Blog - "Ramadan zonder oogkleppen"

Blog - Ramadan zonder oogkleppen

Blog - "Ramadan zonder oogkleppen"

Print
Toen ik op vakantie was, kreeg ik het nieuws dat mijn buurvrouw zelfmoord had gepleegd en dat ze haar zoontje van vier heeft meegenomen in haar val. Het heeft me diep geraakt, ze was een jonge dame die ik bijna dagelijks zag met haar zoontje. Ik heb talloze keren samen met haar en kleine Riwan in de liften gestaan. Het nieuws is hard aangekomen. Ik heb het meteen proberen te rationaliseren, maar wist niet wat ik moest denken. Wist niet hoe ik me moest voelen. Moet ik verdrietig zijn? Moet ik kwaad zijn? En toen realiseerde ik me iets, soms gaat het niet over wat IK moet denken of wat IK moet voelen… Soms draait het gewoon om de anderen en zouden we meer aandacht aan elkaar moeten schenken. Misschien kunnen we van tijd tot tijd elkaar opzoeken en naar elkaar luisteren en dan had ik misschien kunnen zien dat je een beetje hulp nodig had.

Er wordt me wel eens gevraagd wat de Ramadan voor me betekent, welke plek het inneemt in mijn leven. Mijn antwoord: "samenkomen". En dan bedoel ik niet alleen de gezellige bijeenkomsten van familie en vrienden maar ook het samenkomen van lichaam en geest. Heel het jaar door loop (lees sprint) ik door het leven, ik stel deadlines en doe er alles aan om die te halen. Maar één keer per jaar vertraag ik mijn metabolisme en vertraag ik zo ook mijn leven. Deze vertraging geeft me een inzicht in de belangrijke aspecten van mijn leven. Ik stel me vragen zoals: Wat zijn de eigenschappen die me een goede mens maken en hoe ontwikkel ik deze?

Tijdens de Ramadan geen automatische piloot meer, maar het bewust beleven van actie en gevolg. Een voorbeeld: als ik met hoge snelheid door het centrum van Antwerpen loop (omdat ik weer te laat ben) naar mijn 'belangrijke' meeting, heb ik geen ogen voor de oude dame die achter me valt, iemand die hulp nodig heeft met het inladen van een wasmachine of de dakloze die wat wisselgeld vraagt voor een slaapplaats. Allemaal situaties waar ik eventjes kon helpen. Maar we leren ons lichaam en onze geest te focussen op doelen waardoor we sommige belangrijke zaken gewoon negeren. Het gevolg is dat mijn lichaam en ziel er zich aan wennen om belangrijke zaken te negeren zoals hulpvaardigheid, samenhorigheid en broederschap.

In onze maatschappij worden we allemaal gestimuleerd om succes na te streven, maar zouden we daarvoor moeten betalen met eigenschappen die ons menselijk maken? De Ramadan is voor mij de periode waar ik mijn geest synchroniseer met mijn lichaam, ik conditioneer mijn lichaam te vertragen en leer weer mijn ogen te gebruiken. Ik leer me mezelf weer aan om de mensen/situaties te herkennen waar ik kan helpen. Dat wil zeggen dat ik mijn oogkleppen moet afzetten en de waarheid onder ogen moet zien. Ik ben trots en dankbaar dat ik een welvarend land leef, maar dat wil niet zeggen dat iedereen de welvaart op dezelfde manier ervaart. Heel veel gezinnen leven onder de armoedegrens en toch zien we dit niet. Misschien kijken we niet goed, want naast de economische is er ook sociale en emotionele armoede. We leven soms allemaal zo'n individualistische manier dat we vergeten dat we mensen zijn.

Door Arbi el Ayachi

MEEST RECENT