"Ik streef ernaar kleren te maken waar geen leeftijd op staat"

Ik streef ernaar kleren te maken waar geen leeftijd op staat

"Ik streef ernaar kleren te maken waar geen leeftijd op staat"

Print
Dirk Van Saene doet bij de modale mens misschien niet meteen een belletje rinkelen. Hij is dan ook het meest bescheiden lid van de Antwerpse Zes. ”Correctie”, zegt Dirk Van Saene. ”Marina Yee is bij de mensen nog minder bekend. Ik ben dus eigenlijk de minst bekende van de Antwerpse Vijf.”
BR>
Toch staat de trouwe partner van Walter Van Beirendonck best wel in de spotlights. De Midnight feestcollectie die hij op uitnodiging van Xandres tekende, is een succesnummer. En over de tentoonstelling Vreemde Dingen rond het surrealisme in Rotterdam, een project van Van Saene en Van Beirendonck, wordt unaniem de loftrompet geblazen.

Afspraak in boetiek WALTER, een voormalige parkeergarage met een reusachtige glazen koepel. Het regent pijpenstelen en hier en daar druppelt het binnen via een hagelgaatje of een versleten dichting. Er staat zowaar een plastic teiltje midden in de winkel met strategisch veilig opgestelde designerkleding. Surrealisme! Op paspoppen stralen felrode en biljartgroene boucléjassen en jerseyjurken met bloemen in reliëf uit de wintercollectie van Dirk Van Saene.




En hoe loopt de Midnight collectie die je voor Xandres tekende? De feestcollectie die Assepoester na middernacht moet omtoveren van huissloof tot sprookjesprinses?
Die verkoopt zeer goed! (lacht) De rode jurk met stola die nu in de etalage van de Xandres-winkel staat, blijkt een topper, maar ook die jurk met mijn zelf geschilderde print. Mensen vinden het jammer dat mijn naam niet op het etiket staat, maar voor mij hoeft dat niet zo nodig. Dan zouden ze kunnen denken dat het om een tweede lijn gaat. En het is slechts een eenmalige samenwerking.

Midnight gaat tot maat 46. Uitzonderlijk groot in deze ‘size zero’ tijden.
Mijn eigen lijn gaat niet tot maat 46. Daarvoor verkoop ik niet genoeg grote maten. Het zou heel duur zijn om zo’n hele reeks maten te produceren, terwijl 36-38 mijn best verkopende maten zijn. Het is ook niet makkelijk om een 46 mooi en flatterend te laten vallen. Maar wel boeiend!
Size zero? Pas onlangs heb ik in Parijs een mannequinpop size zero gezien in de winkel van Prada. Precies een lilliputterke naast een gewone etalagepop. (grijnst) Daar hebben ze beslist klanten voor, zeker in Amerika. Het gaat niet alleen om máger, maar ook om kleín en de kleren worden gewoon in proportie verkleind. Een kind van twaalf zou zoiets kunnen dragen, maar dat is natuurlijk overdreven.
Ach, veel modellen zijn van zichzelf mager. Je kent dat wel, van die mensen die zich te pletter eten en die toch geen gram aankomen. Die hele hetze is typisch voor de pers en dat is altijd zo geweest. Ik heb de jaren zestig niet bewust meegemaakt, maar Twiggy was toen toch ook zo’n choc.




Je hebt de fijne reputatie jong talent een kans te geven. Collecties van aanstormende ontwerpers geef je graag een plaatsje in de WALTER-boetiek. Wie mocht er nu een bank vooruit?
Voor zomer 2008 zijn dat twee Japanners, ex-studenten van de Academie. Mikio Sakabe en Taro Horiuchi. En ook de handtassen met gesculpteerde handvaten in new hippie look van Eatable, het merk van Yoko Osawa en Koji Aray. Heel vernieuwend en heel boeiend!

En ook Vive la Fête werd dankzij jou gelanceerd? Tijdens een defilé waar je de mensen op het verkeerde been zette door op de uitnodiging te laten uitschijnen dat Naomi Campbell zou komen... terwijl houten poppen over een rail rondjes draaiden.
(lacht) De show Black Beauties. Vive la Fête had toen het allereerste optreden. Jaren later ontdekte Karl Lagerfeld het groepje in het Parijse circuit en mochten Danny Mommens en Els Pynoo optreden tijden de show van Chanel.

Van modekoningen en popprinsessen naar koningin Paola. In het jaar van Mode 2001 Landed-Geland heb je de koningin rondgeleid op de expo 2 Womenover Coco Chanel en Rei Kawakubo. Waarschijnlijk heb je zwijgplicht, maar toch?
Koningin Paola was heel geïnteresseerd. Niet alleen in de tentoonstelling maar ook in het gebouw (het koninklijk paleis in de Meir, red.). Paola is niet alleen fan van Armani, maar ook van Chanel. Ze heeft haar Chanel-tailleur later cadeau gedaan aan het MoMu.

Welke van onze royals zou je graag in Dirk Van Saene kleden?
Mathilde! Zij zou er heel goed mee staan. Maar het is niet zo evident om bij het hof binnen te geraken. Waarschijnlijk denken onze royals dat we in de winkel van Walter alleen maar zotternijen verkopen, maar wij hebben een mix van verschillende stijlen in huis.

Die losse tuniek zou perfect zijn voor Mathilde nu ze in verwachting is... (trekt wenkbrauwen op) Is Mathilde nu in verwachting? Misschien moet ik toch eens wat opsturen. (lacht)

Misschien weet prinses Mathilde niet eens dat jij een geknipte collectie voor haar hebt. Waar is jouw collectie eigenlijk nog meer te koop dan bij WALTER?
(Opgetogen) Stijl in Brussel heeft voor het eerst mijn collectie voor zomer 2008 gekocht. (Stijl verkoopt top-designermode, red.) En dan is er Yzette, een boetiek in een leuk kustplaatsje bij De Panne...

Sint-Idesbald?
Juist, ja! Voor de rest zit ik alleen in het buitenland. Italië op kop, Nederland... Wenen. Voor Japan ben ik nu te duur geworden. Ha, en dan heb ik ook verkocht aan een boetiek in Los Angeles.
Dus ga ik misschien wel te horen krijgen dat één of andere ster wat heeft gekocht van Dirk Van Saene. Ik weet dat Paloma Picasso vaak een van mijn felrode pulls draagt. Zij houdt van dat rood.




In museum Boijmans van Beuningen in Rotterdam loopt tot 13 januari 2008 de tentoonstelling Vreemde Dingenrond surrealisme. Vaklui zijn wild enthousiast over het curatorschap van jou en Walter. Veel maffer dan de opstelling in het Victoria & Albert museum in Londen waar de expo al eerder te zien was. Af en toe klinkt het geluid van een overvliegende Boeing in het museum... Welke zijn volgens jou de Vreemdste Dingen?
Mhmmm... Zo’n zwart geverfd hoofdje van gips met tiretjes in de plaats van ogen. En een filmrolleke rond de nek. Het staat op een staandertje en oogt heel chic, maar eigenlijk is het in elkaar geflanst van recyclagemateriaal. En nu is het van een onschatbare waarde en werd het met een speciale koerier uit Londen gebracht.
Van Saene haalt snel de catalogus. Het hoofdje blijkt een werk van Marcel Jean, een Franse kunstenaar die in 1993 op 93-jarige leeftijd overleed.

Welk ‘Vreemd Ding’ uit de expo zou je zelf graag willen hebben?
Och, véél! Ik kan niet kiezen. Ongelóóflijk wat er allemaal is. De lippenfauteuil van Salvador Dalí. Het tafeltje op vogelpoten van Meret Oppenheim. De skeletjurk met ribbenkast van Elsa Schiaparelli is wel bekend van foto’s, maar in het echt is ze zoveel mooier! En dan die broche van Dalí. Een mond van parels en robijnen. Die hebben we in een plaasteren hoofd van vijf meter hoogte geplaatst op de plek van de mond. Natuurlijk goed beschermd achter een vitrinetje en met een lichtje erop. En op de plaats van de ogen zijn er projecties van knipperende ogen.

Veel surrealistischer dan de expo in Londen!
(lacht) Thimo te Duits van Boijmans van Beuningen wilde dat de tentoonstelling minder calvinistisch zou zijn dan in Londen. En meer katholiek. In de betekenis van: meer sensueel en sexy. Wij Belgen met artiesten als Magritte hebben een meer surrealistische cultuur dan de calvinistische Hollanders. Te Duits heeft ons ook gekozen vanwege onze winkel. Toen hij onze winkel zag, moest hij denken aan het schilderij La Jeunesse Illustrée van Magritte, met allemaal objecten op een lange kronkelende weg.

Opvallende objecten hier in de winkel zijn een handvol vazen van keramiek. Je hebt iets met keramiek?
Jawel! Deze zijn van de Hongaarse Livia Gorka, uit de jaren vijftig, zestig. Zelf volg ik twee keer per week avondschool keramiek aan de Academie. Ik zit nu in het derde jaar en we maken veel dingen in opdracht, maar ik ga rap aan iets vrij beginnen. Daarvoor verzamelde ik al keramiek. Ons huis staat goed vol, tot in de keuken toe. Ik heb zelfs nog keramiek van de vader van Livia Gorka uit de jaren dertig. Dat is nog mooier. Tegenwoordig zit keramiek altijd in die alternatieve sfeer.
Zo met de handen werken, is ontspannend. Al drogen je handen er wel van uit. (lacht) Alleen mode is niet genoeg voor mij. Ik schilder ook. Ik ben gevraagd voor een keramiektentoonstelling volgend najaar in Wenen. Ik moet eens dringend aan de slag!

Gevraagd naar je modefilosofie, heb je ooit verklaard: ‘Iedereen kan mijn kleren dragen. Leeftijd, figuur en uitzicht zijn volkomen onbelangrijk. Voor mij betekent mode het tegendeel van uniformiteit.’ Betekent dat dat de families Van Saene en Van Beirendonck nooit ergens anders hoeven te shoppen?
(lachsalvo) Maar niet iedereen ziet dat graag, hé! Mijn tante is wel een grote fan. Die draagt dat dag in dag uit. En mijn moeder, die toch een eind in de zeventig is, ook. Ik streef ernaar kleren te maken waar geen leeftijd op staat en die langer meegaan dan één seizoen. Een nichtje heeft ook een rok gekocht voor haar trouwfeest.

Gekócht?..
(lacht) Ze krijgt natuurlijk wel een percentje!




Walter vertelde dat hij alleen een ei kan koken of wat opwarmen. En dat je vegetariër bent, maar dat je speciaal voor hem ook worstjes bakt... Wat is de specialiteit in resto chez Van Saene?
Walter een ei koken? Die kan dat niet! Hoogstens wat opwarmen, ja. Ik ga voor de oerdegelijke Vlaamse keuken, stoempen met verschillende groenten. Elke avond zorg ik voor drie groentenschotels en verse sla. Ik hou niet van zulke ‘schilderijtjes’ op mijn bord. En als ik een vierkant bord zie of een zwart bord, dan moet ik het al niet meer hebben.
Ik heb maar één kookboek, dat van de Boerinnenbond. Iedereen krijgt dat wel eens cadeau! (lacht) Maar ik kijk er nooit in. Ik haat afmeten en als je wild bent in de keuken en alles wordt vuil, is het lastig koken met een boek naast je.

We halen Walter misschien wel te vaak aan, maar jullie zijn dan ook al dertig jaar samen. Eén van Walters eerste idolen was David Bowie. En van jou?
Toen ik heel jong was, kocht ik van die Franse popboekskes. Ik was zot van Sylvie Vartan. Nou ja, alleen van haar uiterlijk. Salut les Copains, juist, zo heette dat boekske. Een pak later was dat Debbie Harry van Blondie.

Walter heeft een Plan-kind in Afrika en door zijn ZulupaPUWA-collectie voor JBC herkennen kinderen hem al op straat. Hebben jullie nooit adoptie overwogen?
Zo’n Plan-kind heb ik niet. Ik zou er eens werk van moeten maken en er een paar sponsoren. Adoptie voor koppels van hetzelfde geslacht... Kan dat in België? Het is nu in ieder geval te laat daarvoor, we zijn te oud. Walter kan inderdaad heel goed omgaan met kinderen, maar kinderen zijn zo’n grote verantwoordelijkheid.
Je blijft je zorgen maken, ook al zijn ze volwassen en het huis uit. Soms nemen mensen kinderen uit egoïsme. Ze willen per se wat achterlaten op deze wereld. Dan zie je koppeltjes onbezonnen aan kinderen beginnen en dan gaan ze scheiden. Zouden ze niet beter eerst nadenken of ze het met elkáár kunnen uithouden voor ze kinderen krijgen?

Walter is vijftig geworden. Jij hebt in 1983 de Gouden Spoel gewonnen. Dat is volgend jaar 25 jaar geleden. Zijn dat feestelijke mijlpalen die worden gevierd?
Sinds de Gouden Spoel ben ik altijd collecties blijven maken, maar moet je dat vieren, iets wat zo lang duurt? En vijftig worden, dat is toch dramátisch! (kijkt tragikomisch) Dat hebben we dus niet gevierd. We zeggen wel ‘proficiat’, maar ik denk niet dat ik een cadeautje heb gegeven. Ik geef liever een cadeautje op een gewone weekdag. Ja, altijd contraire.

En de eindejaarsfeesten dan?
Eindejaarsfeesten vind ik minder. Oudjaar blijkt altijd een tegenvaller. Kerstmis is wel tof, want het is een familiefeest en je bent met z’n allen samen.
Tussen kerst en nieuwjaar zitten wij in Boedapest. Zo in het putteke van de winter is daar dan het meeste sfeer. We schuimen de antiquairs en galerijen af op zoek naar keramiek. Ik ken er inmiddels de beste koffiehuizen én de beste Turkse baden. Fantastisch als het koud is!

Als je tijdens de feestdagen toch thuis zou blijven, welk boek zou je dan lezen? Of welke dvd bekijken?
(wuift met hand) Een boek zeker niet! Dan liever een feestje bij vrienden. Dries Van Noten heeft ons al een paar keer uitgenodigd (op zijn kasteeltje, red.), maar wij zaten dan altijd in Boedapest.

Een laatste W-vraag: welke zijn de beste én de slechtste eigenschappen van Walter?
(lange stilte, diepe denkrimpels)Walter heeft zo véél goeie eigenschappen. Hij is superlief, heel aanhankelijk en ook zo antisnob. Hij heeft geen vooroordelen, hij gaat met iedereen om en hij heeft gewoon een heel warm karakter. En hij is supereerlijk. Walter kan wel niet koken. En dat zou ik toch wel graag hebben, dat er iets klaarstaat, als ik thuiskom. En kuisen kan hij ook niet goed. In het huishouden is hij écht niet goed. (grijnst)

Misschien draait hij het dopje nooit terug op de tube tandpasta...?
Het dopke draait hij er altijd terug op. Maar hij gebruikt wel te veel en dan valt de tandpasta van zijn tandenborstel. (lacht)

De feestcollectie Midnight van Dirk Van Saene voor Xandres ligt in de pilot stores van Xandres en ook in multimerkenwinkels.
Info: www.xandres.be en 09-218.18.11.
Collectie Dirk Van Saene bij WALTER, Sint-Antoniusstraat 12, Antwerpen.
Tentoonstelling Vreemde Dingen, tot 13 januari 2008 in Boijmans van Beuningen, Museumpark, Rotterdam. Info: www.boijmans.nl
MEEST RECENT