"Ik denk dat ik na de dood in de buurt blijf hangen"

Ik denk dat ik na de dood in de buurt blijf hangen

"Ik denk dat ik na de dood in de buurt blijf hangen"

Print
De Nederlandse schrijver Simon Vinkenoog is zondagochtend op 80-jarige leeftijd in zijn woonplaats Amsterdam overleden aan een hersenbloeding. Vinkenoog was dichter, schrijver, journalist en wietambassadeur met een ongeremde levenslust.

Betuig hier uw medeleven.

Maar hij zal vooral de geschiedenis ingaan als pleitbezorger van de Vijftigers, de naoorlogse Nederlandse dichtersgroep. Simon Vinkenoog overleed zondag in een ziekenhuis in Amsterdam, waar hij vrijdagavond was opgenomen na een hersenbloeding. Bij het afscheid waren familie en vrienden aanwezig.

"Goed uiteinde"

“Simon heeft een goed uiteinde beleefd,” aldus zijn (zesde) vrouw Edith Ringnalda. De begrafenis van Vinkenoog heeft komende zaterdag plaats op begraafplaats St. Barbara in Amsterdam. Het publiek krijgt zaterdagmorgen de kans om afscheid te nemen.

Geamputeerd

Vinkenoog werd geboren op 18 juli 1928 in Amsterdam. “Hij zou volgende week 81 worden, hij was nog zo lief en levenslustig, maar het is ons niet gegeven,” aldus Ringnalda. Bij Vinkenoog werd onlangs een been geamputeerd. De verstopte aders bezorgden hem ondraaglijke pijn.

Niet zo succesvol

Poëzie was Vinkenoogs grote passie. De eeuwige bohemien was een verwoed, maar zelf niet zo succesvol dichter. Veel groter was zijn invloed en belang als pleitbezorger van de poëzie van anderen. Zijn belangrijkste ‘literaire’ wapenfeit was zijn bloemlezing ‘Atonaal’ (1951). Daarin introduceerde hij de Vijftigers, de dichtersgroep die in het naoorlogse Nederland het landschap der poëzie grondig omploegde.

De bundel kwam tot stand nadat Vinkenoog zich in publicaties druk had gemaakt over de gezapige literatuurkritiek van die dagen. Die negeerde de nieuwe, rebelse, ‘ondergrondse’ poëzie van jonge dichters als Remco Campert, Hugo Claus, Jan Hanlo, Gerrit Kouwenaar en Lucebert volkomen.

Marihuana

Tussen 1949 en 1956 woonde en werkte Vinkenoog in Parijs. Terug in Nederland belandde hij in de cel omdat hij marihuana op zak had. In de jaren die volgden toonde Vinkenoog zich een veelzijdig auteur. Hij schreef en publiceerde over hippies, flowerpower, undergroundcultuur, reizen, jazz en dans.

Ook organiseerde hij jazzsessies en poëziefestijnen. Gaandeweg schreef hij vaker over levensbeschouwelijke onderwerpen als magie, mystiek, occultisme en parapsychologie. Voor de buitenwacht was Vinkenoog inmiddels vooral de ambassadeur van de cannabis geworden, die het verruimen van de geest met hulp van marihuana als levenshouding predikte. Dikwijls verscheen hij met een joint in de media.

Bijna op de vuist

Vinkenoog was in 2004 nog even Dichter des Vaderlands toen Gerrit Komrij de handdoek in de ring gooide, maar in literaire kringen nam men hem niet altijd even serieus. Gerard Reve, met wie Vinkenoog tijdens optredens enkele keren bijna op de vuist was gegaan, noemde zijn werk “pantheïstische tutti-frutti voor Leidseplein-analfabeten”.

Simon Vinkenoog genoot van elke dag, “omdat ik weet hoe kwetsbaar het leven is”. Al dan niet onder het genot van een blowtje bleef hij schrijven en dichten. Hij las veel en deed zijn hele leven aan zelfstudie - “Als je wilt blijven leren, blijf je ook leven”, was een van zijn motto’s - en hij ging met zijn tijd mee. Zo hield hij sinds 2004 op zijn weblog een dagboek bij waarop hij over van alles en nog wat zijn licht liet schijnen en werkte hij samen met de muzikant Spinvis.

Volkstuintje

In zijn nadagen was Vinkenoog vaak te vinden in zijn volkstuintje niet ver van Tuindorp Nieuwendam, waar hij zijn eerste zes levensjaren doorbracht. In die zelfgeschapen hof van Eden voelde hij zich thuis met Edith Ringnalda, zijn zesde vrouw: “Wij zijn niet volmaakt, maar ons huwelijk is dat wel.”

Simon Vinkenoog werkte voor het laatst op dinsdag 7 juli aan zijn site. Zo schreef hij: “Aan imposante wolkenvelden nog immer genoegen te scheppen, bovendien schieten zwaluwen, duiven en parkieten voorbij. Het is uiteraard een zeer vreemde, zoniet uiterst buitengewone gebeurtenis, na een (...) amputatie, het rechterbeen onder de knie, verder te leven.”

.

Nu in het nieuws