"Lernout had geen enkel inzicht om te frauderen"

Jo Lernout heeft op geen enkel moment de bedoeling gehad valsheid in geschrifte te plegen, de omzet te manipuleren of beursbedrog te plegen. "Integendeel zelfs: hij was enkel begaan met zijn bedrijf dat hij in de beste omstandigheden wilde laten evolueren, zelfs ten koste van zijn eigen persoon. Het morele element van de tenlastelegging ontbreekt volkomen", zo pleitte zijn advocaat Luc Gheysens woensdagochtend voor het hof van beroep in Gent.

Belga

Volgens de pleiter was er bij L&H door de jaren heen spontaan een taakverdeling gegroeid. Jo Lernout hield zich bezig met de technologische kant van het bedrijf, terwijl zijn boezemvriend Pol Hauspie het financiële luik afwikkelde. Nico Willaert stond in voor de opvolging van de LDC's en Gaston Bastiaens was de verantwoordelijke op het terrein. Daarom was Lernout ook niet betrokken bij de concrete uitwerking van het LDC-concept dat hij had uitgedokterd, aldus het pleidooi.

Strafrechtelijk kan er hem niks ten laste worden gelegd, zei de raadsman.

Gheysens ging daarna uitgebreid in op de relatie met revisor KPMG, voor wie bepaalde feiten en contracten verborgen zouden zijn gehouden. Hij citeerde verschillende verklaringen van KPMG-medewerkers die dat ontkrachten.

Over de door Lernout ondertekende credit default swaps, een systeem van borgstelling dat volgens het openbaar ministerie toeliet de band met de L&H-toplui niet aan de buitenwereld kenbaar te maken, stelde Gheysens dat het strikt genomen niet om leningen en borgstellingen voor LDC's ging. "Wel om holdings (Radial en Lic) van derden die later zouden investeren in LDC's. Die default swaps vallen dus buiten de problematiek van de omzeterkenning. Waarom werden ze getekend? Om verder te werken aan de toekomst van de onderneming, ook in het belang van de aandeelhouders."

Voor zichzelf waren ze bijzonder zuinig, merkte de raadsman op. In 1999, toen het aandeel van L&H op grote hoogten stond, kregen de twee stichters een maandloon van 600.000 frank.

"Laag naar Belgische normen voor gelijkaardige functies; ridicuul laag naar Amerikaanse maatstaven. Elk hebben ze 200 miljoen frank van hun eigen centen ingebracht en verloren in Sail Trust, dat de Ieperse taalvallei uitbouwde. Dat is toch niet het typische gedrag van een fraudeur?", besloot de advocaat.