51-jarige moeder baart tweeling voor haar dochter

Adoptie was geen optie, een draagmoeder wel. De 26-jarige Femke Bertels uit het Nederlandse Rumpt, nabij Rotterdam, kan door een taaislijmziekte geen kinderen krijgen. Te gevaarlijk. Maar de kinderwens was te groot. En zo schonk haar eigen moeder, de 51-jarige Maria, als oudste draagoma het leven aan Luna en Mika, een gezonde tweeling. Femke Bertels, toch moeder dankzij haar moeder.

ssimons

BR>

Mika en Luna, nu anderhalve maand oud, laten zich horen op de achtergrond. Een levendige tweeling, zonder meer. “Ik vind het nog altijd te mooi om waar te zijn”, zegt dochter Femke, terwijl ze de ogen van haar eigen moeder opzoekt. “Ik heb wel eens aan mijn man Léon gevraagd of hij even in mijn arm wilde knijpen, omdat ik het allemaal niet kon geloven.”

De zonneschijn is er, de regen was er. “Ik heb een taaislijmziekte, ook wel mucoviscidose genoemd”, schetst Femke haar achtergrond. “Het slijm in mijn lichaam is niet vloeibaar genoeg en daardoor is er altijd een kans op verstikking. Om zwanger te worden moest ik minder medicijnen gaan slikken, waardoor mijn longcapaciteit drastisch zou afnemen. En dat zou levensbedreigend zijn. Een kind krijgen kon mijn dood betekenen.”

Poppenmoeder

De hoop op een eigen zoon of dochter kreeg microscopische proporties. “Mijn wereld stortte in omdat ik me geen leven zonder kinderen kon voorstellen”, aldus Femke in Het Algemeen Dagblad. Haar moeder bevestigt. “Femke was altijd al een ‘poppenmoeder’. Zo’n kind dat daar helemaal in op ging. Het was voor mij niet eenvoudig om haar bezig te zien. Het flitste toen al door mijn hoofd dat ze door haar ziekte geen kinderen zou kunnen krijgen.”

Door haar ziekte was adoptie ook geen optie meer. “Ik ben te ziek en kom daarvoor niet in aanmerking”, zegt Femke. “De enige mogelijkheid die overbleef, was een draagmoeder. Maar ja, aan wie vraag je zoiets?” Er werd veel over gesproken, zowel bij de familie van Femke als die van haar echtgenoot Léon.

“Het zette mij aan het denken”, bekent de moeder van Femke. “Mijn man en ik hebben drie kinderen en elke zwangerschap is goed verlopen. Daarom besloot ik, als Femke en Léon dat wilden, hun draagmoeder te worden. Ze waren dolgelukkig.”

Moskou De weg naar de kunstmatige bevruchting bracht hen langs Rotterdam, Rome en Moskou. “Omdat de leeftijdsgrens voor een draagmoeder in Nederland op 45 jaar ligt, kregen we het advies om het in het buitenland te proberen”, legt de 51-jarige Maria uit. “Uiteindelijk kwamen we uit bij de beruchte Italiaanse fertiliteitsarts Severino Antinori. Ik werd volledig gescreend. Maar hij was erg enthousiast en gaf ons groen licht.” De bevruchting van de eicel van Femke met het zaad van Léon kon echter niet in Italië doorgaan. Bij wet verboden, en dus vertrok het koppel naar Moskou. In maart werden twee bevruchte eicellen in de baarmoeder van Maria geplaatst. Ze kregen het advies twee weken te wachten met een zwangerschapstest. Tweede paasdag moest duidelijkheid brengen. “We zouden het resultaat van de test met z’n vieren bekijken”, vervolgt Maria haar verhaal. “Maar ik vond het meer een moment voor Femke en Léon. Ze hebben al zoveel dingen moeten missen die je normaal samen doet. Ik heb ze samen in een kamer geduwd, met de zwangerschapstest. Een magisch moment.” Geen superoma “De laatste weken waren het zwaarst”, zegt Maria resoluut. “Ik hield veel vocht op en had een te hoge bloeddruk.” Uiteindelijk kwam de tweeling met een keizersnede ter wereld. “Toen ik Luna en Mika zag, had ik niet het gevoel: die zijn van mij”, lacht de oudste draagoma van Nederland. “Het zag er heel vertrouwd uit, die twee kindjes in de armen van mijn dochter en haar man.” “Of ik bijzonder ben? Ik denk ik niet. Iedere moeder wil toch het beste voor haar kind? Ik ben gewoon een oma die wat vroeger op haar kleinkinderen heeft gepast.” Foto William HOOGTEYLING