Boliviaanse paranoten smaken naar uitbuiting

Paranoten ontbreken in geen enkele notenmengeling. De ivoorwitte, halvemaanvormige noten met hun donkere schil komen uit het Amazonewoud en daarmee recht uit het paradijs, zeggen de verkopers van de exotische lekkernij. Maar het leven van de notenrapers in Bolivia, de grootste exporteur van de winstgevende woudvrucht, is een hel.

wverhaert

Sinds de achteruitgang van de rubberteelt is het verzamelen van paranoten de belangrijkste economische activiteit in de Boliviaanse wouden aan de grens met Brazilië.

Tijdens de voorbije oogstperiode, van november 2007 tot maart 2008, haalden er volgens het Boliviaans Instituut voor Buitenlandse Handel 30.000 mensen een inkomen uit het verzamelen en exporteren van paranoten.

Prijsdumping

Amper 2 procent van de oogst wordt in Bolivia geconsumeerd; de rest gaat naar Europa, de VS en Azië. De uitvoer leverde de voorbije oogstperiode ongeveer 54 miljoen euro op, maar de notenrapers zagen maar een fractie van dat bedrag. De noten worden verzameld in manden van 23 kilogram, en die gaan doorgaans voor 7 tot 12 euro van de hand.

Maar de voorbije oogst haalden de groothandelaars en de ondernemers die de noten exporteren de prijs kunstmatig omlaag, tot amper twee euro per mand, zegt María Saravia van de Federatie van Inheemse Volken in Bolivia. Om een mand te vullen is algauw twaalf tot veertien uur nodig.

Rapers

Plaatselijke indianen die noten rapen in woudgebieden waar ze zeggenschap over hebben, zoeken opkopers die een betere prijs bieden. Maar de meerderheid van de rapers komt uit de steden en is overgeleverd aan wat de ondernemers die hen inschakelen, willen betalen.

Omdat het loon zo laag is, brengen rapers vaak vrouw en kinderen mee om hun manden sneller te kunnen vullen. Ze moeten lange afstanden afleggen naar de plaatsen waar de bomen groeien, en kunnen meestal ook niet op hulp rekenen als ze ziek worden in de dichte bossen.

PD (IPS)