"Wedden dat ik ooit weer loop?"

Frank Claes, de motorcrosser die in z’n allerlaatste wedstrijd verlamd geraakte, heeft de kerstdagen bij zijn gezin doorgebracht. Voor de man uit Helchteren is het de eerste keer in meer dan twee maanden dat hij terug thuis is. “Eindelijk weer die heerlijke gezinssfeer”, zegt z’n vrouw Nadine. “Ik ga weer buikpijn hebben als hij woensdagochtend terug naar het ziekenhuis moet.”

ssimons

BR>

Voor het gezin van Frank Claes was 2007 een jaar van uitersten. Eind september kregen hij en z’n vrouw Nadine een tweede kindje, Maxim. De geboorte van hun zoontje was voor Frank de rechtstreekse aanleiding om het motorcrossen, zijn grote hobby, op te geven. Hij had z’n vrouw beloofd om te stoppen als nummer twee er was. Maar op 14 oktober, in zijn afscheidswedstrijd, ging hij onderuit op een “onnozel bergske”. Hij viel op z’n hoofd en geraakte voor de rest van zijn leven verlamd. Hij revalideert momenteel in de MS-kliniek in Overpelt.

Vorige week kreeg de dwarslaesiepatiënt van de artsen groen licht om de kerstdagen in Helchteren door te brengen. Afgelopen zaterdag bracht een ambulance hem naar huis, woensdagochtend wordt hij weer opgehaald. “Het is ronduit geweldig”, zegt Nadine. “Eindelijk weer die heerlijke gezinssfeer. We zijn de deur bijna niet uitgeweest. Samen gezellig thuiszitten met de kinderen was ruim voldoende.”

Dochter Jill (3) is in de wolken met haar tijdelijke kerstgeschenk. Volgens haar moeder is ze zelfs een beetje uit haar doen. “Ze is constant in de weer voor haar papa. ‘s Ochtends smeert ze zijn boterhammen, en daarstraks heeft ze hem samen met de verpleegsters verzorgd.”

Frank laat zich de aandacht welgevallen. “Tuurlijk is het super om even terug thuis te zijn. We zijn kerstavond bij m’n ouders gaan vieren. Het deed deugd om er na al die maanden weer eens te zijn.”

Kegel op water

Maar Frank zou Frank niet zijn, mocht hij zich al niet opnieuw focussen op zijn revalidatie. “Ik ben blij om morgen terug naar het ziekenhuis te kunnen. De laatste weken heb ik veel vooruitgang geboekt. Ik kan nu al een tijdje rechtop blijven zitten. Als dwarslaesiepatiënt voel ik mijn buikspieren niet meer, het is heel moeilijk om m’n bovenlichaam recht te houden als ik zit. Je bent precies een kegel op het water. De dokters leren me nu hoe ik m’n rugspieren daarvoor moet gebruiken.”

Toch wil hij zo snel mogelijk naar het Nederlands-Limburgse Hoensbroek om te revalideren. “De aanvraag is al maanden weg, maar de administratieve molen maalt langzaam. Ik wil meer kunnen bezig zijn met oefenen, liefst tussen lotgenoten. In Overpelt is er nu niemand met dezelfde aandoening als ik. Ik wil kunnen praten en trainen met andere dwarslaesiepatiënten.”

Frank heeft een doel voor ogen. Hij wil ooit opnieuw kunnen lopen. “Ik ben er 300 procent zeker van dat het me zal lukken. Misschien alleen thuis én met hulpmiddelen, maar ik ben er zeker van dat het ooit zover komt.” Franks wilskracht lijkt onbreekbaar en de fameuze dip waarvoor vrienden en familieleden vreesden, blijft uit. “In het begin waren we bang voor de terugslag”, zegt Nadine. “Maar hij weet verdomd goed wat er aan de hand is. Alleen: hij is een optimist. En dat is een groot voordeel voor z’n omgeving. We hoeven hem niet constant op te peppen.”

Uitkering

Voor Frank is het duidelijk. Kort na z’n ongeluk had hij een gesprek met de kinesist. “Die man heeft m’n leven gered. Hij heeft me gewezen op wat ik nog had en wat nog allemaal mogelijk was. Sindsdien pieker ik niet meer. Ik moet ook vooruit, want ik ben zelfstandige.”

Dat laatste betekent dat hij de afgelopen maanden amper iets heeft verdiend. Hij krijgt ondertussen wel een invaliditeitsuitkering. “Net geen 480 euro per maand. Daarom heb ik me ook een paar keer opgewonden aan de actie Music for Life. Voor de drinkwaterproblemen in het Zuiden heeft de regering één miljoen euro geschonken. Maar de eigen mensen die in de knoei zitten, moeten het doen met 480 euro per maand. Dat komt best hard aan."