"Carrière was aaneenschakeling mooie momenten"

Carrière was aaneenschakeling mooie momenten

"Carrière was aaneenschakeling mooie momenten"

Print
Om vijf voor acht vanavond is het onherroepelijk zover. Kim Gevaert loopt haar allerlaatste 100 meter en zet een punt achter een carrière van bijna tien jaar. Nog één keer knallen en dan feest vieren met 47.000 enthousiaste supporters.

“Als ik mijn carrière bekijk, is het een lange aaneenschakeling van mooie momenten en met een constant stijgende lijn”, oordeelt ze zelf.

“Met één minder moment in 2000, toen ik niet naar Sydney mocht. Ik had het jaar voordien met 11”17 aan de olympische limiet voldaan. Dat moest ik in 2000 nog één keer bevestigen. Ik had mijn laatste jaar aan de universiteit over twee jaar opgesplitst en hard getraind. Toen kreeg ik voor de eerste keer ernstige problemen aan mijn achillespees, waardoor ik drie weken niet mocht lopen. Daarna werd ik ziek en bovendien zaten de weersomstandigheden niet mee om goede chrono’s te lopen. Het BOIC liet mij thuis. Ik vind dat nog steeds een gemiste kans, maar op zich heb ik me daar redelijk snel overheen gezet.

"Nadien had ik elk jaar wel een speciaal moment, met toch enkele uitschieters. Mijn eerste Europese titel op de 60 meter in Wenen begin 2002 was er zo één. Mijn eerste gouden medaille op een internationaal kampioenschap. Dat zal me altijd bijblijven. Ik kreeg toen drie keer zoveel bloemen als nu na de Spelen. Voor mezelf was dat een zeer emotionele ervaring."

"Een uniek moment waren de twee gouden medailles in Göteborg in 2006. Mijn ouders waren daarbij aanwezig en het was een bevestiging voor mezelf, want ik had daar een doel van gemaakt. Een EK is er slechts om de vier jaar en in die zin toch vrij uniek. De bronzen medaille van vorig jaar en de zilveren van dit jaar met de aflossingsploeg beschouw ik als andere hoogtepunten."

Meer sportnieuws