Kerstvakantie in Ouagadougou

Terwijl u en ik de voorbije weken zalig konden genieten van een paar dagen welgekomen rust, reisde Katia Truyens, net zoals de voorbije vijf jaar, voor twee weken af naar een klein ziekenhuis in Ouagadougou, de hoofdstad van Burkina Faso, een van de armste landen ter wereld. Dat doet ze op vrijwillige basis, onbezoldigd en tijdens haar eigen vakantie.

De rest van het jaar werkt Katia als verpleegkundige in het operatiekwartier van het Universitair Ziekenhuis Antwerpen (UZA) in Edegem. “Het is hier in het UZA dat ik, via een collega, Artsen Zonder Vakantie heb leren kennen,” vertelt Katia. “Zij was al eens op missie gegaan en deed er heel enthousiast over.”

Ook voor Katia was de eerste keer een schitterende ervaring. “Op mijn eerste missie hebben we vooral kindjes geholpen. In Burkina Faso zijn er heel veel kinderen met een scheefgegroeid beendergestel door minderwaardig of onvoldoende voedsel“, vertelt ze.

“Samen met een orthopedist en een anesthesist konden we die beenderen letterlijk weer rechttrekken en de kinderen weer hoop geven op een zo normaal mogelijk leven.”

Iedere missie van Katia is trouwens van orthopedische aard. “Ik ben nu voor de zesde maal naar Burkina Faso geweest. We helpen er mensen die al lang sukkelen met onverzorgde breuken en die zich een ingreep normaal gezien niet kunnen permitteren. We nemen iedere keer zoveel mogelijk materiaal mee “, gaat Katia verder. “Ik weet het, het zijn druppels op een hete plaat, maar voor het gezin van iedere man, vrouw of kind die we kunnen helpen, betekent dit een wereld van verschil. Er komt immers een extra kostwinner bij, waardoor ze misschien van één naar twee maaltijden kunnen gaan of de kinderen naar school kunnen sturen.”

De werkomstandigheden in het Burkinese ziekenhuis zijn uiteraard heel anders dan in het hypermoderne UZA. “Je moet soms wel creatief zijn en oplossingen durven zoeken voor problemen die je hier in België makkelijker kunt verhelpen,” zegt Katia. “Het lokale personeel is hierbij enorm behulpzaam. Wanneer er bijvoorbeeld een machine of zo stuk is, zorgen ze ervoor dat het ‘s anderendaags weer naar behoren werkt. Hoe en wanneer ze dat doen, is mij een raadsel. Maar dat Afrikanen lui zouden zijn, is écht een fabeltje. Ze werken samen met ons 10 dagen ononderbroken van 8 uur ’s ochtends tot 19 uur ’s avonds. En altijd met de glimlach! Dat is ook één van de redenen waarom ik elk jaar weer met evenveel zin terugga.”

Het is misschien maar een druppel op een hete plaat, maar voor het gezin van elke persoon die we helpen, betekent het een wereld van verschil.

Tijdens de missie heeft Katia ook contact met de lokale bevolking. “We worden wel eens uitgenodigd bij mensen van wie je een familielid hebt geopereerd, “vertelt ze. “Zo zie je Afrika eens van wat dichterbij, je komt op plaatsen waar toeristen nooit komen. Ook dat aspect maakt het werk ginder enorm interessant.” Katia leerde armoede van héél dichtbij kennen. “De mensen hebben het enorm moeilijk, ook zij die werk hebben, moeten uitkijken wat ze eten. Want ook ginder zijn de prijzen voor voeding enorm gestegen. Misschien is nog het grootste drama van het land het feit dat er niets gebeurt. Het land is al 30 jaar stabiel en krijgt daarom heel wat minder aandacht dan pakweg Rwanda of nu Darfur, terwijl Burkina Faso tot de allerarmste landen ter wereld behoort.” Katia zal Burkina Faso en haar inwoners in ieder geval nooit in de steek laten. Volgend jaar zal ze haar vakantie met evenveel plezier weer opofferen.

www.azv.be

Iwan PAS