asielaanvragen te beperken, al dan niet in overleg met de Europese Unie;

- omdat de bevolking dat wil. Volgens een studie van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding (CGKR) vindt twee op de drie inwoners van België - autochtonen én allochtonen - dat België vol is. Er is dus geen maatschappelijk draagvlak voor het huidige "ruimhartige" asielbeleid en dat draagvlak neemt ondanks de schrijnende beelden van slapende sukkelaars in de kou, nog verder af.

Toch is de asielwet de jongste jaren bepaald niét strenger geworden. En de toepassing van de wet werd veel minder streng, zeker op het vlak van uitwijzing van afgewezen asielzoekers. Dat gebeurde onder druk van de meeste Franstalige partijen én van de Groenen. Daar ligt een eerste verantwoordelijkheid. Die ligt dus ook bij de partij van Freya Piryns zelf.

DE OPVANGCRISIS

De opvang dan. Waarom was er deze week plots geen plaats voor al die asielzoekers? Wie is verantwoordelijk voor deze opvang?

A. FEDASIL

In eerste instantie Fedasil. Dat moet de asielzoekers toewijzen aan een opvangcentrum. Daarvoor had het op 26 november 20.548 plaatsen overal in het land. Daar zijn 1.200 gewone hotelkamers bij. Staatssecretaris Philippe Courard (PS), die sinds juli 2009 bevoegd is voor de opvang, had al voor de crisis van deze week een kleine 4.500 plaatsen bij gecreëerd. Dat was een vierde meer dan toen hij in functie trad. Dat is zeker niet niks. Courard kreeg bovendien nog voor deze crisis losbarstte 26 miljoen euro om nog eens 2.000 extra plaatsen te creëren bij de plaatselijke OCMW's. Maar deze laatste zijn er nog niet. Courard heeft dus zeker niet stilgezeten, in tegenstelling tot zijn voorgangster Marie Arena, die geen opvangplaatsen wilde bijcreëren omdat ze toenmalig Migratieminister Annemie Turtelboom (Open Vld) onder druk wilde zetten om een collectieve regularisatie van illegalen door te voeren. Courard schiep extra plaatsen, maar niet voldoende én hij is bovendien in tijd gepakt door de evolutie van het aantal asielzoekers zelf. Courard hekelt nu "de politieke tegenkanting en het gebrek aan politieke wil om de crisis op te lossen".

Defensieminister Pieter De Crem (CD&V) van zijn kant stelde opvangplaatsen in militaire domeinen ter beschikking. 250 in de kazerne van Florennes al sinds vorig jaar zonder dat er iemand kwam naar kijken. Volgens Courard was die site "niet bruikbaar". Dan stelde De Crem nog eens 2.412 plaatsen in de militaire domeinen van Houthalen, Weelde, Bastogne en Bierset. Sommige kazernes waren bij het begin van de crisis al zes weken beschikbaar. Maar toch schoten de verantwoordelijke diensten pas deze week in actie. Eerder laat.

Hoe komt dat? Er waren meerdere redenen:

* de Regie der Gebouwen vond dat aan die kazernes teveel moest verbouwd worden, had er geen geld voor en liet het maar zo;

* het Rode Kruis vond de kazernes ongeschikt waren voor opvang: wat goed is voor Belgische soldaten, is daarom nog niet goed voor asielzoekers uit Irak of Guinee, zo luidde het daar;

* Fedasil was tegen enkele sites omdat ze te moeilijk bereikbaar waren met het openbaar vervoer.

Kortom: de eisen die deze diensten aan opvangplaatsen stelden waren te hoog, omdat de opvangwet van 2007, die een Europese richtlijn omzet in Belgisch recht, de lat te hoog legt. En dat komt omdat deze richtlijn vertrekt van een ideaalbeeld van wat een asielzoeker is: een zwaar getraumatiseerde vluchteling met psychische problemen en in acute nood. Nogal wat asielzoekers beantwoorden echter niet aan dit ideaalbeeld. En zelfs als dat wel zou zijn, dan nog blijft het fout om de lat zo hoog te leggen als daardoor mensen in de kou moeten overnachten. Ook de opvangwet moet worden aangepast, niet alleen in België, maar ook in de Europese Unie. Hopelijk neemt de EU deze bedenkingen mee als ze tegen 2012 in heel Europa eenzelfde asielbeleid wil uitbouwen en overal dezelfde minimumopvang wil garanderen.

Daar kwamen nog twee belangrijke redenen bij waarom er onvoldoende plaats was.

1. De dwangsommen

Fedasil heeft steeds minder geld ter beschikking door de kolossale hoeveelheid dwangsommen die het moet betalen. Het budget van Fedasil om de opvang te organiseren steeg van 216 miljoen in 2006 naar 321 miljoen in 2010. Een enorme klim, die nodig was, maar ondertussen stapten steeds meer asielzoekers voor wie geen opvang kan worden gevonden, in kort geding naar de arbeidsrechtbank om die opvang af te dwingen. Deze rechtbanken leggen dwangsommen tot 500 euro per persoon per dag op. Fedasil moet die betalen zolang het geen opvangplaats voor de asielzoeker heeft gevonden.

Courard deelde woensdag mee dat sinds november 2009 al voor 339.500 euro aan dwangsommen was uitbetaald aan 84 asielzoekers. Hoeveel rechtszaken er werden aangespannen én gewonnen door asielzoekers kon Courard niet meedelen. Evenmin vertelde hij tot hoeveel euro Fedasil al veroordeeld was. Hij maakte slechts de cijfers bekend van hoeveel is uitbetaald.

Volgens de staatssecretaris zijn die dwangsommen "excessief" omdat hijzelf met één dwangsom al gauw 12 opvangplaatsen kan creëren. "Deze rechterlijke beslissingen bemoeilijken de uitbouw van het opvangbeleid ernstig", zo heette het. "En die hoge dwangsommen lokken ze bij de bevolking ook wraakgevoelens uit", omdat sommige pensioenen per maand lager zijn dan één dwangsom per dag. Het geld van de dwangsommen moet op de derdenrekening van de advocaat van de asielzoeker worden gestort (voor alle duidelijkheid: de advocaat zelf kan met dit geld niets doen, want het behoort aan de asielzoeker toe, nvdr), want een asielzoeker mag zelf geen bankrekening hebben.

Om de invloed van die dwangsommen op de opvang tegen te gaan wil PS-Kamerfractieleider Thierry Giet nu dat het geld van die dwangsommen niet meer op de derdenrekening van de advocaten van de asielzoekers wordt gestort, maar in een nieuw op te richten "Fonds voor het beheer van dwangsommen". Het geld zou moeten dienen om de armoede te bestrijden en om de integratie van asielzoekers te bevorderen.

De PS had haar voorstel voorgelegd aan de andere politieke fracties, maar voorlopig ondertekenen alleen cdH en CD&V mee, hoewel Nahima Lanjri reserves heeft. Bij de meeste Vlaamse partijen reageert men verbaasd over het voorstel. "Integratie van asielzoekers is een bevoegdheid van de gemeenschappen, de federale overheid mag dat niet zomaar naar zich toetrekken", zo luidt het bij de migratiespecialist van de N-VA Theo Francken.

Maar er zijn ook andere kritieken: "Het is een vestzak-broekzak-operatie: wat Fedasil, een dienst van Courard, moet uitgeven, gaat het Fonds, een andere dienst van Courard, dan weer binnenrijven. Dit is delicaat en het schept perverse effecten. De staatssecretaris, die ook bevoegd is voor armoedebestrijding, zou via die dwangsommen extra geld voor zijn andere bevoegdheden kunnen binnenhalen en dan tegelijkertijd toch nog bij de federale regering extra geld vragen voor de opvang van asielzoekers omdat hij telkens veroordeeld wordt tot dwangsommen. Zo zou hij op twee vlakken winnen", zo zegt iemand anders, die zelfs van "machtsmisbruik" gewaagt.

In kringen van de advocaten die de rechtszaken aanspannen, noemt men het voorstel gewoon een onteigening. "Dit kan juridisch gezien niet. De dwangsommen zijn door een rechter toegekend aan een individu. De staat kan die sommen niet zomaar toeëigenen, te meer niet als hij zelf veroordeeld is om ze te betalen. De facto schaft het PS-voorstel de dwangsommen gewoon af."

Het voorstel zou ook discrimineren omdat het zonder geldige reden de dwangsommen voor asielzoekers in een fonds stort, maar niet de dwangsommen in alle andere zaken.

Het laatste woord is over dit voorstel nog niet gezegd. Maar punt blijft dat de dwangsommen het opvangbeleid eerder bemoeilijken én dat ze afgunst bij de gepensioneerden en de lagere inkomens uitlokken.

2. Communautair aspect

Een volgende belangrijke reden van de huidige opvangcrisis is dat dat Courard liever geen opvang in Waalse kazernes wilde, waardoor de ter beschikkingstelling voor asielzoekers werd vertraagd. Dat zegde Defensieminister Pieter De Crem deze week in de Kamer. Volgens De Crem wilde Courard aanvankelijk alle Waalse sites van De Crem's lijstje met kazernes waar opvang mogelijk was schrappen. En in Bastenaken, waar een splinternieuwe kazerne ter beschikking werd gesteld, rees protest van cdH, waardoor de beslissing om daar asielzoekers te huisvesten moest worden uitgesteld. De Waalse politici wilden de opvang liefst in Vlaanderen realiseren. Courard zelf was niet aan zijn proefstuk: eerder al ontwierp hij volgens de Vlaamse Vereniging van Steden en Gemeenten een spreidingsplan dat de asielzoekers voor drie vierde over Vlaamse gemeenten spreidde, maar dat plan werd ingetrokken.

Gevolg: Fedasil had, ondanks een enorme stijging van zijn budget, nog altijd niet genoeg plaats en moest steeds meer asielzoekers zonder opvang doorsturen. Dit jaar al 7.029, in de maand oktober zelfs 52% van alle aanvragers. (Ondertussen is dat probleem bedwongen, zodat volgens Fedasil, geen enkele asielzoeker nog zonder opvang moet worden doorgestuurd. Dat ging ineens wel heel snel, nvdr).

B. BRUSSEL

En dan komt de tweede (ondergeschikte) verantwoordelijke voor de opvangcrisis in beeld. Voor de doorgestuurde asielzoekers, voor wie Fedasil geen plaatsje vindt, is het OCMW van de plaats waar de asielzoeker verblijft bevoegd. Het is dus de OCMW van de stad Brussel die hen moet opvangen. Maar de Brusselse overheden doen wat zij meestal doen met wetten die hen niet aanstaan: niet toepassen! Denken we slechts aan de taalwetgeving in OCMW-ziekenhuizen of bij de politie. Ook deze keer verliep het zo. Kamerlid Yvan Mayeur (PS), tevens Brussels OCMW-voorzitter, zegt al drie jaar lang dat hij deze asielzoekers niet kan en wil opvangen, omdat Fedasil maar plaatsen moet creëren. Gedeeltelijk heeft hij gelijk, omdat Fedasil in eerste instantie voor opvang moet zorgen en het Brussels OCMW maar in tweede instantie. Maar desondanks moet het OCMW van Brussel bijspringen in geval van nood. Dat staat zo in de wet. Niets heeft de PS belet om de wet aan te passen, zodat Brussel niet meer verantwoordelijk zou zijn als Fedasil faalt. De Franstalige socialisten zitten immers al tientallen jaren in de regering én ze beheren Fedasil sinds het bestaat. Tot nu toe bleef de wet echter wat ze is, maar Courard wil via de komende programmawet dit Brussels probleem regelen.

BESLUIT

In het opvangbeleid zijn alle belangrijke functies al sinds deze eeuw in handen van de PS. De partij draagt dus een grote verantwoordelijkheid voor deze crisis. Maar toch vooral in de periode voor Courard. De huidige staatssecretaris had in zijn korte ambtstermijn vooraleer deze crisis uitbrak, het aantal opvangplaatsen al met een vierde verhoogd. Dat bleek niet genoeg, het had nog sneller gekund en de staatssecretaris wees om communautaire redenen bepaalde sites af, maar... het is zeker ook niet niks. Anderzijds zal het almaar bijcreëren van opvangplaatsen ook asielzoekers naar hier lokken, het dreigt de problemen te vergroten.

In het asielbeleid zelf staan partijen zoals PS, cdH, Groen!-Ecolo, lijnrecht tegenover de meeste Vlaamse partijen. Deze laatste willen - net zoals twee derde van de Belgische bevolking - een strengere asielwet, minder asielzoekers, minder mogelijkheden om van de ene procedure naar de andere te hoppen en veel meer illegalen het land uit. Want nu wordt in het buitenland de indruk gewekt dat een asielzoeker in België op hotel mag en ten eeeuwigen dage in het land kan blijven. Ook PS-voorzitter Elio Di Rupo gaf dat de voorbije week toe. "Wij zijn het slachtoffer van (mensensmokkel)filiéres omdat we aan mensen over de hele wereld de indruk hebben gegeven dat het geld hier voor het oprapen ligt", zo zegde hij. Hiermee bevestigde hij het failliet van het door de PS gevoerde asielbeleid. Dat kan ook niet anders, want bijna alle ons omringende landen voeren een strenger asielbeleid dan België en de asielpolitiek van de EU moet tegen 2012 eenvormig worden gemaakt. Maar de besluiten uit deze uitspraak van Di Rupo volgen voorlopig nog niet.

De meeste Franstalige partijen én Groen! willen de huidige asiel- en opvangwet behouden op een paar kleine cosmetische veranderingen na. De ecologisten gaan het verst in hun verdediging van de huidige wet (zie: hier). Ze verwerpen àlle - erg beperkte - hervormingsvoorstellen van staatssecretaris Wathelet en willen aan alle asielzoekers een coach toewijzen. Dat zou tot aanwerving van zo'n 1.000 coaches leiden. Erg duur en bovendien rijst de vraag waarom ook andere achtergestelde groepen zoals gehandicapten en eenzame bejaarden dan geen eigen persoonlijke coach moeten krijgen. Verder is de partij ook tegen meer gedwongen uitwijzingen.

Groen!-Ecolo zit mee aan de onderhandelingstafel voor een nieuwe regering. Daar liggen de asielprogramma's van N-VA enerzijds (zie: hier) en PS, cdH en Groen!-Ecolo anderzijds mijlenver uit elkaar. Aan dit heikele onderhandelingsthema is men nog niet toe gekomen, maar nu al is duidelijk dat hierover geen compromis kan worden gevonden zonder zwaar gezichtsverlies voor beide kampen.

Wat blijft nu over van de aanklacht van Freya Piryns? Piryns heeft gelijk als ze zegt dat het opvang- en asielbeleid in hun geheel genomen mislukt zijn en dat de PS daarin een grote verantwoordelijkheid draagt. Maar als de regering het asiel- en het opvangbeleid zou overlaten aan de groenen, dan zouden ongetwijfeld nog veel meer asielzoekers naar België komen. Dan zou de situatie wellicht meer uit de hand lopen, want er is nu eenmaal geen geld en geen maatschappelijk draagvlak om iedereen die België binnenkomt en die nooit aan de sociale zekerheid heeft bijgedragen, onmiddellijk opvang te geven en hem quasi-onbeperkt in het land te houden. En dat zouden wel de gevolgen zijn van een groen beleid dat zich keert tegen opsporing van illegalen en tegen gedwongen verwijdering van illegalen. Een beleid dat overigens niet eens zo "groen" is, want de ecologische voetafdruk van een illegaal in België is véél groter dan die van een teruggestuurde afgewezen asielzoeker naar zijn herkomstland. Wat er ook van zij: zonder een efficiënte verwijdering van illegalen zullen asielzoekers blijven komen. Kortom: Piryns heeft gelijk, maar om de verkeerde redenen.


Lees ook:

De asielcrisis: een stand van zaken in november 2010

Groenen hebben rampenplan voor asielzoekers

N-VA strijdt tegen asielmisbruik

Het asiel- en migratiebeleid van de voorbije drie jaar

De Dienst Vreemdelingenzaken over migratie in 2009

MEEST RECENT