"Rob moest sterven om Thijs te laten leven"

“De dag voor de operatie, gaven we hun een naam. Rob, aan de grootste, en Thijs aan de kleinste baby.” Rob en Thijs, een eeniige tweeling, hadden TTTS. Alleen een laserinterventie kon de vier maanden verre zwangerschap nog redden. Rob stierf, om zijn kleine broer te laten leven.

kscherpenberg

Nu is Thijs vier, en een echte lachebek. “Of hij Rob mist? We weten het niet, maar we denken het wel”, zeggen de ouders, Inge Deproost en Kurt Adriaenssens, twee veertigers uit Ranst.

Kurt en Inge hadden al twee kindjes, van zeven en vier jaar oud, toen ze vijf jaar geleden een derde kindje verwachtten. Een meisje. Emma. Maar haar geboorte was een schok. “Het is nooit duidelijk geworden wat er is misgegaan. Net voor de geboorte voelde ik haar nog in mijn buik. Ik ben bevallen, en toen was ze er niet meer. Ze functioneerde niet. Ze heeft nog een week aan een machine gehangen. Toen hebben we de dokters gevraagd om het stop te zetten.”

Bang vermoeden

De grootouders waren dan ook oeverloos gelukkig, toen ze hoorden dat Inge en Kurt een jaartje later opnieuw zwanger waren. Van een tweeling dan nog. “Je hebt er een afgegeven, om er twee te krijgen. Dat zeggen ze dan hé”, vertelt Inge.

De zwangerschap verliep voorspoedig. “Maar na een bezoek aan de gynaecoloog in mijn vierde maand, kreeg ik plots een bang vermoeden. En een dag later kreeg ik ook een telefoontje, met de melding dat de baby’s ongelijk groeiden. We werden naar het ziekenhuis van Antwerpen gestuurd, waar dokter De Vlieger ons meteen doorverwees naar Leuven. Onze kindjes moesten met de laser uit elkaar worden gehaald, om een miskraam te voorkomen.”

“Ze hadden ons gezegd dat in drie op de vier gevallen, één van de twee kindjes de operatie niet overleeft. Net voor de ingreep hebben we ze allebei nog een naam gegeven. Rob vonden we de mooiste naam. Die hebben we aan de grootste gegeven. De kleinste zou Thijs heten, als hij het zou overleven. Maar het was dus Rob, die we hebben moeten afgeven.”

Opluchting

“Het klinkt gek, en ik weet zelf ook niet waarom, maar voor mij voelde het toen aan als een opluchting. “Door het verlies van Emma, had ik twijfels gekregen. Hoe zou ik twee kinderen kunnen krijgen, als het met één al niet lukte? Misschien kon ik een tweede rouwproces niet aan.”

Thijs kwam uiteindelijk drie maanden later, maar nog steeds twee maanden te vroeg op de wereld. “Na de geboorte heb ik ook Rob nog mogen zien”, zegt Kurt. “Maar ik kan niet zeggen dat ik daar iets bij voelde. Het was geen kind, of toch niet zoals Emma."

"Die hebben we echt gehad. Daar hebben we ook een grafje voor. Niet voor Rob. Hij blijft natuurlijk voor altijd in onze gedachten. Of we hem missen? Misschien. Maar Thijs is een gelukkig kind, dat is het belangrijkste. En hij maakt lawaai voor twee.”

GW