“Vanavond knuffelen we”

Kerstavond, halfnegen. Pascale Bemelmans van Kamiano staat aan de deur van de Sint-Walburgiskerk in de Volksstraat. Hartelijk begroet ze de dak- en thuislozen die naar het gratis kerstdiner komen. Sommigen krijgen een knuffel. ”Normaal doen we dat niet, maar vanavond is speciaal.”

Voor een buitenstaander die daklozen associeert met de anonieme grootstad lijkt het raar, maar Pascale kent iedereen persoonlijk. ”Ik stond veertien jaar geleden mee aan de wieg van Kamiano, en we geven al die tijd al twee maaltijden per week. Vele mensen kennen we dus zeer goed. We geven niet alleen eten, ook aandacht, vriendschap, betrokkenheid. We volgen deze sociaal zwakken op als ze naar de gevangenis of het ziekenhuis moeten. Ook als ze daar buitenkomen, staan we er. Het is de enige manier.”

Aan de tientallen tafels in de grote kerkruimte laten de daklozen het zich smaken en voor wie wil is er zelfs een glaasje wijn bij. Alles komt van sponsors, en Kamiano en de Sint-Egidiusgemeenschap kunnen ook rekenen op 200 vrijwilligers om alles in goede banen te leiden. Opvallend is dat aan elke tafel vrijwilligers mee-eten. ”Dat zijn de mensen die het hele jaar door aan begeleiding doen. Vanavond is de enige avond in het jaar dat ze echt samen zitten en eten met onze gasten, om te tonen dat vriendschap centraal staat.”

Stef

”Ik heb veel moeilijkheden gehad”, vat Stef (39) zijn leven erg bondig samen als we naast hem aan tafel schuiven. ”In de slechtste periode van mijn leven ben ik veel bij Kamiano gaan eten. Nu ik weer een woning en vast werk heb, kom ik niet meer, ik wil niet profiteren. Er zijn er hier die het meer nodig hebben. Maar voor vanavond kreeg ik een uitnodiging en het deed deugd Pascale en de anderen nog eens terug te zien.” In februari vertrekt Stef voor vier maanden naar India om er zich op te sluiten in een klooster. ”Ik werk ’s nachts als vrijwilliger op de palliatieve afdeling van Sint-Augustinus. Deze week had ik zeven doden. Dat kruipt in je kleren. In India ga ik mezelf elk jaar leegmaken.”

Martine

Ook voor Française Martine Mangin (41) is het ergste hopelijk achter de rug. ”Na een conflict met mijn huisbazin leef ik al anderhalf jaar op straat. Ik slaap in een tentje in Schilde.” De liefde bracht haar ooit van Parijs naar Antwerpen en gaf haar drie kinderen, de oudste twintig, maar een scheiding verknoeide alles en haar kinderen willen haar niet meer zien. ”Ze zijn beschaamd over mijn leven. Ooit wil ik hen alles vertellen.” Een vierde kind, bij een tweede man, nam de rechter haar af omdat ze dakloos is. ”In januari krijg ik na achttien maanden zagen een sociale woning. Dan vraag ik mijn kind terug. Eindelijk kan ik me dan ook laten opereren aan een cyste. Zonder adres heb je ook geen SIS-kaart en wil niemand je opereren. Na mijn herstel heb ik sociale tewerkstelling. Ik ben blij voor dit diner, en Kamiano helpt zoveel mogelijk. Maar uiteindelijk moet je het gevecht om niet ten onder te gaan, zelf leveren.

Boris ROUSSEEUW

CITTA

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio