1 / 2
thumbnail: null
thumbnail: null

"Bevalling ging razendsnel, één scheetje en 't was er"

De langverwachte Baby K. is op zondag om 8.45u geboren. Het eerste gezonde olifantje dat op Belgische bodem het levenslicht ziet, maakt zowel verzorgers als publiek apetrots.

jrosquin

Na de eerste persweeën van vrijdagavond, was de bevalling schijnbaar stilgevallen. Terwijl tegen zondagochtend iedereen dacht dat het pas voor de volgende nacht zou zijn, lag er plots een mini-olifantje op de grond. Een meisje. “Van zo’n 75 kilogram zwaar en 70 centimeter hoog”, schatten de verzorgers.

Een deel van hen was net even naar huis om te douchen en ook de aandacht van de webregisseur verslapte op het ultieme moment een beetje. Het was alsof Phyo Phyo het voelde, want net dan zette ze - met gigantisch getrompetter - Baby K. op de wereld.

"De bevalling ging razendsnel. Ploef. Één scheetje en 't was er uit", zegt hoofdverzorger Bruno Melens. Via internet konden enkele duizenden mensen aanschouwen dat het kleine grijze bolletje dat er lag geen speelbal was, maar een bewegend olifantje. “Het leeft, was onze eerste reactie”, lacht Melens. “Maar dan zagen we dat May Tagu even het noorden kwijt was en uithaalde naar het kleintje.”

Na nog geen twintig minuten krabbelde het kleintje recht.Net als Bambi die op het ijs zijn pootjes strekt. Pas nadat May Tagu gekalmeerd was, de baby gedronken had en ook Dumbo geïntroduceerd was, haalden de verzorgers de bubbels boven. “De overlevingskans van het kleintje is net na de geboorte erg klein”, verduidelijkt Bruno. “Maar de eerste cruciale fases zijn we door.”

Monstertje

De kennismaking met Dumbo (34) verliep zonder problemen. “Ze is heel nieuwsgierig, maar kan het nog niet zo goed plaatsen. Nog zo’n klein monstertje, lijkt ze te denken.”

Voor Dumbo is het nochtans de eerste keer dat ze met zo’n klein olifantje te maken krijgt. In 1996 was ze zelf zwanger van een tweeling, maar de twee kleintjes werden doodgeboren. Pas drie jaar geleden maakte ze kennis met May Tagu, toen een peuter van een jaar. “Dat was voor haar een vervelend pestkopje, maar ze reageerde er wel goed op”, lacht Bruno. “Nu is daar weer zo’n klein ding, met ook zo’n scheve staart.”

Tijd om te vieren, maar de lange dagen zijn nog niet voorbij. De volgende drie nachten houdt nog telkens één verzorger alles in de gaten.

Bieke Lathouwers