"Ik blijf mijn medebroeders trouw in goede en kwade dagen"

Dendermonde - In de benedictijnerabdij van Dendermonde droeg abt Roger De Coster (70) zijn herdersstaf over aan zijn medebroeder dom Gerard Van Malderen (60). Hem wacht de moeilijke taak om de Sint-Pieters en Paulusabdij te leiden door tijden waarin geloof meer en meer verdrongen lijkt te worden en de interesse in de kerk afneemt. Dat neemt niet weg dat hij er gedreven voor gaat om er te zijn voor de mensen en zijn broeders. Op zondag 3 februari volgt zijn abtszegening in de abdijkerk van Dendermonde.
De benedictijnerabdij van Dendermonde is de enige abdij in het bisdom Gent en vandaag verblijven er achttien broeders. ”Ooit waren we hier met 55”, zegt vader Gerard Van Malderen. ”Op een na ben ik nu de jongste. Die jongste broeder is er nu 50. Het is veel rustiger geworden in onze abdij. Eigenlijk kun je onze gemeenschap nog het best vergelijken met een gezin. Wij dragen zorg voor elkaar, net als een ouderpaar zorg draagt voor zijn kinderen. Enkele medebroeders hebben al een hogere leeftijd en hebben daardoor ook meer verzorging nodig. Wij hebben de gelofte van stabiliteit afgelegd toen we toetraden tot de gemeenschap. Dat wil zeggen dat je normaal ook blijft in het huis waar je bent ingetreden. In tegenstelling tot andere religieuze gemeenschappen verhuizen de benedictijnen maar zelden. We blijven zoals in een huwelijk bij elkaar in goede en kwade dagen. Ook als prior, een beetje de plaatsvervanger van de abt als die er even niet is, nam ik deze taak van ziekenzorg al op mij.”

Zoektocht

”De mensen vragen wel eens hoe zinvol het is om de abdij voort te zetten”, zegt de abt. ”Wel het is zeer zinvol. Volgens de regel van Benedictus moet de abt de vader zijn en voor de motivatie zorgen om dagelijks God te zoeken. Het besef van de aanwezigheid van God is vandaag niet meer zo sterk, maar het is onze opdracht om ze te sterken, zonder de mensen te verplichten. We houden vijf gebedsmomenten per dag en daarbij staan onze deuren open. Onze kerk is ook een soort vrijhaven waar mensen in stilte even kunnen ontsnappen aan de drukte van elke dag. Vaak komen ze hier ook even tot rust. Er is altijd iemand aanwezig om de bezoekers in een van de spreekkamers van de abdij op te vangen. Als zij met een probleem zitten, kunnen zij daar met een van ons over praten, wij bieden een luisterend oor. De meesten van ons zijn priester, wat een biechtgesprek eveneens mogelijk maakt. Wij mogen Gods barmhartigheid aanzeggen en mee zoeken naar zingeving.”

Communiteit

”Zolang het schip vaart, zie ik mezelf niet meteen als de kapitein van een zinkend schip. De communiteit is geen eigendom van de overste, maar van God. We blijven erop vertrouwen dat ook onze abdij toekomst heeft. Ik zou zelfs de vergelijking durven te maken met reddingssloepen”, stelt dom Gerard. ”Het grote schip is er niet meer, maar zolang we drijvende blijven in de reddingssloepen, kunnen we vandaaruit misschien een nieuw schip bouwen. Daarom is het van belang de abdij open te houden, zodat er toch nog nieuwe mensen bij kunnen komen. Bij ons gaat het even minder, maar er zijn andere benedictijner­abdijen in de wereld waar er wel weer toetredingen zijn. Ik hoop dat ik dat nog mag meemaken als abt.”

MEEST RECENT

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio