'Annick wilde leven op haar manier: door te reizen'

'Annick wilde leven op haar manier: door te reizen'

'Annick wilde leven op haar manier: door te reizen'

Print
Deurne - Haar grootste passie werd Annick Van De Venster (34) maandag fataal. Op doortocht in Uganda werd de Belgische globetrotster, afkomstig uit Deurne, in een natuurpark neergeschoten door rovers. Haar familie is met stomheid geslagen. “We zagen haar voor het laatst met Kerstmis.”
BR>
Net voor de middag belde de politie woensdag aan bij het ouderlijke huis in Deurne. “Er was op Annick geschoten, maar het zou niet ernstig zijn”, vertelt vader Paul met een krop in zijn keel. “Die zin was nog niet koud of de agenten kregen de melding dat ze overleden was. Onze wereld zakte ineen.”

Annick woonde en werkte sinds acht jaar in Ierland. Eerst op de ticketverkoop van United Airlines in Dublin. “Zo kon ze goedkope tickets op de kop tikken”, gaat haar vader verder. “Als je wil weten waar Annick allemaal naartoe reisde, kan je beter vragen waar ze nog niet geweest was. Dat lijstje is veel korter.”

Paul Van De Venster omschrijft zijn jongste dochter als iemand die niet gaf om materiële dingen of om geld. “Ze wilde het leven op haar manier beleven en dat deed ze door te reizen. Altijd in haar eentje. Overal leerde ze wel iemand kennen. In Uganda ging ze haar vriendin Carmen bezoeken. Die zag ze op haar aankomstdag, voor ze de natuur in trok. Waarschijnlijk had ze een andere bestemming gekozen als ze Carmen niet had gekend.”

Haar levensinstelling verklaart ook Annicks verdere professionele carrière in Ierland. Ze werkte drie jaar als vrijwilligster in een Oxfam-winkel in Dublin. In 2006 werd ze vast aangenomen op de hoofdzetel van Oxfam Ierland, op de afdeling fondsenwerving. Haar collega’s zijn geschokt door het nieuws en de omstandigheden van de dood van hun geliefde collega.

“Zo’n energiek persoon omschrijven in een paar zinnen is onmogelijk”, vertelt haar diensthoofd Peter Anderson. “Ik kende niemand die zo met hart en ziel werkte voor Oxfam. Het is tragisch én ironisch dat ze stierf terwijl ze deed waar ze voor leefde: reizen. Ik herinner me onze laatste discussie nog. Ze wilde heel februari vrij nemen om weer te gaan trekken. Ik vond een volledige maand wat lang, maar heb uiteindelijk toch toegegeven. Je kon haar niets weigeren. Op 27 februari zou ze weer beginnen. Haar ouders hebben we een bloemstuk laten bezorgen. Ik hoop dat die mensen er iets aan hebben en dat ze beseffen dat we haar vreselijk zullen missen. Oxfam België zou hen ook contacteren.”

Annick had geen kinderen, geen vaste vriend. “Een bewuste keuze”, zegt vader Paul. “Dan was ze gebonden en dat wilde ze niet. In Ierland deelde ze een appartement met vier andere mensen.”

Tijdens de kerstperiode was Annick nog in Deurne. Heel de familie samen, rond de kerstboom. Dat gebeurde niet vaak. “Op oudejaarsavond zette ik haar af aan de bus naar de luchthaven. Zoals ze daar zat in dat busje, als enige passagier, zo typisch! Altijd was ze alleen op stap. Ik hoopte werkelijk dat ik haar niet voor de laatste keer zou zien.”

Vader en moeder Van De Venster hadden meteen twijfels toen hun dochter haar nieuwe avontuurlijk bestemming groots aankondigde. “Geen enkel reisagentschap bood er vakanties aan. Maar ze had in zowat alle andere continenten alles al gezien. Europa zou ze later wel doen. Nog tijd genoeg.”

Annick stuurde een laatste mail op 1 februari. “Ze was sinds 29 januari in Uganda en had al een rafting achter de rug waarover ze dolenthousiast was. Ze schreef dat ze aan die vijfdaagse trektocht zou beginnen. Eigenlijk was het de eerste keer dat ze een bestemming aankondigde. Meestal hoorden we pas achteraf waar ze weer had uitgehangen. Aan de hand van massa’s zelfgenomen foto’s kregen we uitgebreid het relaas. Tijd om de foto’s in albums te steken had ze niet. De meeste zette ze af in Deurne. Op haar kamertje in Dublin kreeg ze die niet allemaal kwijt.”

Wanneer het lichaam van Annick naar haar thuisland wordt gevlogen, is ook voor haar ouders nog onduidelijk. “Het ministerie zegt dat het zeker niet voor het weekend zal gebeuren. We willen haar alleszins hier laten begraven. Of cremeren. Daar zijn we nog niet uit. Over zulke dingen spreek je niet met je kinderen die nog in de fleur van hun leven zijn.”

Na de begrafenis wordt de eerste communie van twee kindjes van Annicks twee jaar oudere zus een volgend moeilijk familiemoment. “Dan zouden we de hele familie nog eens bijeen hebben. Haar zus is nu op skivakantie. We wilden eerst alles even stil houden. Maar stel je voor dat ze het daar in een krant te lezen kreeg. Ze wil naar huis komen, maar we hebben gezegd dat ze moet blijven. Ze kan hier nu toch niets doen."
MEEST RECENT

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio