"Ik trek mij van de kritiek niets aan"

Een dag na zijn thuiskomst probeert Stefaan Boeve (28) wat te bekomen van de enorme drukte rond zijn persoon. ”De realiteit dringt nog niet helemaal door”, zegt de jonge reiziger die in Iran een maand lang gegijzeld werd. ”Een goed pak friet, een Belgische pint en dan mijn eigen bed: daar had ik echt naar uitgekeken.”

BR>

Dat Stefaan Boeve door een hel is gegaan, moge duidelijk zijn. In het gezelschap van een bende boeven die dagelijks grote hoeveelheden drugs namen en dus volledig onbetrouwbaar waren kende hij geen moment van rust.

”Die mensen leven en slapen met een machinegeweer op de rug! Vrouwen en kinderen waren er niet. De jongste was zo’n 25 jaar.”

Zijn 35 dagen tussen de drugstrafikanten stonden in schril contrast met de 40 dagen die hij met zijn reisgezel Carla Van den Eeckhout daarvoor in Iran had doorgebracht.

”Tijdens mijn gijzeling heb ik veel teruggedacht aan die prachtige tijd. De schoonheid en de gastvrijheid van dat land. Mensen zijn daar met zo weinig zo veel gelukkiger dan hier. Jammer genoeg krijgen mensen hier, door wat mij overkomen is, opnieuw een vertekend beeld van Iran."

Op internetfora en in lezersbrieven is er veel kritiek te lezen op Stefaan. Dat hij het bijvoorbeeld zelf gezocht heeft, door in zo’n gevaarlijk gebied te reizen. De Oost-Vlaming trekt zich van die kritiek echter niets aan.

”Dat zijn kortzichtige en egoïstische mensen. Wat mij overkomen is, is gewoon puur toeval, want ik ben eigenlijk een zeer voorzichtig iemand.”

Omdat geen van de gijzelnemers Engels sprak, was communiceren nagenoeg onmogelijk.

”Het was erg moeilijk om een band te scheppen. Ik moest het vooral hebben van de mensen waar ik een beetje goed bij stond. Want er waren er ook die me niets gunden. Ik hield me eigenlijk zoveel mogelijk afzijdig en probeerde niet in de weg te lopen, want je loopt elke dag gevaar. Er is altijd iemand bij je die gewapend is. De telefoontjes met het thuisfront gaven wel hoop. Voor mijn ouders was het natuurlijk wel zwaar omdat ze gebruikt werden om de druk op te voeren.”

In het bergkamp was hygiëne compleet onbestaande. Elke dag werd een geit geslacht in het kamp. Die werd volledig tot het laatste ingewand opgepeuzeld. Ook de vliegen deden zich overdag tegoed aan het bloederige geitenvlees waarvan de laatste stukjes ‘s avonds boven een vuur werden gebakken. Slapen gebeurde onder de sterrenhemel, op een dun tapijt op de rotsen, in het gezelschap van dikke muggenzwermen.

”Ik heb daar veel nachtmerries gehad. Afgelopen nacht ben ik in mijn eigen bed als een blok in slaap gevallen. Ik was wel vroeg wakker, maar ik heb niet slecht gedroomd. Na mijn thuiskomst gisteren ben ik een goed pak friet gaan eten. Daar had ik echt nog het meest naar uitgekeken. En een goede Belgische pint met mijn vrienden: heerlijk. Ik heb tijdens mijn kidnapping veel gedacht aan thuis en aan mijn vrienden. Dat iedereen me stond op te wachten bij mijn thuiskomst was fantastisch. Het was een bevestiging van wie de vrienden zijn op wie ik echt kan rekenen.”

Voor zijn aankomst in Overmere moest Stefaan Boeve een lawine van pers en protocol trotseren. ”Al die media-aandacht, dat had ik nooit verwacht. Ik sta absoluut niet graag in de belangstelling. Sinds mijn vrijlating vrijdag was het de hele tijd vroeg op en van persconferentie naar persconferentie. Natuurlijk had ik liever mijn vrienden zien staan toen ik van het vliegtuig stapte, maar dat gaat nu eenmaal niet in zulke omstandigheden. Het gelukkigste moment kwam er dus pas zondagavond, bij mijn thuiskomst hier in Overmere.”

Nu in het nieuws