Sluitende treindeuren verwonden passagier in station Zwijndrecht

Sluitende treindeuren verwonden passagier in station Zwijndrecht

Sluitende treindeuren verwonden passagier in station Zwijndrecht

Print
Zwijndrecht - “Al bij al ben ik blij dat het met mij is gebeurd. Mijn eerste bekommernis was dat mijn kleinzoon niet gewond geraakte.” Patricia Van Hoylandt blijft zwaargewond achter na een ‘treinongeval’.

“Mijn man en ik waren zaterdag met onze oudste dochter en onze 3-jarige kleinzoon een dagje naar Blankenberge geweest. Het was onze eerste dag congé, maar meteen ook onze laatste.” Zaterdagavond rond 21.17u, bij aankomst in het station Zwijndrecht, liep het grondig misvoor Patricia Van Hoylandt (48).

“We gingen speciaal met de trein. Je hoeft geen parkeerplaats te zoeken en voor zo’n kind is de trein iets speciaal”, vertelt Patricia. “We arriveerden in het station van Zwijndrecht. We weten dat je snel moet zijn om af te stappen, dus stonden we klaar. Mijn man had de buggy en mijn dochter de tassen. Ik had mijn kleinzoon op de arm, want hij wilde bij oma zijn. De trein stopte en we drukten op de knop om de deuren te openen. Maar ze waren nog maar net helemaal open, toen ze al weer dicht gingen.”

Haak

“Ik stond op de laatste trede. Ik kon mijn rechtervoet nog wegtrekken, maar mijn linker niet meer. Ik voelde een haak of een scharnier door mijn been snijden. We begonnen dan op de knop te duwen, te roepen en aan de deuren te trekken. Uiteindelijk gingen ze terug open, waardoor mijn been een tweede keer onderging."

"Mijn dochter en ik, de kleine nog op mijn arm, sprongen van de trein. Weer gingen de deuren zeer snel dicht, want mijn man geraakte er niet af. Hij is doorgereden naar Antwerpen-Centraal.”

Het linkeronderbeen van Patricia was zwaar gehavend. “In het ziekenhuis werd de diepe vleeswonde duidelijk, tot op het bot. Er was geen breuk, maar wel waren pezen geraakt. Mijn been werd gehecht, langs binnen en langs buiten. De dokter voorspelde me al een zware revalidatie en mogelijk ook plastische chirurgie. Al bij al ben ik blij dat het met mij is gebeurd. Mijn eerste bekommernis was dat mijn kleinzoon niet gewond geraakte. Als hij tussen de deuren had gezeten, had hij zijn beentjes wellicht niet meer.”

Patricia en echtgenoot Marcel zijn bijzonder tevreden over de nazorg van hulpdiensten en spoorwegpersoneel. “Maar dit had niet mogen gebeuren. Er was geen conducteur te zien. Hij kon onmogelijk al hebben gefloten, zo snel gingen de deuren terug dicht. Ik hoop dat andere mensen dit niet moeten meemaken. Echt, dit was een horrorfilm die zich voor mijn neus heeft afgespeeld.”

Christophe MATTHIJSSENS

.

Meer nieuws uit stad en rand

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio