Wat verandert de Senaat nu aan assisen?

Print
13 JULI 2009 - De Senaatscommissie Justitie heeft vorige woensdag dan toch het assisenhof hervormd. Bedoeling is dat er minder assisenzaken komen, die ook korter zullen duren: drie dagen als de beschuldigde schuldig pleit, vijf dagen als hij onschuldig pleit. Jurylid zal je van je eenentwintigste tot je negenenzestigste kunnen zijn en er komen garanties dat de jury niet helemaal uit mensen van hetzelfde geslacht bestaat. Een reeks zware misdaden gaat automatisch naar de correctionele rechtbank, die straffen tot 20 jaar zal kunnen opleggen. Uiteindelijk is er vooral bij de manier om het aantal assisenzaken te beperken nogal wat veranderd in vergelijking met de vroegere voorstellen. Een overzicht van het voorlopige resultaat.

De voorgeschiedenis is gekend. Voormalig justitieminister Laurette Onkelinx (PS) richtte een commissie onder leiding van professor Raf Verstraeten (strafvordering, KULeuven) op om assisen te hervormen. Die stelde voor om assisen af te schaffen, maar dat wilde Onkelinx niet.

Een tweede Commissie-Verstraeten-bis formuleerde dan op verzoek van Onkelinx een reeks hervormingsvoorstellen. Die werden door Senator Philippe Mahoux (PS) als wetsvoorstel ingediend. Na eindeloze debatten over dit voorstel en na een negatief advies van de Hoge Raad voor de Justitie, kwam de meerderheid samen met de regering met een amendement van 206 artikelen op de proppen.

Het uiteindelijke voorstel, uitgeschreven door de Antwerpse substitute en kabinetsmedewerkster van justitieminister De Clerck, Hildegard Penne, was een mix van het voorstel-Mahoux, het voorstel van de Hoge Raad voor de Justitie en een reeks eigen voorstellen van diverse betrokkenen uit de meerderheid. Het werd in sneltreinvaart door de Commissie gejaagd, onder tijdsdruk van het arrest-Taxquet, dat de jury's verplicht om hun verdicten over de schuldvraag te motiveren. Er werden nog tientallen amendementen aanvaard, zodat het aantal artikelen uiteindelijk oploopt tot 224.

WAT WERD GOEDGEKEURD?


JURY EN HOF

* Het assisenhof blijft zoals nu bestaan uit 12 juryleden. Maar die mogen tussen 21 en 69 jaar zijn (nu: 12 juryleden tussen 30 en 60 jaar). Je kan tot je vijfenzestigste uitgeloot worden en dan nog vier jaar kans hebben om te zetelen.

* De jury zal slechts voor twee derde van hetzelfde geslacht mogen zijn. Momenteel is er terzake geen regeling.

* Je mag niet veroordeeld zijn tot meer dan vier maanden cel of tot een werkstraf van meer dan 60 uren. Dat komt nu uitdrukkelijk in het Gerechtelijk Wetboek, maar het was eigenlijk al zo, omdat je ook nu op de kiezerslijsten moet staan.

* In de toekomst is er nog één voorzitter-beroepsrechter (nu: drie beroepsrechters, één voorzitter en twee bijzitters). Maar de Kamer van Inbeschuldigingstelling kan beslissen dat een zaak toch naar een hof met drie beroepsrechters wordt gestuurd.

* De jury wordt twee werkdagen op voorhand samengesteld en krijgt een informatiesessie over de werking van het Hof. Dat gebeurt nu niet.

MOTIVERING

* De jury blijft zoals nu alleen beraadslagen over de schuld. Bij staking van stemmen (6-6) wordt de beschuldigde - zoals nu - vrijgesproken. Bij eenvoudige meerderheid (7-5) stemt de beroepsrechter mee en is zijn stem beslissend. Als er drie beroepsrechters zijn, dan blijft alles zoals het nu al is: als de beroepsrechters zich in meerderheid aansluiten bij de minderheid van de jury, dan volgt de vrijspraak.

Momenteel moet de jury zijn beslissing over de schuldvraag niet motiveren van de wet. Sinds 13 januari 2009 moet dat wel van het arrest-Taxquet van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg.

* Het verdict (schuldig-onschuldig) wordt in de toekomst nadat de jury is teruggekeerd uit haar beraadslagingskamertje in een envelop gestopt en die wordt gesloten door de griffier.

* Onmiddellijk hierna trekken jury, beroepsrechter(s) en de griffier zich met een kopie van de beslissing die in de gesloten envelop zit, samen terug om een motivering op te stellen. Na dit beraad wordt de envelop geopend in het bijzijn van de beschuldigde en wordt ook de motivering voorgelezen.

* De motivering moet antwoorden op de belangrijkste argumenten van de verdediging, zonder daarom op alle punten van de conclusies in te gaan.

* Als de beroepsrechter(s) tijdens de discussie met de jury over de motivering vaststellen dat de jury zich vergist heeft, kunnen zij de zaak opschorten en doorzenden naar een andere jury. Dat kon de voorzitter vroeger ook, maar toen was er geen motiveringsplicht voor jury's. Het gebeurde tot nu toe nog maar drie keer in de hele Belgische geschiedenis. Er worden nu wel meer van dit soort zaken verwacht.

BEROEP

Er komt in de toekomst - net zoals nu - geen hoger beroep tegen een assisenarrest, maar het Hof van Cassatie moet wel de motivering van de veroordeling/vrijspraak beoordelen. MR-senator Philippe Monfils had nog wel een amendement ingediend om beroep mogelijk te maken, maar dat werd verworpen.

MINDER ASSISENZAKEN?

Het assisenhof wordt voor minder zaken bevoegd. Waarom?

Dat moest zo omdat de assisenzaken een te zware last zijn: telkens moeten twee correctionele rechters als bijzitter worden toegevoegd en die zijn dan meer dan een week uit de running. Dat leidt tot veel vertraging in hun eigen correctionele kamers. Bovendien lopen de kosten te hoog op. Maar ook acht men jury's niet geschikt om ingewikkelde zaken van de georganiseerde misdaad, waarbij bijzondere politiemethodes (infiltratie, observatie, telefoontap) werden gebruikt, af te handelen. Deze zaken zijn niet alleen te complex, maar er is ook een groot gevaar voor druk op lekenrechters, die dat niet gewoon zijn. Vandaar dat men minstens alle zaken van georganiseerde misdaad uit assisen wilde weghalen.

De oplossing die de Senaatscommissie bedacht is een mengeling van twee pistes.

De eerste piste van de Commissie-Verstraeten-bis en dus van het voorstel-Mahoux, somde een beperkende lijst van misdaden op die nog voor assisen mochten komen.

De tweede piste van de Hoge Raad voor de Justitie, stelde voor om alle misdaden die nu al gecorrectionaliseerd kunnen worden automatisch naar de correctionele rechter te sturen en bovendien om correctionalisering mogelijk te maken voor alle misdaden die nu nog niet naar de correctionele rechter kunnen worden gestuurd. In deze tweede piste zou in theorie dus àlles naar de correctionele rechter kunnen gaan

.

De Senaatscommissie volgt gedeeltelijk de Hoge Raad voor de Justitie en gedeeltelijk de Commissie-Verstraeten-bis.

Alle zaken die nu al kunnen worden doorverwezen naar de correctionele rechter, zullen automatisch naar die correctionele rechter gaan. Voor hen wordt het systeem van correctionalisering afgeschaft. Ze komen als misdaden voor de correctionele rechter. En die kan dan straffen tot 20 jaar opleggen.

Komen automatisch voor de correctionele rechter:

1. Alle misdaden waarop maximum 20 jaar cel staat.

2. Een serie misdaden waarop nu een hogere straf dan 20 jaar staat:

* Gijzeling als die alleen maar een blijvende lichamelijke of psychische ongeschiktheid tot gevolg heeft. Ook als de gegijzelde een minderjarige is.

* Diefstal met geweld als die alleen maar een blijvende fysieke of psychische ongeschiktheid tot gevolg heeft.

* Brandstichting bij nacht, ook als die om een racistisch of discriminerend motief werd gepleegd.

* Brandstichting met racistisch of discriminerend motief waarbij de slachtoffers verwondingen hebben opgelopen.

* Vernieling of beschadiging van roerende goederen, gepleegd met geweld, als de slachtoffers alleen maar een blijvende arbeidsongeschiktheid hebben opgelopen.

* Verkrachting van een kind onder de tien jaar, al dan niet met een racistisch motief.

* Kwaadwillige belemmering van het verkeer met een dode tot gevolg.

* Een valse getuigenis voor het assisenhof, waardoor de beschuldigde levenslang heeft gekregen.

Hugo Vandenberghe (CD&V) wees erop dat door deze bepaling de maximumstraf van deze zware misdaden wordt verlaagd: meestal van 30 naar 20 jaar, soms van 22 naar 20 jaar.

Daarnaast zal de Kamer van Inbeschuldigingstelling nog een reeks misdaden naar die correctionele rechter kùnnen sturen als er verzachtende omstandigheden zijn. Maar dus niet alle overblijvende misdaden die nu nog niet gecorrectionaliseerd kunnen worden, zoals de Hoge Raad voor de Justitie had voorgesteld.

De Senaatscommissie wilde de HRJ terzake niet volgen omdat de interpretatiemogelijkheid van de Kamers van Inbeschuldigingstelling dan te groot zou worden. Volgens Hugo Vandenberghe zou het legaliteitsbeginsel worden geschonden omdat een crimineel niet zou weten waar hij aan toe is: assisen of correctioneel. Bovendien zouden heel verschillende, mogelijks discriminerende praktijken kunnen groeien. "De beruchte KI van Gent zou misschien iedereen naar assisen verwijzen, die van Antwerpen niemand. Dat kan niet".

Wat kàn naar de correctionele rechter worden gestuurd?

* Alle pogingen tot misdaden die voor het assisenhof blijven. Meestal gaat het dan om moordpogingen. De Commissie-Verstraeten-bis had alle pogingen naar de correctionele rechter willen sturen, maar dat wilde minister van Justitie De Clerck niet. Er kunnen immers situaties zijn waarbij een gruwelijke moord alleen maar door een uitzonderlijk toeval, geheel buiten de wil van de dader mislukt. En in zo'n geval moet assisen mogelijk blijven vond de minister.

* Verkrachting met de dood van het slachtoffer tot gevolg.

* Gijzeling met de dood tot gevolg, of met als gevolg het verlies van een orgaan of zware verminking.

* Ontvoering van een kind onder de twaalf jaar met de dood tot gevolg.

* Diefstal met geweld of afpersing met tot gevolg: een zware verminking, het verlies van een orgaan, een ongeneeslijk lijkende ziekte. Die correctionalisering kan als wapens werden gebruikt of getoond, als het slachtoffer werd verdoofd, als een gestolen vluchtauto werd benut. En ook bij een reeks verzwarende omstandigheden. Deze regel zal ook gelden voor diefstal van kernmateriaal onder dezelfde voorwaarden.

* Diefstal met geweld of afpersing als het slachtoffer overlijdt, maar de dader niet de bedoeling had hem te doden.

* Foltering van een minderjarige of een zwakke persoon die niet in zijn onderhoud kan voorzien, door iemand die gezag over hem heeft.

* Foltering met de dood tot gevolg zonder het opzet te doden.

De correctionele rechter zal zich niet onbevoegd kunnen verklaren. De verjaringstermijn voor deze misdaden blijft wel 15 jaar, ondanks het feit dat ze naar de correctionele rechter zijn gestuurd. Het gevolg van de correctionalisering wordt wel dat de verdachte geen gratis kopie van zijn dossier meer krijgt: voor assisen krijg je dat als beschuldigde, voor de correctionele rechtbank niet als beklaagde.

TERRORISME EN GEORGANISEERDE MISDAAD?

In ieder geval zullen moorden altijd voor een volksjury blijven komen, ook als ze door de georganiseerde misdaad zijn gepleegd. Een zaak zoals die rond Marcel Habran, zal dus nog altijd mogelijk blijven.

In het aanvankelijke meerderheidsvoorstel zou alles wat met terrorisme te maken had voor een "assisenhof-zonder-jury" komen. Dat bestaat uit een voorzitter en vier andere beroepsrechters. Er waren drie redenen voor deze uitzonderingsrechtbank:

* Men vreest dat men geen juryleden zal vinden om terroristen te berechten.

* Als men ze toch vindt, dan is de kans dat ze achter de schermen worden afgedreigd groot en dat wil men hen niet aandoen.

* Bovendien zijn terrorismedossiers vaak heel complex.

Vandaar de aparte constructie, die minister van Justitie Stefaan De Clerck uit Frankrijk heeft gehaald. In Frankrijk geldt het systeem evenwel ook voor moorden binnen de georganiseerde misdaad. Maar dat bleek hier politiek niet haalbaar te zijn.

Op de valreep kwamen PS en cdH met een amendement om de jury toch te behouden voor terreurzaken. Alleen als na twee pogingen geen jury kon worden samengesteld, zou men de zaak verwijzen naar het Hof van Beroep, zo zegde het amendement.

Het amendement veroorzaakte bij de meerderheidspartijen nogal wat wrevel. Senator Hugo Vandenberghe (CD&V) noemde het "kafkaiaans". Hij wees op onoverkomelijke problemen als het Hof van Cassatie een bepaalde terreuraanslag zou definiëren als een politiek misdrijf. "Het politiek misdrijf wordt altijd gepleit door terroristen en zo'n misdrijf moét voor assisen komen." Bovendien is het volgens Vandenberghe in heel de geschiedenis van België slechts één keer voorgekomen dat men geen jury kon samenstellen, nl. in de zaak-Haemers-Lacroix halverwege de jaren negentig van vorige eeuw. Gevolg van dit debat was dat het gewone assisenhof bevoegd blijft voor terroristen.

In ieder geval besloten de Senaatscommissie Justitie en Justitieminister De Clerck op voorstel van Tony Van Parys (CD&V) dat er in de toekomst een oplossing moet komen voor de problemen zich zich kunnen voordoen in terrorismedossiers en in dossiers van de georganiseerde msidaad.

GRONDWET

Het probleem met bovenstaand onderdeel van het meerderheidsamendement was dat de Grondwet ervoor moet worden gewijzigd. Artikel 150 zegt nl. dat de volksjury oordeelt over alle misdaden. En dit voorstel wil bepaalde misdaden naar de correctionele rechter verwijzen en die rechter ook straffen tot twintig jaar laten opleggen. Daarom werd vorige week donderdagvoormiddag een wetsvoorstel van Philippe Mahoux (PS) goedgekeurd door de Senaatscommissie Institutionele Zaken om de grondwet terzake te herzien. Het wordt nu donderdag in de plenaire Senaat gestemd vooraleer de herziening van het assisenhof zelf wordt goedgekeurd. Deze grondwetsherziening kan slechts worden gestemd met een twee derdemeerderheid.

ONTVETTING?

De procedure wordt nauwelijks ontvet. Er komt wel een voorafgaande zitting van het hof zonder jury om de lijst van de getuigen op te maken. De beschuldigde zal bovendien moeten zeggen of schuldig of onschuldig pleit. Als hij schuldig pleit, zal een assisenzaak in principe nog maar drie dagen mogen duren. Als hij onschuldig pleit wordt dat in principe maximum vijf dagen. Het arrest dat het hof hierover velt is definitief.

Over deze "preliminaire zitting" was veel discussie. Aanvankelijk wilde men dat ook de ingewikkelde procedurekwesties over de bijzondere opsporingsmethoden op deze zitting zouden worden behandeld. Maar uiteindelijk besloot de Senaatscommissie Justitie dat àlle procedurekwesties in het bijzijn van de jury moeten worden besproken in het begin van het proces. Waarna de beroepsrechter(s) van het Hof hierover onmiddellijk alleen een uitspraak doen. En daartegen is pas Cassatie mogelijk nadat het hele assisenproces is afgelopen.

Vanwaar deze verandering?

Tijdens de debatten pleitte Senator Mahoux (PS) ervoor om onmiddellijk Cassatieberoep mogelijk te maken tegen het arrest van de preliminaire zitting. Hij wilde zo ervoor zorgen dat de procedurekwesties waarover de beroepsrechters van het Hof al hadden beslist niet meer opnieuw zouden worden gepleit voor de jury.

Volgens Senator Hugo Vandenberghe (CD&V) was dit boter aan de galg. Hij stelde het probleem ruimer en verwees naar de kleine Franchimont-wet. "Vroeger kon je alleen in Cassatie gaan nadat je zaak helemaal was afgehandeld. De kleine Franchimont schiep echter Cassatiemogelijkheden nog voor de procedure was afgerond". Deze wet uit 1998 wil dat de Kamer van Inbeschuldigingstelling alle procedurekwesties regelt. Tegen haar beslissing kan je onmiddellijk in Cassatie gaan. "Het probleem is evenwel dat procedurekwesties die de kwaliteit van het bewijs betreffen (bv. een onwettige huiszoeking, een bekentenis onder foltering) en procedurekwesties die de openbare orde aanbelangen (alles wat de rechten van verdediging schendt) opnieuw kunnen worden gepleit, zelfs nadat Cassatie ze heeft verworpen. Dat rekt de procedure nodeloos", aldus Vandenberghe.

Door nu de procedurekwesties van de bijzondere opsporingsmethoden nog eens op een preliminaire zitting te behandelen en daar onmiddellijk Cassatieberoep tegen mogelijk te maken, rek je de procedure eens te meer. Sommige procedure-elementen zullen dan drie keer gepleit worden: één keer voor de Kamer van Inbeschuldigingstelling (met Cassatie tot gevolg), één keer op de preliminaire zitting (met eventueel onmiddellijk Cassatie tot gevolg) en nog eens één keer voor de volksjury zelf.

Bovendien: in het aanvankelijke voorstel zouden alleen maar bepaalde procedurekwesties op de preliminaire zitting komen (nl. zij die betrekking hebben op bijzondere politiemethoden) en andere (verjaring) niet. Deze laatste zouden dan toch nog voor de jury moeten worden gepleit.

Vandenberghe vond het dan beter om maar ineens alle procedurekwesties, ook die over de BOM-wet, voor de jury te laten pleiten. Dat werd gevolgd

.

De nadelen van dit systeem zijn dat de jury zijn tijd verliest en kennis neemt van nietige stukken waarmee hij geen rekening mag houden maar die hij toch niet zal kunnen vergeten. Bovendien rijst de vraag of een preliminaire zitting wel nodig is alleen maar voor de regeling van de getuigen. Het voordeel van het systeem is dat de advocaten het kort zullen houden om de gezworenen niet te ontstemmen.

Tegelijkertijd besloten Senaatscommissie en regering dat zij zelf een initiatief zullen nemen om ervoor te zorgen dat procedurekwesties nog maar slechts voor één rechtbank kunnen worden gepleit.

Veel discussie was er ook over het vereiste dat de beschuldigde op de preliminaire zitting schuldig of onschuldig moet pleiten. "Wat betekent dat?", zo vroeg Marie-Hélène Crombé (MR). "Betekent het alleen dat hij de feiten bekent en hoe zit het dan met problemen als uitlokking, zware psychiatrische stoornis. Wat als er meerdere beschuldigden zijn die verschillend pleiten? Wat als de beschuldigde in de loop van de zitting zijn verdedigingsstrategie verandert en plots (on)schuldig pleit?".

De Clerck antwoordde hierop dat beschuldigden van strategie mogen veranderen. Hij beklemtoonde dat de principiële maximumduur van een assisenzaak "een richtingwijzer" van het parlement is, geen verplichting.

VERDERE HERVORMINGEN

* Opmerkelijk is ook dat de boetes voor getuigen die niet willen komen als ze door justitie worden opgeroepen, vertienvoudigd worden. Ze komen nu op 5.500 euro.

* Op voorstel van Hugo Vandenberghe (CD&V) zullen personen die een geregistreerd samenlevingscontract hebben met de beschuldigde niet onder eed kunnen getuigen, net zoals de echtgenotes nu. "De passie en de mogelijke vertekening kan immers hetzelfde zijn".

* Alle partijen zullen in België een adres moeten nemen. Om te verhinderen dat beschuldigden die in vrijheid zijn met een onbekende bestemming vertrekken.

* Aan de ontzetting uit de rechten verandert niets.

Een voorstel van Hugo Coveliers (VLOTT) werd aanvankelijk door iedereen gesteund, maar uiteindelijk toch niet goedgekeurd. Coveliers wilde dat personen die door assisen veroordeeld zijn niet meer automatisch hun burgerlijke en politieke rechten verliezen, zoals nu nog steeds gebeurt. Het Hof zou zich volgens Coveliers daarover apart moeten uitspreken en gemotiveerd moeten beslissen. Coveliers wilde hiermee de Belgische wet in overeenstemming brengen met de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg. Dat besloot op 6 oktober 2005 in de zaak-Hirst tegen het Verenigd Koninkrijk dat dergelijke automatische ontzettingen niet kunnen, omdat ze buiten verhouding zijn (en soms langer duren dan de gevangenisstraf zelf!), automatisch aan een celstraf worden gekoppeld en niet apart door een onafhankelijke en onpartijdige rechter zijn opgelegd. In een prejudicieel geschil, beperkt tot één individueel geval en uitsluitend met betrekking tot het kiesrecht, besloot het Grondwettelijk Hof op 14 december 2005 hetzelfde.

De Senaat zal donderdag de hervorming in plenaire zitting goedkeuren. De Kamercommissie Justitie begint al morgen, dinsdag, aan de bespreking van de hervorming. Maar wellicht zal alleen worden beslist of men hoorzittingen zal organiseren en een advies van de Raad van State zal vragen.

BEDENKINGEN

1. Deze belangrijke hervorming werd in sneltreinvaart door de Senaat gejaagd. Het voorstel van de meerderheid bevatte 224 artikelen en het debat begon al nog voor het was rondgedeeld. Over tientallen artikelen vermeldt de memorie van toelichting niets. Sommige artikelen die nog maar enkele jaren terug uit de assisenprocedure waren geschrapt, worden opnieuw ingevoerd, vaak zonder discussie in de Senaatscommissie. Andere werden hernummerd, verplaatst en lichtjes aangepast. Doorzichtig is het zeker niet. De meeste senatoren waren het erover eens dat deze manier van werken niet door de beugel kon. Ook in de meerderheid vonden velen dat, maar toch stemden ze het ontwerp. Het valt te verwachten dat men nog onvermoede dingen zal ontdekken in deze hervorming, met mogelijke rechtszaken tot gevolg. Als de Raad van State zich mag uitspreken, zal er allicht ook wel wat technische kritiek zijn.

2. De Senaatscommissie heeft een halfslachtige oplossing bedacht om de georganiseerde misdaad buiten assisen te houden. Ze wilde correctionalisering niet altijd mogelijk maken, omdat ze onvoldoende vertrouwen had in de magistratuur die dan te veel macht zou krijgen. Ze somde dan maar een reeks misdaden op die "typisch voor de georganiseerde misdaad zijn" en die nog wel naar de correctionele rechter kunnen.

Ze had alle zaken kunnen laten correctionaliseren als er bovendien ook een vervolging van een "criminele organisatie" was. Zo zou ze zeker zijn dat de georganiseerde misdaad naar de correctionele ging. Maar dat deed de Senaatscommissie niet. Deels omdat dit begrip "criminele organisatie" zo star is dat moderne terroristische groeperingen er al niet meer onder vallen, deels omdat de allerzwaarste en gemeenste moorden dan een lagere maximumstraf zouden hebben dan de passiemoorden in een liefdesrelatie, tenzij men de correctionele rechters ook de bevoegdheid zou geven om levenslang uit te spreken en dan zou het imbroglio totaal zijn.

Dus somde ze maar wat misdaden op. Met als gevolg dat zaken uit de georganiseerde misdaad, waarin moorden zijn gepleegd (en de maffia wil al wel eens een moord plegen), nog altijd voor een volksjury moeten komen. Met alle moeilijkheden vandien. Er is dus voorlopig geen oplossing voor dit probleem.

3. Buiten de overheveling van een reeks misdaden naar de correctionele rechtbank, zal deze hervorming niet veel veranderen, want de procedure wordt niet ontvet. De verwijzing geschiedt nog altijd in twee stappen (eerst raadkamer, dan Kamer van Inbeschuldigingstelling), de akte van beschuldiging moet nog altijd worden voorgelezen, het aantal getuigen wordt niet beperkt (ook het aantal moraliteitsgetuigen niet) hoewel dat aanvankelijk de bedoeling was, de maximumduur van 3 en 5 dagen is nog maar slechts een "richtingwijzer", de jury zal zijn tijd blijven verliezen met het aanhoren van procedurekwesties over bijzondere politiemethoden waarover hij toch niet zelf kan beslissen…

4. Wat deze verandering op middellange termijn wel tot gevolg dreigt te hebben is een serieuze strafverzwaring voor de meeste zaken die na deze hervorming automatisch naar de correctionele rechtbank worden gestuurd. Het gaat om zaken die nu ook al naar die correctionele rechter gaan, maar momenteel zijn de straffen dan lager. In de toekomst zullen ze tot twintig jaar kunnen oplopen. De strafrechters zullen allicht niet onmiddellijk hun politiek veranderen, maar dat zal wel geleidelijk gebeuren. Zeker als steeds meer "kortere" straffen niet worden uitgevoerd. Doordat de straffen voor de misdaden die nu als misdaad (en niet meer als wanbedrijf) voor de correctionele rechter komen, zullen verzwaren, zullen steeds meer mensen langer in de gevangenis zitten. Wat de nu al overvolle gevangenissen, nog voller zal maken. Of dat wenselijk is, is een andere vraag.

5. Het blijft moeilijk verdedigbaar dat tegen een veroordeling voor de zwaarste misdaden geen beroep mogelijk is en tegen een veroordeling tot de kleinste politieboete wel. Te meer daar van de eerste veroordeling echt heel veel afhangt. Maar zoals de Hoge Raad voor de Justitie al waarschuwde: als je beroep tegen een assisenarrest invoert, dan kan je assisen beter afschaffen...


Lees ook:

De Clerck en de hervorming van het assisenhof

Hoge Raad voor de Justitie wil assisen afschaffen

Assisen na Taxquet: de vragen die blijven

Het Senaatsdebat over het arrest-Taxquet

Arrest-Taxquet stelt assisenprocedure in vraag

Moet assisen hervormd worden na de zaak-Van Holsbeeck?


.

Nu in het nieuws