21-jarige gehandicapte op straat

21-jarige gehandicapte op straat

21-jarige gehandicapte op straat

Print
Antwerpen - Gerd Claes heeft nog twee jaar voor haar zwaar mentaal gehandicapte en autistische zoon Dries (19) onherroepelijk wegmoet uit het internaat waar hij nu verblijft. “Op hun 21ste verlaten gewone jongeren hun nest. Onze kinderen maken noodgedwongen de omgekeerde beweging. Terug naar huis, bij gebrek aan opvang. Maar Dries is een vierjarige in het lichaam van een volwassene. We kunnen hem onmogelijk zelf verzorgen”, getuigt Gerd. Samen met andere ongeruste ouders richtte ze de werkgroep ’21 Wacht maar’ op.

“Natuurlijk zijn we blij dat de minister weer extra middelen uittrekt voor nieuwe opvangplaatsen. Zolang er kinderen overblijven die geen plekje vinden, zullen er ontgoochelde ouders zijn. Helaas is de vraag nog altijd zoveel groter, waardoor zoveel gezinnen zich gefrustreerd voelen”, reageert Marc Van Gestel, vader van een mentaal gehandicapte dochter die wél een geschikte opvangplek heeft gevonden.

Onzekerheid

“Niet zozeer het wachten, maar vooral de onzekerheid weegt zwaar. Bijna alle ouders met zwaar gehandicapte kinderen die volwassen worden, belanden in zo’n situatie."
"Met autistische kinderen is het bovendien niet goed om ze voortdurend van de ene instelling naar de andere te verplaatsen”, vertelt mama Gerd Claes uit Schilde.

Haar zoon Dries woont op internaat sinds hij zes is. “Omdat het thuis onhoudbaar werd. Naast autisme heeft hij ook ADHD. Toen hij zes was, hield hij ervan de deuren continu open en dicht te klappen, waardoor zijn babyzusje, die toen net rondkroop, tussen de deur dreigde te belanden."

Zitten op babyzusje

"Niet veel later ging hij op zijn babyzusje, die in de zetel speelde, zitten. Hij vond het geluid dat toen uit de ’zetel’ kwam wel leuk. Toen heb ik beslist dat het te onveilig werd met hem in huis en is hij op internaat gegaan”.

“Vandaag is Dries wel rustiger, maar hij kan zich onmogelijk zelf bezighouden of zich op iets concentreren. Hij heeft de klok rond toezicht en activiteiten nodig."

Ik zou mijn job bij de politie moeten opgeven en ook mijn partner, die niet de vader is van Dries, heeft me al gezegd dat hij elders gaat wonen als Dries naar hier komt. Begrijpelijk, maar het is natuurlijk nog een extra klap. Dries in huis nemen zou sowieso heel zwaar op het hele gezinsleven gaan wegen, ook voor mijn twee andere dochters.”

Geen kanker dus niet dringend

Gerd trok al naar verschillende instellingen om zich in te schrijven. De vooruitzichten zijn niet bemoedigend. “In een instelling kreeg ik vlakaf te horen: Als u geen kanker hebt of hoogbejaard bent, bent u geen dringend geval mevrouw."

"Ik ben ook bang om een voorlopige oplossing voor enkele maanden aan te nemen omdat hij dan van de centrale wachtlijst wordt gehaald. Een andere jongen die al 21 is, vond pas op de valreep een tijdelijke oplossing in Vlaams-Brabant."

"Maar zijn ouders weten nog steeds niet waar hij nadien terechtkan. Zolang niet iedereen geholpen is, blijven we actie voeren.”

.

Meer nieuws uit stad en rand

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio