Racing Mechelen verliest een monument

De hemel boven Racing Mechelen kleurde gisteren zwart als inkt. Edmond ‘Mon’ Phlips is niet meer. Hartproblemen werden de flamboyante voorzitter van groen-wit fataal.

Hij had er zelf nog om staan lachen, een goeie week geleden. Mon Phlips stond aan de rand van het voetbalveld van La Louvière, het Waalse industriestadje waar de treurigheid in het grondwater zit. En waar, je zal het altijd zien, de regenbuien alles in een desolate grijstint kleurden.

Mooie monkellach

Racing had daar net tegen URS du Centre gespeeld. Verloren, en hopla: daar ging de eindrondedroom. Teleurstelling, uiteraard. Maar dus ook die mooie monkellach van hem. Want had hij zijn hartoperatie niet laten uitstellen tot begin juni, zodat hij de eindronde van zijn Racing op de voet kon volgen? Onnodig, bleek dus.

Hoe cynisch de dingen soms toch zijn. Want wat als hij wél… Maar op een bizarre manier typeert het de mens Mon Phlips. De voorzitter Mon Phlips, de supporter Mon Phlips. Dat laatste vooral: die club reisde door zijn bloedbanen. Racing: hij had er zijn geld verloren, maar dat vond hij net fijn - zijn hart had hij er immers al veel langer verloren.

Hoe hij die club hoog had zitten, hoe hij dat groen en wit aandoenlijk omarmde, hoe hij ademde op het ritme van de gebeurtenissen bij zijn Racing: het was van een schoonheid waar geen mens lacherig over hoort te doen. De Monne.

Plompe stappen

Je zag hem van ver aankomen. Plompe stappen, altijd wat zwetend in zijn witte hemd, de handen nerveus zwaaiend naar iedereen. Hij was van het volk, en van het volk alleen. Savoureerde wel eens een coupe champagne, glunderend altijd, maar was toch altijd meer van de kantine dan van de sociobar. Trotse voorzitter. Maar meer nog: trotse supporter.

En natuurlijk kon je lachen met die groen-witte Vikinghoed waarin hij zich het pleuris zweette tijdens de bekercampagne. Kon je smalend grijnzen als hij zich na een wedstrijd in zijn zinnen verslikte omdat zijn stem zijn enthousiasme niet kon volgen. Maar altijd wist je: hier staat een oprecht mens voor mij, geen valse circusartiest die snel wil scoren. Oprechtheid: laat het woord in geen enkele In Memoriam ontbreken.

Vader kwijt

De samenwerking met de Mexicaanse investeerders was zijn laatste stunt. Hoe Regi Van Acker hem aanporde op de persconferentie om de verzamelde pers van een sappige quote te voorzien, en hoe Phlips ter plekke dat lekker bekkende zinnetje verzon: ‘Racing blijft Racing’. En hoe dat nooit échter had kunnen klinken dan uit de mond van de man die treurde wanneer Racing verloor, en gelukkig was wanneer Racing won. Die huilde toen de laatste stadsderby tegen KV - bij hem consequent Yellow- Red - op een drastische anti-climax eindigde.

Zijn grote droom - Racing naar tweede brengen - heeft de Monne niet kunnen realiseren. Maar hij is gestorven met een veel grotere verwezenlijking op zak: zijn clubje boeide en bloeide de afgelopen twee jaar meer dan ooit tevoren, ook al was het dan nog steeds in derde. ‘Racing blijft Racing.’ Maar de club is wel een zachte vader kwijt.

Jeroen MARIS

MEER OVER

Aangeboden door onze partners

Mobiliteit in Mechelen

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio